19/11/12: Verbijstering
Er moet me iets van het hart, en het is niet vrolijk. Met lichte verbijstering heb ik de reacties gezien, gehoor en gelezen op het boek van Andy van der Meyde. Een schelmenbiografie, vol met anekdotes, waar hard om gelachen wordt. Hij spaart niets en niemand en vooral zichzelf niet. Dat is knap, dat je zo eerlijk tegenover jezelf kunt zijn én dat kan en wil delen met anderen. De reden voor de verbijstering: we vinden de anekdotes leuk. Maar als je er even over nadenkt is het eigenlijk niet zo leuk, en dan heb ik het niet alleen over Andy van der Meyde, maar ook over de houding van sommige profvoetballers. We horen en lezen verhalen genoeg over voetballers die doordeweeks in kroegen of clubs zitten of ’s avonds voor de wedstrijd nog staan te drinken in trendy clubs. Als ze daar op worden aangesproken door een toevallig aanwezige supporter worden ze boos of draaien ze zich om. Met die houding heb ik een probleem. Betaal ik via mijn seizoenkaart dan jaarlijks zoveel geld om het salaris van sommige profvoetballers te betalen, terwijl die niet als een sporter leven? We lezen ook vaak dat andere sportmensen- wielrenners, volleyballers, mensen die serieus iets op de Olympische Spelen willen laten zien – met enig dédain naar voetballers kijken. Ik kan dat nu wel begrijpen. Natuurlijk kan de boog niet altijd gespannen zijn en natuurlijk kan niet iedereen als Jari Litmanen leven, maar als je niet als een echte sporter leeft, hoe serieus neem je het dan? Ik weet dat ik nu moraliseer of misschien wel erg streng ben, maar het gaat me aan het hart. Niet zozeer omdat het om mijn geld gaat, maar omdat het om mijn club gaat. Het zal wel zo zijn dat het lichaam van een sporter meer kan hebben, maar wat als dat soms tegenvalt? En welk beeld geef je aan de supporters als je ’s avonds op de dag voor de wedstrijd niet meer recht kan lopen?
Ook verbijstering: het interview van Christian Eriksen met AT5 gisteren. Ik heb vaker voetballers gezien die niets los willen laten en van het gezeik over de toekomst af willen zijn, maar Eriksen maakte het gisteren wel heel erg bont. Wellicht zie ik dat zo omdat ik teleurgesteld ben. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een enorme fan van de voetballer Eriksen. En ik zou het, als ik hem was, gezien zijn spel soms, heel verstandig vinden om nog een paar jaar bij Ajax te blijven en te leren. Het zou ook een goed teken voor Ajax zijn: we zijn echt goed bezig als we een speler van het niveau van Eriksen tot zijn 23ste of 24ste bij ons kunnen houden. Maar ik ben Eriksen niet. En wellicht is Eriksen ontevreden, over zijn ontwikkeling, over andere dingen, ik weet het niet. Of wellicht ziet hij een andere, beter betalende, club als een volgende stap in zijn ontwikkeling. Toen ik hem in de jeugd zag spelen was hij niet zo blasé als hij nu is. Hij lijkt nu iets op zijn schouders te dragen, hij lacht ook minder, ondanks dat hij voor mijn gevoel doet wat hij op dat moment kán doen. Ik hoop dat ze dat er bij Ajax af kunnen halen zodat hij wat langer blijft. Zo niet, dan nemen we veel te vroeg afscheid van een ruwe diamant die weliswaar minder ruw is toen hij bij Ajax kwam, maar elders pas écht een diamant gaat worden.
Ook verbijstering: het interview van Christian Eriksen met AT5 gisteren. Ik heb vaker voetballers gezien die niets los willen laten en van het gezeik over de toekomst af willen zijn, maar Eriksen maakte het gisteren wel heel erg bont. Wellicht zie ik dat zo omdat ik teleurgesteld ben. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een enorme fan van de voetballer Eriksen. En ik zou het, als ik hem was, gezien zijn spel soms, heel verstandig vinden om nog een paar jaar bij Ajax te blijven en te leren. Het zou ook een goed teken voor Ajax zijn: we zijn echt goed bezig als we een speler van het niveau van Eriksen tot zijn 23ste of 24ste bij ons kunnen houden. Maar ik ben Eriksen niet. En wellicht is Eriksen ontevreden, over zijn ontwikkeling, over andere dingen, ik weet het niet. Of wellicht ziet hij een andere, beter betalende, club als een volgende stap in zijn ontwikkeling. Toen ik hem in de jeugd zag spelen was hij niet zo blasé als hij nu is. Hij lijkt nu iets op zijn schouders te dragen, hij lacht ook minder, ondanks dat hij voor mijn gevoel doet wat hij op dat moment kán doen. Ik hoop dat ze dat er bij Ajax af kunnen halen zodat hij wat langer blijft. Zo niet, dan nemen we veel te vroeg afscheid van een ruwe diamant die weliswaar minder ruw is toen hij bij Ajax kwam, maar elders pas écht een diamant gaat worden.
01/09/12: Wiel
'Vaak van genoten en af en toe vervloekt.' Als ik over een jaar of vijf gevraagd wordt naar mijn mening over de Ajacied Gregory van der Wiel zat ik dat zeggen. Denk ik. Niet dat ik een haat/liefde met de speler had - Van der Wiel was een van mijn favorieten, maar je kunt niet aan de conclusie ontkomen dat de eerste jaren van van der Wiel bij Ajax zijn beste jaren waren, dat hij als aanvallende verdediger meer bracht dan als pure verdediger en dat het jammer is dat hij vorig seizoen zo vaak geblesseerd is geweest.
Maar doet dat er nog toe? Ik zag Van der Wiel eerst als strijdlustig jochie in Ajax: Daar hoorden zij Engelen zingen, een documentaire die de wederopstanding van Ajax had moeten filmen, maar een keihard document werd van een club op drift, iets wat we bijna een decennium zijn geweest. Van der Wiel is nooit onbesproken geweest, vooral wegens zijn gebruik van social media en zijn - volgens sommigen - megalomane website, maar dat vind ik onzin. Van der Wiel is een kind van Ajax. Als je dat niet aan zijn spel en zijn techniek afleest, dan moet je jezelf maar eens afvragen waarom iemand dan in vredesnaam drie sterren op zijn borst laat zetten. Want dat doen, als speler, is een uiting van clubliefde. Drie sterren staan voor een mijlpaal in de geschiedenis van Ajax, niet in de persoonlijke geschiedenis van Van der Wiel. Hij heeft geholpen die derde ster te bereiken, maar de beslissing op die sterren op zijn borst te laten zetten lijkt me zeker geen egomomentje geweest. Nog een voorbeeld? Ik heb hem ooit een keer gesproken, na een training. Hij was lang geblesseerd geweest en zou naar de Olympische Spelen kunnen, net als Vertonghen en Vermaelen dat voor België hebben gedaan in dat jaar. Toen ik hem vroeg of hij ook zou gaan of voor Ajax zou kiezen twijfelde hij geen seconde. 'Ajax natuurlijk, dat gaat voor.'
Ja, ik ga hem missen. Die vrolijkheid, die rushes langs de lijn en die chagarijnige kop als iets mislukt. Van der Wiel kan dat net zo goed als Heitinga. Heerlijk vind ik dat. Een speler met veel branie. Iemand die vooral vooruit wil komen in het leven, wat met vallen en opstaan gaat, zoals bij iedereen. Minpunten zijn zijn gedrag naar supporters toe, soms - een incident op twitter (Nou, succes dan maar zondag, op de melding van een supporter dat zij Ajax zijn), en na een wedstrijd (een middelvinger naar het uitvak in Auxerre), maar daar staat tegenover dat Van der Wiel een van de weinige spelers was die erg veel tijd op het gehandicaptenplatform heeft doorgebracht. Dat is een plus. Echt. Als je ziet hoe blij er op hem gereageerd wordt en als je ziet hoe graag hij mensen blij maakt kan je niet pissig op hem blijven, ook al heeft hij een paar minuten geleden zijn werk niet goed gedaan.
Bij PSG wordt Van der Wiel herenigd met twee andere oud-Ajacieden: Maxwell en Zlatan. Ancelotti lijkt me geen trainer die het voetbal gaat spelen waar Van der Wiel zich lekker bij voelt, maar ik laat me graag verrassen. Wat mij betreft gaat Van der Wiel een mooie loopbaan als voetballer tegemoet. Hoe nu verder, rechtsachter? Het antwoord is simpel. Ricardo van Rhijn. Ook een kind van Ajax, ook een speler die oogstrelend langs de lijn opkomt. Geen zorgen.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1680.php
Maar doet dat er nog toe? Ik zag Van der Wiel eerst als strijdlustig jochie in Ajax: Daar hoorden zij Engelen zingen, een documentaire die de wederopstanding van Ajax had moeten filmen, maar een keihard document werd van een club op drift, iets wat we bijna een decennium zijn geweest. Van der Wiel is nooit onbesproken geweest, vooral wegens zijn gebruik van social media en zijn - volgens sommigen - megalomane website, maar dat vind ik onzin. Van der Wiel is een kind van Ajax. Als je dat niet aan zijn spel en zijn techniek afleest, dan moet je jezelf maar eens afvragen waarom iemand dan in vredesnaam drie sterren op zijn borst laat zetten. Want dat doen, als speler, is een uiting van clubliefde. Drie sterren staan voor een mijlpaal in de geschiedenis van Ajax, niet in de persoonlijke geschiedenis van Van der Wiel. Hij heeft geholpen die derde ster te bereiken, maar de beslissing op die sterren op zijn borst te laten zetten lijkt me zeker geen egomomentje geweest. Nog een voorbeeld? Ik heb hem ooit een keer gesproken, na een training. Hij was lang geblesseerd geweest en zou naar de Olympische Spelen kunnen, net als Vertonghen en Vermaelen dat voor België hebben gedaan in dat jaar. Toen ik hem vroeg of hij ook zou gaan of voor Ajax zou kiezen twijfelde hij geen seconde. 'Ajax natuurlijk, dat gaat voor.'
Ja, ik ga hem missen. Die vrolijkheid, die rushes langs de lijn en die chagarijnige kop als iets mislukt. Van der Wiel kan dat net zo goed als Heitinga. Heerlijk vind ik dat. Een speler met veel branie. Iemand die vooral vooruit wil komen in het leven, wat met vallen en opstaan gaat, zoals bij iedereen. Minpunten zijn zijn gedrag naar supporters toe, soms - een incident op twitter (Nou, succes dan maar zondag, op de melding van een supporter dat zij Ajax zijn), en na een wedstrijd (een middelvinger naar het uitvak in Auxerre), maar daar staat tegenover dat Van der Wiel een van de weinige spelers was die erg veel tijd op het gehandicaptenplatform heeft doorgebracht. Dat is een plus. Echt. Als je ziet hoe blij er op hem gereageerd wordt en als je ziet hoe graag hij mensen blij maakt kan je niet pissig op hem blijven, ook al heeft hij een paar minuten geleden zijn werk niet goed gedaan.
Bij PSG wordt Van der Wiel herenigd met twee andere oud-Ajacieden: Maxwell en Zlatan. Ancelotti lijkt me geen trainer die het voetbal gaat spelen waar Van der Wiel zich lekker bij voelt, maar ik laat me graag verrassen. Wat mij betreft gaat Van der Wiel een mooie loopbaan als voetballer tegemoet. Hoe nu verder, rechtsachter? Het antwoord is simpel. Ricardo van Rhijn. Ook een kind van Ajax, ook een speler die oogstrelend langs de lijn opkomt. Geen zorgen.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1680.php
23/08/12: Het mooiste doel
Mei 1992. Torino – Ajax was geëindigd in 2-2 door goals van Wim Jonk en Stefan Pettersson. 13 mei 1992 zou een historische dag kunnen worden als we, vijf jaar na de zege in het Europa Cup II toernooi ook de Europa Cup III zouden weten te winnen. Dat zou een onwaarschijnlijk mooi succes zijn, want Ajax had internationaal nog wel een mooie naam, maar tot die meidag in 1987 weinig prestaties. We waren er al aan gewend om er uiterlijk in de derde rond van de Europa Cup III uit te vliegen, dus twee Europese prijzen in vijf jaar zou uitzonderlijk mooi zijn. De tweede finalewedstrijd tussen Ajax en Torino was er een die spannend was, maar van de wedstrijd herinner ik me niet veel meer. Er werd in een hoog tempo gevoetbald. Het was een mooie, zinderende en snelle schaakpartij met kansen voor beide teams. Torino had een penalty moeten krijgen. Wat ik ook nooit meer vergeet: de schreeuw van Pettersson toen hij geblesseerd raakte aan zijn schouder. Hij zou het EK in eigen land missen, waardoor Zweden afhankelijk werd van spelers als Thomas Brolin.
De laatste twintig minuten van die wedstrijd hebben me tien jaar ouder gemaakt. Toen die bal van Torino op de lat van het doel van Ajax terecht kwam ben ik maar op het vlees van het randje bij de nagel van mijn rechterduim gaan kluiven, want nagels had ik niet meer.
De ontlading na het laatste fluitsignaal in het Olympisch Stadion was enorm. Fakkels, tranen, euforie. Een mars van het Olympisch Stadion naar het Leidseplein, een voor allen, allen voor een. Zingend en wandelend kwamen we de rest van de avond door totdat we op het Leidseplein waren. Maar ook als je schor bent kan je zingen en schreeuwen, het klinkt alleen anders. Het duurde even voordat de spelers er en de technische staf waren, want ze gingen eerst even langs bij Bergkamp, die met griep in bed lag, maar toen ze er eindelijk waren barstte er een enorm feest los, een feest dat je alleen ziet bij gewonnen Europese finales, een feest met veel extra’s omdat je weet dat Europa meekijkt, een feest waarin je ook je visitekaartje af kan geven.
De laatste internationale successen van Ajax zijn vooral net niet-situaties. Net niet in een halve finale, bijvoorbeeld. Het is inmiddels alweer zeventien jaar geleden dat we alle registers open konden trekken en iedere voetballiefhebber hebben laten zien dat we er nog zijn en dat we in staat zijn prijzen te winnen. De Europa Cup II is helaas opgeheven en de Europa Cup III is omgedoopt tot de Euroleague en te veel mensen staren zich blind op de Champions League die allang geen Champions League meer is.
We zijn nu twee jaar op rij kampioen geworden. Nationaal hebben we afgerekend met een klein trauma nu de derde ster is behaald. Zou het niet fantastisch zijn als we dit seizoen weer een prijs winnen die er internationaal toe doet? En zou het niet fantastisch zijn als we die prijs in eigen huis zouden winnen, waardoor we de reputatie van Ajax, Amsterdam en de Arena nog sterker zouden maken dan hij al is? Niet alleen door te laten zien dat Nederlandse clubs nog altijd in staat zijn om internationaal een vuist te maken, niet alleen om de prijzenkast weer eens goed aan te vullen, niet alleen om te laten zien dat Ajax goed op weg terug is, maar ook en vooral om als supporters er een geweldige ervaring bij te hebben, een ervaring die de jongsten onder ons alleen van youtube kennen?
De finale van de Euroleague van het seizoen 2012/2013 wordt in de Arena gespeeld. Is het niet het mooiste doel van dit seizoen die finale te bereiken en te winnen, eenentwintig jaar na die zinderende avond in 1992?
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1675.php
De laatste twintig minuten van die wedstrijd hebben me tien jaar ouder gemaakt. Toen die bal van Torino op de lat van het doel van Ajax terecht kwam ben ik maar op het vlees van het randje bij de nagel van mijn rechterduim gaan kluiven, want nagels had ik niet meer.
De ontlading na het laatste fluitsignaal in het Olympisch Stadion was enorm. Fakkels, tranen, euforie. Een mars van het Olympisch Stadion naar het Leidseplein, een voor allen, allen voor een. Zingend en wandelend kwamen we de rest van de avond door totdat we op het Leidseplein waren. Maar ook als je schor bent kan je zingen en schreeuwen, het klinkt alleen anders. Het duurde even voordat de spelers er en de technische staf waren, want ze gingen eerst even langs bij Bergkamp, die met griep in bed lag, maar toen ze er eindelijk waren barstte er een enorm feest los, een feest dat je alleen ziet bij gewonnen Europese finales, een feest met veel extra’s omdat je weet dat Europa meekijkt, een feest waarin je ook je visitekaartje af kan geven.
De laatste internationale successen van Ajax zijn vooral net niet-situaties. Net niet in een halve finale, bijvoorbeeld. Het is inmiddels alweer zeventien jaar geleden dat we alle registers open konden trekken en iedere voetballiefhebber hebben laten zien dat we er nog zijn en dat we in staat zijn prijzen te winnen. De Europa Cup II is helaas opgeheven en de Europa Cup III is omgedoopt tot de Euroleague en te veel mensen staren zich blind op de Champions League die allang geen Champions League meer is.
We zijn nu twee jaar op rij kampioen geworden. Nationaal hebben we afgerekend met een klein trauma nu de derde ster is behaald. Zou het niet fantastisch zijn als we dit seizoen weer een prijs winnen die er internationaal toe doet? En zou het niet fantastisch zijn als we die prijs in eigen huis zouden winnen, waardoor we de reputatie van Ajax, Amsterdam en de Arena nog sterker zouden maken dan hij al is? Niet alleen door te laten zien dat Nederlandse clubs nog altijd in staat zijn om internationaal een vuist te maken, niet alleen om de prijzenkast weer eens goed aan te vullen, niet alleen om te laten zien dat Ajax goed op weg terug is, maar ook en vooral om als supporters er een geweldige ervaring bij te hebben, een ervaring die de jongsten onder ons alleen van youtube kennen?
De finale van de Euroleague van het seizoen 2012/2013 wordt in de Arena gespeeld. Is het niet het mooiste doel van dit seizoen die finale te bereiken en te winnen, eenentwintig jaar na die zinderende avond in 1992?
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1675.php
11/08/12: Belediging
Ik denk, nee, ik wéét dat ik niet de enige ben die het maar raar, soms zelfs beledigend, vind dat de betere spelers van Ajax de club verlaten voor een club die in vrijwel alle aspecten minder is dan Ajax. Het enige wat anders kan zijn is dat zo’n club in een meer aantrekkelijke competitie speelt en meer salaris kan bieden – vooral dat laatste, want daar gaat het natuurlijk om. Decennia geleden las ik een interview met een vakbondsman van de vakbond van voetballers. Hij liet optekenen dat voetballers naast het entertainmentaspect ook een hoger salaris moeten verdienen omdat hun loopbaan als voetballer beperkter is. Dat laatste was toen een kulargument en is het nu nog omdat je na het voetbal niet in een zwart gat terecht hoeft te komen. Dat argument gaat nu niet meer op omdat de gemiddelde voetballer – zo was op het nieuws – ongeveer drie ton op zijn rekening krijgt bijgeschreven. Niet bepaald iets om in crisistijd over wakker te liggen, me dunkt. Maar dit terzijde. Een leukere competitie en een beter salaris. Ik kan me ook wel voorstellen dat een hoop landen leuker zijn dan Nederland, en niet alleen voor wat het weer betreft.
Toen Van der Vaart in een enorme dip zat waar hij bij Ajax niet meer uit kwam vertrok hij naar HSV, een club waar hij nu ook lyrisch over is. Ook al kan ik die stap begrijpen: ik vind het nog steeds jammer dat hij er niet voor heeft gekozen om bij Ajax te blijven en HSV te laten voor wat het is. Bij HSV moet ik altijd denken aan HSV – Ajax, in het seizoen 1987-1988m toen Ajax in de Europa Cup II tegen ze moest spelen. Iedereen zag ertegen op, maar Cruijff praatte die club even de grond in. Hij vroeg zich tijdens een interview hardop af wat dat voor een club was, dat HSV. Ajax was qua voetbal, qua geschiedenis, qua alle aspecten superieur aan Ajax. Gevolg: HSV een minderjarigheidscomplex en Ajax wint in Hamburg met 0-1 door ene goal van de onovertroffen Hennie Meijer.
Jan Vertonghen verruilde Ajax voor Tottenham Hotspur. Leuke club, mooie club zelfs, ook nog eens in een van de mooiste en leukste steden van Europa, maar een stuk kleiner dan Ajax. Vurnon Anita wil naar Newcastle United. Een club waar reputaties kapot zijn gegaan in een stad die nog saaier en lelijker is dan Rotterdam. Kluivert heeft er gespeeld en ik heb hem nog nooit zo zien lijden als toen. Het was een verschrikking. Tegelijkertijd zegt het ook iets als prima spelers als Vertonghen en Anita naar zulke clubs willen. Kennelijk zitten ze te lang bij Ajax. Dan heb je een nieuw avontuur nodig en iedereen moet voor zichzelf maar uitmaken wat dat avontuur is. Het is tegelijkertijd flink zuur voor de supporters om spelers die jarenlang het logo hebben gekust of op hun hart hebben geklopt te zien vertrekken naar een club die gevoelsmatig een stuk minder is.Dat voelt toch een beetje aan als een belediging.
Mocht Anita vertrekken, wie moet hem dan opvolgen? Maher heeft andere kwaliteiten. Die zie ik eerder Eriksen vervangen dan Anita. Nu Eriksen, gelukkig, nog bij Ajax zit ga je Maher niet voor de bank kopen. Als je hem opstelt zit je met een middenveld dat uit balans is. Waar Ajax dus naar op zoek moet is een speler die dezelfde kwaliteiten heeft. Die ga je in Nederland niet vinden. In het buitenland ken ik er één, maar die is naar Rusland vertrokken. En ik doel niet op Demy de Zeeuw. Marc Overmars heeft er dus een mooie taak bij, als het daadwerkelijk gaat gebeuren dat Anita kleurrijk Ajax en Amsterdam gaat inwisselen voor kleurloos NUFC en Newcastle.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1666.php
Toen Van der Vaart in een enorme dip zat waar hij bij Ajax niet meer uit kwam vertrok hij naar HSV, een club waar hij nu ook lyrisch over is. Ook al kan ik die stap begrijpen: ik vind het nog steeds jammer dat hij er niet voor heeft gekozen om bij Ajax te blijven en HSV te laten voor wat het is. Bij HSV moet ik altijd denken aan HSV – Ajax, in het seizoen 1987-1988m toen Ajax in de Europa Cup II tegen ze moest spelen. Iedereen zag ertegen op, maar Cruijff praatte die club even de grond in. Hij vroeg zich tijdens een interview hardop af wat dat voor een club was, dat HSV. Ajax was qua voetbal, qua geschiedenis, qua alle aspecten superieur aan Ajax. Gevolg: HSV een minderjarigheidscomplex en Ajax wint in Hamburg met 0-1 door ene goal van de onovertroffen Hennie Meijer.
Jan Vertonghen verruilde Ajax voor Tottenham Hotspur. Leuke club, mooie club zelfs, ook nog eens in een van de mooiste en leukste steden van Europa, maar een stuk kleiner dan Ajax. Vurnon Anita wil naar Newcastle United. Een club waar reputaties kapot zijn gegaan in een stad die nog saaier en lelijker is dan Rotterdam. Kluivert heeft er gespeeld en ik heb hem nog nooit zo zien lijden als toen. Het was een verschrikking. Tegelijkertijd zegt het ook iets als prima spelers als Vertonghen en Anita naar zulke clubs willen. Kennelijk zitten ze te lang bij Ajax. Dan heb je een nieuw avontuur nodig en iedereen moet voor zichzelf maar uitmaken wat dat avontuur is. Het is tegelijkertijd flink zuur voor de supporters om spelers die jarenlang het logo hebben gekust of op hun hart hebben geklopt te zien vertrekken naar een club die gevoelsmatig een stuk minder is.Dat voelt toch een beetje aan als een belediging.
Mocht Anita vertrekken, wie moet hem dan opvolgen? Maher heeft andere kwaliteiten. Die zie ik eerder Eriksen vervangen dan Anita. Nu Eriksen, gelukkig, nog bij Ajax zit ga je Maher niet voor de bank kopen. Als je hem opstelt zit je met een middenveld dat uit balans is. Waar Ajax dus naar op zoek moet is een speler die dezelfde kwaliteiten heeft. Die ga je in Nederland niet vinden. In het buitenland ken ik er één, maar die is naar Rusland vertrokken. En ik doel niet op Demy de Zeeuw. Marc Overmars heeft er dus een mooie taak bij, als het daadwerkelijk gaat gebeuren dat Anita kleurrijk Ajax en Amsterdam gaat inwisselen voor kleurloos NUFC en Newcastle.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1666.php
26/07/12: Woorden zonder betekenis
War on drugs. War on poverty. War on terrorism. War on famine. War on homelessness. Excuses dat ik in hert Engels begin, maar het klinkt allemaal zo mooi. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat men het woord War heeft gekozen om het tegengaan van een maatschappelijk ongewenste situatie of een gevaarlijk iets tegen te gaan. Het probleem is alleen wel dat hoe vaker je het woord War gebruikt, hoe verder het van de normale betekenis van het woord komt te staan. De War on poverty houden met tanks, granaten en geweren? Dat lukt alleen in een oorlogseconomie in een échte oorlog. Maar een echte oorlog is toch iets wat anders dan een Just say no-campagne, een benefietavond of een dagje met vlaggetjes zwaaien. Oorlog voeren is toch heel iets anders dan dat. Kijk maar naar Darfur of Syrië. Ook al weten we dat echte oorlog iets anders is, het begrip oorlog wordt zo wel uitgehold. En dat is niet alleen bij dit woord zo. Hoe vaker je een bepaald woord of uitdrukking gebruikt, hoe minder krachtig het wordt en hoe minder betekenis de impact van het woord krijgt. Voorbeelden? Te over.
1. ‘Door het ijs gezakt.’ Populaire uitdrukking om aan te geven dat een speler het niveau niet aankan. Maar toch: een speler die de hele jeugdopleiding van Ajax heeft doorlopen zakt niet door het ijs. Door het ijs zakken, dat is mislukken. Om van mislukken te kunnen spreken moet het overduidelijk zijn dat de speler het ondanks meerdere kansen in het eerste gewoon niet heeft. Moet je voorzichtig mee zijn. Maduro was ook ‘door het ijs gezakt’, om vervolgens bij Valencia een tijdje een grote jongen te worden. In 2002 las ik ergens dat Steven Pienaar door het ijs zou zijn gezakt. Bepaald niet. Na zes wedstrijden in het eerste van Ajax zou Zlatan Ibrahimovic door het ijs zijn gezakt. Inmiddels is de som van alle transfersommen van Zlatan al iets van rond de 180 miljoen euro. Door het ijs zakken is een uitdrukking die best wat minder snel mag worden gebruikt.
2. ‘Doorselecteren.’ Mits Ajax niet ieder jaar het transferbudget van de Grote Spaanse Twee heeft, kan Ajax niet het halve elftal doorselecteren. Is een speler te vaak geblesseerd en speelt hij niet altijd meteen goed na een blessureperiode? Door het ijs gezakt en doorselecteren. Gelukkig weet Ajax beter, anders was het contract van Nicolai Boilesen nooit verlengd. Hell, gelukkig was er in de periode 1986-1995 niet het internet zoals we dat nu kennen, anders waren we toch een spelers kwijtgeraakt omdat we moesten doorselecteren.
3. ‘Strik erom en wegwezen.’ In heel Nederland moet geen lint meer te vinden zijn. Siem de Jong had nooit zijn kampioensgoals kunnen maken als hij onder die enorme berg linten die hem door sommigen toe zijn gewenst terecht zou zijn gekomen. Hij zou verpletterd zijn. Lorenzo Ebecilio en Theo Janssen zijn nog bezig onder die berg uit te klauteren. Hetzelfde gaat op voor ‘dan breng ik hem wel achterop de fiets weg’ bij het eerste vage transfergerucht van bepaalde spelers die of weg moeten of enorm veel geld op zouden brengen. De fietswielenbranche zou een van de weinige branches zijn die niets van de economische crisis merkt.
4. ‘Wordt net zo groot als (willekeurige naam van een wereldspeler)’. Het probleem begint bij het ophemelen. Als we een enorm talent hebben is het niet meteen een talent, maar meteen een wereldtalent dat vele miljoenen op gaat leveren, ons een kampioenschap gaat bezorgen. Als er een periode komt waarin het spel van die wereldspeler tegen valt zakt hij door het ijs, moet de trainer doorselecteren en wordt hij, al dan niet met een strik om achterop een fiets gezet om naar een willekeurige Europese of Russische stad te worden gefietst. Of erger: het Midden Oosten. En dan niet Israël.
Op 12 augustus begint het nieuwe seizoen. Ajacieden zijn kritisch, we zeiken en zeuren vaak, maar laten we wel proberen het positieve te blijven zien, ook al valt het tegen. En ik vermoed dat het, qua resultaat, tegen gaat vallen en dat we een tussenjaar gaan krijgen waarin we vooral veel jeugd gaan zien. Dan is het wel prettig als we niet meteen enorm gaan ophemelen en vervolgens snel gaan afbreken. De druk is een beetje van de ketel na de afgelopen twee kampioenschappen. Ik weet dat Ajax ieder jaar voor het kampioenschap moet gaan, maar laten we dit jaar eens stappen zetten in het spel, laten we minder afhankelijk worden van zaakwaarnemers van externe spelers door onze jeugdspelers de toijd en de ruimte te gunnen. Dat gaat zich allemaal enorm terugbetalen. Je moet alleen wel wat geduld hebben. Het is bij Ajax nu heel anders dan in het eerste decennium van deze eeuw. Een stuk minder opportunistisch. Laten wij als supporters dat dan ook worden.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1660.php
1. ‘Door het ijs gezakt.’ Populaire uitdrukking om aan te geven dat een speler het niveau niet aankan. Maar toch: een speler die de hele jeugdopleiding van Ajax heeft doorlopen zakt niet door het ijs. Door het ijs zakken, dat is mislukken. Om van mislukken te kunnen spreken moet het overduidelijk zijn dat de speler het ondanks meerdere kansen in het eerste gewoon niet heeft. Moet je voorzichtig mee zijn. Maduro was ook ‘door het ijs gezakt’, om vervolgens bij Valencia een tijdje een grote jongen te worden. In 2002 las ik ergens dat Steven Pienaar door het ijs zou zijn gezakt. Bepaald niet. Na zes wedstrijden in het eerste van Ajax zou Zlatan Ibrahimovic door het ijs zijn gezakt. Inmiddels is de som van alle transfersommen van Zlatan al iets van rond de 180 miljoen euro. Door het ijs zakken is een uitdrukking die best wat minder snel mag worden gebruikt.
2. ‘Doorselecteren.’ Mits Ajax niet ieder jaar het transferbudget van de Grote Spaanse Twee heeft, kan Ajax niet het halve elftal doorselecteren. Is een speler te vaak geblesseerd en speelt hij niet altijd meteen goed na een blessureperiode? Door het ijs gezakt en doorselecteren. Gelukkig weet Ajax beter, anders was het contract van Nicolai Boilesen nooit verlengd. Hell, gelukkig was er in de periode 1986-1995 niet het internet zoals we dat nu kennen, anders waren we toch een spelers kwijtgeraakt omdat we moesten doorselecteren.
3. ‘Strik erom en wegwezen.’ In heel Nederland moet geen lint meer te vinden zijn. Siem de Jong had nooit zijn kampioensgoals kunnen maken als hij onder die enorme berg linten die hem door sommigen toe zijn gewenst terecht zou zijn gekomen. Hij zou verpletterd zijn. Lorenzo Ebecilio en Theo Janssen zijn nog bezig onder die berg uit te klauteren. Hetzelfde gaat op voor ‘dan breng ik hem wel achterop de fiets weg’ bij het eerste vage transfergerucht van bepaalde spelers die of weg moeten of enorm veel geld op zouden brengen. De fietswielenbranche zou een van de weinige branches zijn die niets van de economische crisis merkt.
4. ‘Wordt net zo groot als (willekeurige naam van een wereldspeler)’. Het probleem begint bij het ophemelen. Als we een enorm talent hebben is het niet meteen een talent, maar meteen een wereldtalent dat vele miljoenen op gaat leveren, ons een kampioenschap gaat bezorgen. Als er een periode komt waarin het spel van die wereldspeler tegen valt zakt hij door het ijs, moet de trainer doorselecteren en wordt hij, al dan niet met een strik om achterop een fiets gezet om naar een willekeurige Europese of Russische stad te worden gefietst. Of erger: het Midden Oosten. En dan niet Israël.
Op 12 augustus begint het nieuwe seizoen. Ajacieden zijn kritisch, we zeiken en zeuren vaak, maar laten we wel proberen het positieve te blijven zien, ook al valt het tegen. En ik vermoed dat het, qua resultaat, tegen gaat vallen en dat we een tussenjaar gaan krijgen waarin we vooral veel jeugd gaan zien. Dan is het wel prettig als we niet meteen enorm gaan ophemelen en vervolgens snel gaan afbreken. De druk is een beetje van de ketel na de afgelopen twee kampioenschappen. Ik weet dat Ajax ieder jaar voor het kampioenschap moet gaan, maar laten we dit jaar eens stappen zetten in het spel, laten we minder afhankelijk worden van zaakwaarnemers van externe spelers door onze jeugdspelers de toijd en de ruimte te gunnen. Dat gaat zich allemaal enorm terugbetalen. Je moet alleen wel wat geduld hebben. Het is bij Ajax nu heel anders dan in het eerste decennium van deze eeuw. Een stuk minder opportunistisch. Laten wij als supporters dat dan ook worden.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1660.php
15/07/12: Nieuwe generaties
Eén ding is alvast duidelijk: met het vertrek van Jan Vertonghen naar de Spurs moet Toby Alderweireld opstaan. Ook al heeft Alderweireld het de afgelopen twee jaren op zijn positie verdedigend gewoon goed gedaan, hij stond altijd wel een beetje in de schaduw van zijn landgenoot. Dit seizoen moet Alderweireld bewijzen ook zonder Vertonghen een baas te kunnen zijn, zonder de aanvoerdersband te dragen. Coachen is iets wat iedere speler moet doen, niet alleen de aanvoerder. Waar Alderweireld zeker is van zijn plaats, moet Gregory van der Wiel op gaan passen. Zijn vervanger, Ricardo van Rhijn, heeft namelijk alles in zich om uit te groeien tot een publiekslieveling. Van Rhijn heeft de scherpte die Van der Wiel al een tijdje kwijt lijkt te zijn. Natuurlijk, Van der Wiel is lang geblesseerd geweest en heeft in de uitwedstrijd tegen Twente een van de belangrijkste goals van het seizoen gemaakt, maar de aandacht voor zijn terugkeer in het eerste van Ajax was een stuk groter dan de aandacht voor wat hij daadwerkelijk liet zien. Ik ga het hier niet over Oranje hebben. Het is namelijk overduidelijk dat Van der Wiel door zijn medespelers op rechts is laten stikken. Maar, wat moeten we nu met Van der Wiel? Hij heeft nog maar één jaar te gaan en wilde - voor het EK - voor de absolute top gaan, waardoor andere clubs zijn afgewimpeld. Op de bank zetten lijkt me geen optie, want dat is kapitaalvernietiging, net zoals het op de bank zetten van Van Rhijn kapitaalvernietiging zou zijn. Aan Marc Overmars en de zaakwaarnemer van Van der Wiel de taak om de beste oplossing voor dit dilemma te realiseren: een transfer. Het is jammer - ik ben fan van een goed spelende Van der Wiel - maar wel zo realistisch. Ajax moet verder en Ajax gaat verder.
De afgelopen weken hebben Stefano Denswil en Viktor Fischer eindelijk hun eerste minuten in Ajax 1 gemaakt. Denswil groeide naarmate de voorbereiding vorderde en liet bijna weer zien wat hij in de A1 wekelijks liet zien: klasse. Het is altijd lastig om te voorspelen of een speler die het in de A1 goed heeft gedaan de stap naar het eerste zal maken en het niveau aan kan, dus ik kan alleen de hoop uitspreken dat Denswil die stap succesvol zal maken. Voor wat betreft Fischer is die hoop een kleine zekerheid: Fischer lijkt een sure thing, een speler die het niveau van het eerste aan kan. Maar dan moet hij wel rustig gebracht worden. Er zijn in het vorige decennium al genoeg té jonge spelers te snel te belangrijk geworden, met alle negatieve gevolgen vandien. Het cliché luidt dat wat goed is snel komt, maar ik zou liever voorzichtig zijn, zodat we er meer aan hebben.
Het contract van Nicolai Boilesen is verlengd. Ik moest flink grijzen toen ik het las, want Boilesen is sinds ik hem bij de a1 zag een van mijn favorieten. Ik besef dat er vragen zijn omtrent zijn blessuregevoeligheid, maar Boilesen is qua talent dan wel de categorie spelers waarmee je dat risico wel wilt lopen. We hebben inmiddels vier Denen bij Ajax rondlopen: Eriksen, Boilesen, Fischer en Schøne. De laatste, de 21ste Deen in dienst van Ajax, maakte tegen Noordwijk zijn debuut. Bij NEC was de middenvelder een vechter met een goed schot. Iemand die kan coachen en de boel in vuur en vlam kan zetten. Dat hebben we nodig. De gemiddelde leeftijd van het elftal zal namelijk niet gaan stijgen als noodzakelijke aankopen uitblijven. De leeftijd is niet zozeer het probleem, maar de ervaring. Ook al heeft Lasse Schøne nooit op het allerhoogste niveau gevoetbald, zijn ervaring is te gebruiken zoals de ervaring van Tomáš Galásek zich ook ooit uitbetaalde. En dan heb ik het nog niet eens over Mitchell Dijks, Joël Veltman of Mickey van der Hart gehad.
Het mooie van de afgelopen weken vind ik vooral dat er zoveel jeugd bij het eerste betrokken is en dat men niet meer snel de portemonnee trekt voor transfers. Paris St. Germain, het nieuwe Chelsea/Manchester City, gaat als de berichten kloppen ongeveer honderd miljoen euro aan transfers uitgeven. In crisistijd. Dit soort berichten stellen de liefde voor het voetbal ernstig op de proef. Het gaat er voor sommigen niet meer om hoe je speelt of dat je je eigen spelers kan opleiden en dat je vooruitzichten hebt op dat punt - zoals Ajacieden dat hebben -, maar om het winnen van prijzen zonder stil te staan bij de manier waarop die prijzen zijn gewonnen. Nog een reden om blij te zijn met het hand op de knip houden van Ajax. Prijzen kan je kopen. Respect niet. Gelukkig maar.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1656.php
De afgelopen weken hebben Stefano Denswil en Viktor Fischer eindelijk hun eerste minuten in Ajax 1 gemaakt. Denswil groeide naarmate de voorbereiding vorderde en liet bijna weer zien wat hij in de A1 wekelijks liet zien: klasse. Het is altijd lastig om te voorspelen of een speler die het in de A1 goed heeft gedaan de stap naar het eerste zal maken en het niveau aan kan, dus ik kan alleen de hoop uitspreken dat Denswil die stap succesvol zal maken. Voor wat betreft Fischer is die hoop een kleine zekerheid: Fischer lijkt een sure thing, een speler die het niveau van het eerste aan kan. Maar dan moet hij wel rustig gebracht worden. Er zijn in het vorige decennium al genoeg té jonge spelers te snel te belangrijk geworden, met alle negatieve gevolgen vandien. Het cliché luidt dat wat goed is snel komt, maar ik zou liever voorzichtig zijn, zodat we er meer aan hebben.
Het contract van Nicolai Boilesen is verlengd. Ik moest flink grijzen toen ik het las, want Boilesen is sinds ik hem bij de a1 zag een van mijn favorieten. Ik besef dat er vragen zijn omtrent zijn blessuregevoeligheid, maar Boilesen is qua talent dan wel de categorie spelers waarmee je dat risico wel wilt lopen. We hebben inmiddels vier Denen bij Ajax rondlopen: Eriksen, Boilesen, Fischer en Schøne. De laatste, de 21ste Deen in dienst van Ajax, maakte tegen Noordwijk zijn debuut. Bij NEC was de middenvelder een vechter met een goed schot. Iemand die kan coachen en de boel in vuur en vlam kan zetten. Dat hebben we nodig. De gemiddelde leeftijd van het elftal zal namelijk niet gaan stijgen als noodzakelijke aankopen uitblijven. De leeftijd is niet zozeer het probleem, maar de ervaring. Ook al heeft Lasse Schøne nooit op het allerhoogste niveau gevoetbald, zijn ervaring is te gebruiken zoals de ervaring van Tomáš Galásek zich ook ooit uitbetaalde. En dan heb ik het nog niet eens over Mitchell Dijks, Joël Veltman of Mickey van der Hart gehad.
Het mooie van de afgelopen weken vind ik vooral dat er zoveel jeugd bij het eerste betrokken is en dat men niet meer snel de portemonnee trekt voor transfers. Paris St. Germain, het nieuwe Chelsea/Manchester City, gaat als de berichten kloppen ongeveer honderd miljoen euro aan transfers uitgeven. In crisistijd. Dit soort berichten stellen de liefde voor het voetbal ernstig op de proef. Het gaat er voor sommigen niet meer om hoe je speelt of dat je je eigen spelers kan opleiden en dat je vooruitzichten hebt op dat punt - zoals Ajacieden dat hebben -, maar om het winnen van prijzen zonder stil te staan bij de manier waarop die prijzen zijn gewonnen. Nog een reden om blij te zijn met het hand op de knip houden van Ajax. Prijzen kan je kopen. Respect niet. Gelukkig maar.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1656.php
03/05/12: Steunpilaren
In een jaar dat we gerust een soap-jaar kunnen noemen heeft Ajax iets gedaan wat tot voor kort ondenkbaar leek: het prolongeren van de titel, iets dat sinds het kampioenschap van 1996 niet meer is gebeurd. We mogen er extra blij om zijn, want het is nu niet alleen het jaar van Wesley, die de keeper van AZ onderuit schopte, het is nu niet alleen het jaar van het conflict in de raad van commissarissen en alle ellende die rondom dat conflict heeft gespeeld, het is nu niet alleen het jaar waarin Cruijff en jeugdtrainers een proces tegen de raad van commisarissen hebben aangespannen, het is nu niet alleen het jaar waarin Louis van Gaal even weer bij Ajax betrokken was, het is nu niet alleen het jaar waarin we een waslijst geblesseerde spelers hebben gehad, het is nu niet alleen het jaar van de avondvullende televisieuitzendingen waar je weinig meer zag dan iemand die voor de ArenA stond te kleumen. Het is nu ook het jaar waarin Ajax zich vanuit een schijnbaar kansloze positie terugknokte, en een indrukwekkende serie neer wist te zetten voordat de titel geprolongeerd werd. Het tumultueuze jaar eindigt met het meest essentiële van Ajax: voetbal. En dan heb ik het niet eens over die prima prestatie van de A1 in de NextGen competitie gehad.
Dat we kampioen zijn geworden is in de eerste plaats te danken aan Frank de Boer. Niet alleen omdat hij Vurnon Anita – eindelijk – op de juiste plek op het middenveld heeft gezet, maar ook omdat hij net als vorig seizoen afstand wist te houden van wat er allemaal rond Ajax heeft gespeeld en voor zijn spelers een veilige omgeving heeft weten te scheppen, een omgeving waarbinnen uiteindelijk het collectief is gesmeed dat die indrukwekkende serie heeft neergezet. Er zijn nog wel wat aanmerkingen te maken over bepaalde tactische keuzes, maar het is niet te ontkennen dat Frank de Boer de beste trainer van Ajax is sinds Morten Olsen. Ik noemde net Vurnon Anita. We weten het allemaal: de reeks is begonnen met het goed positioneren van Anita, wat hem een van de belangrijkste steunpilaren van dit Ajax heeft gemaakt. Voorts: Siem de Jong, ook een steunpilaar. Scoort veel in belangrijke wedstrijden. Clubtopscorer en een redelijk aantal voorzetten. Staat nog vaak ter discussie bij de supporters, maar ik vraag me vaak af waarom. Hoort wel in de spits. De volgende steunpilaar is controversieel, voor sommigen: Cristian Eriksen. Hij wordt – samen met andere spelers – een van de grootste talenten van Europa genoemd. Zijn cijfers mogen er zijn: 15 beslissende voorzetten en zeven doelpunten. Hij is flegmatiek en straalt soms onverschilligheid uit op het veld, maar dat is maar wat het is: uitstraling. Feit is dat Christian Eriksen een belangrijk aandeel heeft gehad in het kampioenschap van dit seizoen. Hij is er nog lang niet en heeft nog wel wat te leren – het liefst bij Ajax, maar het zou geschiedvervalsing zijn om zijn aandeel in het eenendertigste kampioenschap van Ajax te nuanceren. Nog een steunpilaar: Jan Vertonghen. Groeide op het juiste moment terug in de rol waarin we hem willen zien: de sterke aanvoerder die onverschrokken over het veld koerst en bevlogen het team inspireert, iets wat we soms ook niét hebben gezien dit seizoen.
En de rest van het team? Toby Alderweireld en Kenneth Vermeer hebben het afgelopen seizoen in positieve zin stappen gemaakt. Ismaïl Aissati heeft laten zien waarom Marco van Basten hem gekocht heeft en de kans die hem – noodgedwongen – geboden is met beide handen aangepakt. Dat verdient respect. Ricardo van Rhijn heeft in de periode dat Gregory van der Wiel geblesseerd was laten zien dat hij klaar is voor het grote werk. Toen ik las dat Dmitry Bulykin naar Ajax zou gaan dacht ik dat de Boer zich schuldig maakte aan een aankoop die Martin Jol nog zou kunnen doen. Bulykin heeft veel meer waarde gehad dan ik op voorhand dacht. Gelukkig zat ik ernaast.
Nog één steunpilaar: de Ajacieden op de tribunes, in thuiswedstrijden én in uitwedstrijden. De ArenA is een onneembare veste geworden, iets wat niet alleen aan de spelers te danken is, maar ook en vooral aan de supporters. De ArenA komt steeds meer tot leven – met de kampioenswedstrijden van 15 mei 2011 en die van gisteren als hoogtepunten - en zelfs in Engeland praten ze er nog over dat de supporters van Ajax de supporters van Manchester United wisten te overtreffen. Iemand die nu nog durft te beweren dat de ArenA een sfeerloze galmbak is of dat de supporters van Ajax zich in uitwedstrijden niet weten te roeren moet met spoed met zijn pis naar de dokter.
Gisteren is er niet alleen een kampioenschap gewonnen, maar ook een stap gezet in de verdere ontwikkeling van Ajax. Als we dit al kunnen in een jaar met zoveel onrust, wat kunnen we dan als het eindelijk eens rustig is? Dan heb je meteen een dilemma: wat als we die onrust nodig hebben om te kunnen presteren?
De wedstrijd van gisteren werd in een zinderende ArenA gespeeld en had de ontknoping die we verdienen. Op het moment dat de schaal de lucht in werd geheven hebben ongetwijfeld veel Ajacieden teruggedacht aan het moment dat we nog dertien punten achter stonden op een van de vorige koplopers van de eredivisie. Maar hét moment van gisteren was voor mij niet het omhooghouden van de schaal, de euforie op het veld en op de tribunes, het hijsen van de kampioensvlag of het besef dat we voor het eerst in zestien jaar een titel hebben weten te behouden. Het moment van gisteren gebeurde voor de wedstrijd. In de tunnel waar de spelers in een rij wachten voordat ze het veld op mogen. De televisiecamera zoomde in op Jan Vertonghen. Op dat moment was hij breekbaar. Emotioneel. Het was net alsof hij zich realiseerde dat dit zijn laatste thuiswedstrijd zou gaan worden. Hij had het er verschrikkelijk moeilijk mee. We hebben er niets van gemerkt op het veld, qua spel. We gaan het pas merken als hij weg is. Jan Vertonghen is een speler geworden die we gaan missen. Dat is niets ten nadele van zijn opvolgers op die plek. Dat is vooral een compliment aan Jan Vertonghen, die zelf ook beseft wat hij aan Ajax te danken heeft.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1639.php
Dat we kampioen zijn geworden is in de eerste plaats te danken aan Frank de Boer. Niet alleen omdat hij Vurnon Anita – eindelijk – op de juiste plek op het middenveld heeft gezet, maar ook omdat hij net als vorig seizoen afstand wist te houden van wat er allemaal rond Ajax heeft gespeeld en voor zijn spelers een veilige omgeving heeft weten te scheppen, een omgeving waarbinnen uiteindelijk het collectief is gesmeed dat die indrukwekkende serie heeft neergezet. Er zijn nog wel wat aanmerkingen te maken over bepaalde tactische keuzes, maar het is niet te ontkennen dat Frank de Boer de beste trainer van Ajax is sinds Morten Olsen. Ik noemde net Vurnon Anita. We weten het allemaal: de reeks is begonnen met het goed positioneren van Anita, wat hem een van de belangrijkste steunpilaren van dit Ajax heeft gemaakt. Voorts: Siem de Jong, ook een steunpilaar. Scoort veel in belangrijke wedstrijden. Clubtopscorer en een redelijk aantal voorzetten. Staat nog vaak ter discussie bij de supporters, maar ik vraag me vaak af waarom. Hoort wel in de spits. De volgende steunpilaar is controversieel, voor sommigen: Cristian Eriksen. Hij wordt – samen met andere spelers – een van de grootste talenten van Europa genoemd. Zijn cijfers mogen er zijn: 15 beslissende voorzetten en zeven doelpunten. Hij is flegmatiek en straalt soms onverschilligheid uit op het veld, maar dat is maar wat het is: uitstraling. Feit is dat Christian Eriksen een belangrijk aandeel heeft gehad in het kampioenschap van dit seizoen. Hij is er nog lang niet en heeft nog wel wat te leren – het liefst bij Ajax, maar het zou geschiedvervalsing zijn om zijn aandeel in het eenendertigste kampioenschap van Ajax te nuanceren. Nog een steunpilaar: Jan Vertonghen. Groeide op het juiste moment terug in de rol waarin we hem willen zien: de sterke aanvoerder die onverschrokken over het veld koerst en bevlogen het team inspireert, iets wat we soms ook niét hebben gezien dit seizoen.
En de rest van het team? Toby Alderweireld en Kenneth Vermeer hebben het afgelopen seizoen in positieve zin stappen gemaakt. Ismaïl Aissati heeft laten zien waarom Marco van Basten hem gekocht heeft en de kans die hem – noodgedwongen – geboden is met beide handen aangepakt. Dat verdient respect. Ricardo van Rhijn heeft in de periode dat Gregory van der Wiel geblesseerd was laten zien dat hij klaar is voor het grote werk. Toen ik las dat Dmitry Bulykin naar Ajax zou gaan dacht ik dat de Boer zich schuldig maakte aan een aankoop die Martin Jol nog zou kunnen doen. Bulykin heeft veel meer waarde gehad dan ik op voorhand dacht. Gelukkig zat ik ernaast.
Nog één steunpilaar: de Ajacieden op de tribunes, in thuiswedstrijden én in uitwedstrijden. De ArenA is een onneembare veste geworden, iets wat niet alleen aan de spelers te danken is, maar ook en vooral aan de supporters. De ArenA komt steeds meer tot leven – met de kampioenswedstrijden van 15 mei 2011 en die van gisteren als hoogtepunten - en zelfs in Engeland praten ze er nog over dat de supporters van Ajax de supporters van Manchester United wisten te overtreffen. Iemand die nu nog durft te beweren dat de ArenA een sfeerloze galmbak is of dat de supporters van Ajax zich in uitwedstrijden niet weten te roeren moet met spoed met zijn pis naar de dokter.
Gisteren is er niet alleen een kampioenschap gewonnen, maar ook een stap gezet in de verdere ontwikkeling van Ajax. Als we dit al kunnen in een jaar met zoveel onrust, wat kunnen we dan als het eindelijk eens rustig is? Dan heb je meteen een dilemma: wat als we die onrust nodig hebben om te kunnen presteren?
De wedstrijd van gisteren werd in een zinderende ArenA gespeeld en had de ontknoping die we verdienen. Op het moment dat de schaal de lucht in werd geheven hebben ongetwijfeld veel Ajacieden teruggedacht aan het moment dat we nog dertien punten achter stonden op een van de vorige koplopers van de eredivisie. Maar hét moment van gisteren was voor mij niet het omhooghouden van de schaal, de euforie op het veld en op de tribunes, het hijsen van de kampioensvlag of het besef dat we voor het eerst in zestien jaar een titel hebben weten te behouden. Het moment van gisteren gebeurde voor de wedstrijd. In de tunnel waar de spelers in een rij wachten voordat ze het veld op mogen. De televisiecamera zoomde in op Jan Vertonghen. Op dat moment was hij breekbaar. Emotioneel. Het was net alsof hij zich realiseerde dat dit zijn laatste thuiswedstrijd zou gaan worden. Hij had het er verschrikkelijk moeilijk mee. We hebben er niets van gemerkt op het veld, qua spel. We gaan het pas merken als hij weg is. Jan Vertonghen is een speler geworden die we gaan missen. Dat is niets ten nadele van zijn opvolgers op die plek. Dat is vooral een compliment aan Jan Vertonghen, die zelf ook beseft wat hij aan Ajax te danken heeft.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1639.php
15/03/12: Genieten van de A1
Ik ga niet zeggen dat het perfect was en ik ga zeker niet zeggen dat het de beste wedstrijd was die ik ooit heb gezien, maar wat heb ik genoten van Liverpool - Ajax gisteren. Naar de hel met die Champions League, ik ga kijken hoe we ervoor staan dacht ik. Hoe graag ik de passie van Napoli ook wilde zien winnen van de arrogante geldmachine die Chelsea heet, Ajax - en zeker de jeugd - gaat voor.
Ik wist niet hoe het niveau van de jeugd van Liverpool ervoor stond, dus zou ik al blij zijn geweest met een krappe 1-2, iets waarvoor ik me nu vervuld met schaamte onder mijn bed wil verstoppen. Moet ik het opschrijven? Viktor Fischer is de held van de avond. Hij kan de Miles Davis van Ajax worden: lang subtiel aanwezig, maar als hij er staat, dan staat hij er meteen en goed. Daar gaan we plezier aan beleven, als hij op zijn eigen plek wordt neergezet. Davy Klaassen liet zien waarom de club zoveel - terecht - vertrouwen in hem heeft. Stefano Denswil, Lesley de Sa, Fabian Sporklslede, Ruben Ligeon, Mickey van der Hart, Joël Veltman en Mitchell Dijks verdienen naast Fischer en Klaassen allemaal een kans in het eerste. Ligeon en Klaassen zijn al gedebuteerd, maar dat was meer uit nood dan beleid.
Waar ik vooral blij van werd, is dat het eeuwige breed- en terugspelen zoals we dat in het eerste te vaak zien een stuk minder was. Dat komt vooral omdat spelers van de A1 om de bal durven te vragen, ook al worden ze gedekt. Vertrouwen op eigen kunnen, dat is branie, dat hoort bij Ajax. De A1 verpletterde de A1 van Liverpool niet alleen door vaak te scoren, maar ook door het hoofd kalm te houden, te vertrouwen op eigen kunnen en redelijk veldspel. Simpel voetballen is het moeilijkste wat er is, maar het ging de A1 redelijk tot goed af.
Maar nu het dilemma. De finale is op 25 maart. Om half drie, Nederlandse tijd. Op de dag van Ajax - PSV (16:30) speelt de A1 een wedstrijd die de jeugdopleiding van Ajax nog meer glans gaat geven. Ik weet het, voor zover mogelijk, want de reputatie van de jeugdopleiding van Ajax valt of staat niet met het al dan niet winnen van een finale. Maar toch. Nu veel Ajacieden die van buiten Amsterdam komen en lang onderweg zijn die finale moeten missen, kan Ajax wellicht iets doen. Tyleritus heeft de oplossing: een groot scherm. De schermen in de ArenA? Een extra scherm op het veld of op de ArenA Boulevard? het zou mooi zijn als Ajax iets weet te organiseren, want zo'n finale is een moment waarbij alle Ajacieden verenigd kunnen genieten van het beste dat Ajax te bieden heeft: de top van de jeugd.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1631.php
Ik wist niet hoe het niveau van de jeugd van Liverpool ervoor stond, dus zou ik al blij zijn geweest met een krappe 1-2, iets waarvoor ik me nu vervuld met schaamte onder mijn bed wil verstoppen. Moet ik het opschrijven? Viktor Fischer is de held van de avond. Hij kan de Miles Davis van Ajax worden: lang subtiel aanwezig, maar als hij er staat, dan staat hij er meteen en goed. Daar gaan we plezier aan beleven, als hij op zijn eigen plek wordt neergezet. Davy Klaassen liet zien waarom de club zoveel - terecht - vertrouwen in hem heeft. Stefano Denswil, Lesley de Sa, Fabian Sporklslede, Ruben Ligeon, Mickey van der Hart, Joël Veltman en Mitchell Dijks verdienen naast Fischer en Klaassen allemaal een kans in het eerste. Ligeon en Klaassen zijn al gedebuteerd, maar dat was meer uit nood dan beleid.
Waar ik vooral blij van werd, is dat het eeuwige breed- en terugspelen zoals we dat in het eerste te vaak zien een stuk minder was. Dat komt vooral omdat spelers van de A1 om de bal durven te vragen, ook al worden ze gedekt. Vertrouwen op eigen kunnen, dat is branie, dat hoort bij Ajax. De A1 verpletterde de A1 van Liverpool niet alleen door vaak te scoren, maar ook door het hoofd kalm te houden, te vertrouwen op eigen kunnen en redelijk veldspel. Simpel voetballen is het moeilijkste wat er is, maar het ging de A1 redelijk tot goed af.
Maar nu het dilemma. De finale is op 25 maart. Om half drie, Nederlandse tijd. Op de dag van Ajax - PSV (16:30) speelt de A1 een wedstrijd die de jeugdopleiding van Ajax nog meer glans gaat geven. Ik weet het, voor zover mogelijk, want de reputatie van de jeugdopleiding van Ajax valt of staat niet met het al dan niet winnen van een finale. Maar toch. Nu veel Ajacieden die van buiten Amsterdam komen en lang onderweg zijn die finale moeten missen, kan Ajax wellicht iets doen. Tyleritus heeft de oplossing: een groot scherm. De schermen in de ArenA? Een extra scherm op het veld of op de ArenA Boulevard? het zou mooi zijn als Ajax iets weet te organiseren, want zo'n finale is een moment waarbij alle Ajacieden verenigd kunnen genieten van het beste dat Ajax te bieden heeft: de top van de jeugd.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1631.php
08/02/12: Guantanamo
Er is iets bij Ajax wat de vroege jaren tachtig onderscheidt van de huidige situatie. Deels het voetbal, dat was in de jaren tachtig ook een probleem, zij het dat we toen (meer) Ajaxwaardige voetballers hadden. Maar er is iets anders wat opvalt.
De bezoekersaantallen.
In de jaren tachtig kon het zomaar gebeuren dat er acht- tot tienduizend mensen in De Meer zaten. Als er 9.000 Ajacieden zaten, dan was De Meer bijna halfleeg. Of half vol. Probeer dat maar eens in de ArenA voor elkaar te krijgen, een half leeg stadion. Dat is zelfs Jan Wouters niet gelukt. Of Louis van Gaal, in 1996-1997. Of Danny Blind. Of Martin Jol. Om er maar een paar te noemen.
Hoe komt dat toch? Die onvoorwaardelijke trouw aan Ajax? Het komt het toch dat de ArenA iedere wedstrijd – hoe ruk het ook gaat – voor minstens 85% gevuld is. Hoe komt het toch dat Ajacieden zo trouw zijn? Michael van Praag zei ooit dat Ajacieden naar Ajax komen om te controleren of er wel gewonnen wordt. Ik ben het er deels mee eens. Het is wel een beetje de houding: hoe slecht het ook gaat, we moeten iedere tegenstander wel gewoon in de hoek kunnen zetten. Aan de andere kant: als dat alles is, waarom zou je dan vanuit Breda, Vlissingen, Maastricht, Venlo, Groningen, Den Helder of zelfs het buitenland naar Ajax komen? Alleen maar om te controleren of Ajax wint. Dan doe je wel heel erg veel moeite. Ik stel de vraag weer: wat is het, Ajax? Iedereen kan dat voor zichzelf definiëren en beredeneren. Uit wat je voelt, daar haal je de motivatie uit om te blijven komen. Maar ik denk dat er nog iets is.
We zijn bang.
We zijn bang dat de idee van Ajax, wat wij vinden dat Ajax en Ajaxwaardig voetbal zijn, langzaam voor onze ogen aan het sterven is. Als ik cynisch zou zijn zou ik masochisme noemen, maar het is angst. Ik ken mensen die het midden van de jaren 90 nooit hebben meegemaakt en het seizoen 1997-1998 als het hoogtepunt van hun Ajacied zijn zien, omdat Ajax in dat eerste jaar van Morten Olsen speelde zoals zij verwachtten, verwachtingen die zijn gewekt door vaders, broers, vrienden of neven. We zijn bang dat Ajax als zand door onze vingers glipt. Los zand is toch al een populaire kwalificatie voor bijna alle elftallen sinds Olsen. We gaan nu al meer dan een decennium naar een club die alles doet, behalve een van de belangrijkste standaarden die de club in het (inter)nationale voetbal heeft gezet naleven: goed, aantrekkelijk voetballen. Daarnaast is er natuurlijk marketing. Ajax als uitje. De onvermijdelijke dagjesmensen die we kennen van het Amsterdam Tournament of de Champions League. Kortom, Supporterschap, marketing en angst. Dat houdt de ArenA vol.
Daarom is het dat het gros van de supporters het afgelopen jaar zich onvoorwaardelijk achter Cruijff hebben geschaard. Te veel nieuwe trainers. Te veel eieren van Columbus die bedorven bleken te zijn. Te veel hervormingen, te veel slechte wedstrijden, te veel excuses en te veel beloften. En het belangrijkste: te weinig Ajax. Cruijff wordt gezien als de laatste strohalm, of het nu lukt of niet. Iedereen kan dat belachelijk maken, maar het is voor velen een begrijpelijke en logische keuze, juist of niet juist. Een keuze die vooral ingegeven is om het verval van de club niet meer te hoeven aanschouwen en in plaats daarvan iets op te zien bloeien wat aansluit bij de idee van Ajax, de idee waarvan de realisering een decennia lang ergens diep in een kelder in Guantanamo opgesloten is geweest.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1627.php
De bezoekersaantallen.
In de jaren tachtig kon het zomaar gebeuren dat er acht- tot tienduizend mensen in De Meer zaten. Als er 9.000 Ajacieden zaten, dan was De Meer bijna halfleeg. Of half vol. Probeer dat maar eens in de ArenA voor elkaar te krijgen, een half leeg stadion. Dat is zelfs Jan Wouters niet gelukt. Of Louis van Gaal, in 1996-1997. Of Danny Blind. Of Martin Jol. Om er maar een paar te noemen.
Hoe komt dat toch? Die onvoorwaardelijke trouw aan Ajax? Het komt het toch dat de ArenA iedere wedstrijd – hoe ruk het ook gaat – voor minstens 85% gevuld is. Hoe komt het toch dat Ajacieden zo trouw zijn? Michael van Praag zei ooit dat Ajacieden naar Ajax komen om te controleren of er wel gewonnen wordt. Ik ben het er deels mee eens. Het is wel een beetje de houding: hoe slecht het ook gaat, we moeten iedere tegenstander wel gewoon in de hoek kunnen zetten. Aan de andere kant: als dat alles is, waarom zou je dan vanuit Breda, Vlissingen, Maastricht, Venlo, Groningen, Den Helder of zelfs het buitenland naar Ajax komen? Alleen maar om te controleren of Ajax wint. Dan doe je wel heel erg veel moeite. Ik stel de vraag weer: wat is het, Ajax? Iedereen kan dat voor zichzelf definiëren en beredeneren. Uit wat je voelt, daar haal je de motivatie uit om te blijven komen. Maar ik denk dat er nog iets is.
We zijn bang.
We zijn bang dat de idee van Ajax, wat wij vinden dat Ajax en Ajaxwaardig voetbal zijn, langzaam voor onze ogen aan het sterven is. Als ik cynisch zou zijn zou ik masochisme noemen, maar het is angst. Ik ken mensen die het midden van de jaren 90 nooit hebben meegemaakt en het seizoen 1997-1998 als het hoogtepunt van hun Ajacied zijn zien, omdat Ajax in dat eerste jaar van Morten Olsen speelde zoals zij verwachtten, verwachtingen die zijn gewekt door vaders, broers, vrienden of neven. We zijn bang dat Ajax als zand door onze vingers glipt. Los zand is toch al een populaire kwalificatie voor bijna alle elftallen sinds Olsen. We gaan nu al meer dan een decennium naar een club die alles doet, behalve een van de belangrijkste standaarden die de club in het (inter)nationale voetbal heeft gezet naleven: goed, aantrekkelijk voetballen. Daarnaast is er natuurlijk marketing. Ajax als uitje. De onvermijdelijke dagjesmensen die we kennen van het Amsterdam Tournament of de Champions League. Kortom, Supporterschap, marketing en angst. Dat houdt de ArenA vol.
Daarom is het dat het gros van de supporters het afgelopen jaar zich onvoorwaardelijk achter Cruijff hebben geschaard. Te veel nieuwe trainers. Te veel eieren van Columbus die bedorven bleken te zijn. Te veel hervormingen, te veel slechte wedstrijden, te veel excuses en te veel beloften. En het belangrijkste: te weinig Ajax. Cruijff wordt gezien als de laatste strohalm, of het nu lukt of niet. Iedereen kan dat belachelijk maken, maar het is voor velen een begrijpelijke en logische keuze, juist of niet juist. Een keuze die vooral ingegeven is om het verval van de club niet meer te hoeven aanschouwen en in plaats daarvan iets op te zien bloeien wat aansluit bij de idee van Ajax, de idee waarvan de realisering een decennia lang ergens diep in een kelder in Guantanamo opgesloten is geweest.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1627.php
03/02/12: Stappen maken voor De Toekomst
Volgende week wordt het weer zo’n week waarin definitief over de toekomst van Ajax beslist wordt, horen we vaak. Gebeurtenissen rondom Ajax zijn net de eeuwige vergaderingen van regeringshoofden over de euro: in iedere vergadering moet de definitieve koers worden vastgesteld waarmee de euro, of Ajax, gered wordt. Quod non. Ajax begint op een Poolse landdag te lijken waarvan de chaos de club verlamt. Als er het afgelopen jaar iéts is gebleken, is het dat de ledenraad van Ajax nergens duidelijk voor gekozen heeft. Daarom is de benoeming van Hennie Henrichs als voorzitter van de bestuursraad zo symbolisch: een overlever die met de wind meedraait en zijn standpunten laat afhangen van wat de meerderheid juist acht. Sommigen zullen dat zien als een gebrek aan ruggengraat, anderen zien het als praktisch machiavellistisch denken, en dan heb ik de suggestie dat Henrichs vooral de agenda van het kamp-Coronel uitvoert niet eens besproken.
De angst van Ajax om zich helemaal over te geven aan Cruijff snap ik, ook al ben ik het er niet mee eens. Iedereen kan een utopie bedenken, maar die valt of staat met het leven en welzijn van de bedenker. Aan de andere kant is de Cruijff-filosofie ook worden toegepast door dan anderen dan Cruijff. Wat ik dan weer niet snap is dat er mensen zijn die de club helemaal over willen geven aan Louis van Gaal. Ook voor hem geldt dat hij een utopie kan bedenken en uitvoeren. Van Gaal heeft echter drie dingen tegen. In de eerste plaats heeft hij geen ervaring als algemeen directeur, waardoor ik vermoed dat hij zich nadrukkelijk met het technisch beleid van Ajax zal bemoeien. In de tweede plaats heeft Van Gaal als trainer niets achtergelaten. Wel een goede kern van het eerste, maar Morten Olsen moest vooral veel spelers kopen omdat er geen talenten in de jeugd waren waar hij een beroep op kan doen. Pas met het debuteren van Rafael van der Vaart braken er weer pareltjes door. Ten slotte vraag ik me af of Van Gaal wel een structurele oplossing is. Wat als hij ergens bondscoach kan worden? Hij kan het beloven, maar hij beloofde bij zijn vertrek bij Ajax ook dat hij geen spelers van Ajax aan zou trekken. We hebben het gezien: de handelswijze van het Barcelona van Van Gaal rondom de De Boertjes heeft Morten Olsen in diepe problemen gebracht.
Uiteindelijk is de revolutie van Cruijff begonnen vanwege zorg om de jeugdopleiding. Soms lees je wel eens dat Martin Jol achteraf gezien gelijk had dat hij Daley Blind niet opstelde. Dat klopt, maar tegelijkertijd ook weer niet. Daley Blind deed het goed in de jeugd, dus de verwachtingen waren terecht hooggespannen. Dat hij geen kans kreeg in het eerste – waar hij later onverbiddelijk door het ijs zou zakken – heeft echter niets te maken met de beoordeling van Jol van zijn talent, maar het onvermogen van Jol om jeugdspelers in te passen. Hij kwam nooit op de Toekomst en vroeg liever om een miljoentje of tien. Als er al jeugdspelers debuteerden was dat altijd pure noodzaak wegens schorsingen of blessures. En dan zou Jol het talent van Blind – of het gebrek eraan voor wat betreft het eerste van Ajax – goed ingeschat hebben? Laat me niet lachen. Het gaat ook veel te ver om Daley Blind als voorbeeld van de falende jeugdopleiding te gebruiken, zeker nu Lesley de Sa, Ruben Ligeon, Ricardo van Rhijn, en vooral Stefano Denswil aan de deur kloppen. Vooral Stefano Denswil. Dat er zoveel talent aan de deur klopt wil dan ook weer niet zeggen dat de zorg om de jeugdopleiding niet terecht is. Een prima reputatie als jeugdspeler wil niet zeggen dat je de vaardigheden hebt om de stap naar het eerste succesvol kunt maken. Daarvoor moet je kunnen knokken, een heldere en sterke persoonlijkheid hebben en in staat zijn om je potentieel waar te maken. Zoals Nicolai Boilesen is en doet, bijvoorbeeld.
Het is de afgelopen maanden al zo vaak gezegd en geschreven: Ajax moet een duidelijke keus maken en zijn toekomst veilig stellen. Ik hoop dat Ajax en de aandeelhouders de juiste keuze maken, de keuze die op de lange termijn oplevert waar Ajax voor staat. Dat is niet die vierde ster en dat is niet de aansluiting bij de Europese (sub)top. Dat is een prima functionerende jeugdopleiding op basis waarvan het eerste elftal dwingend, aanvallend en attractief voetbal speelt. Dan komt de rest vanzelf.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1626.php
De angst van Ajax om zich helemaal over te geven aan Cruijff snap ik, ook al ben ik het er niet mee eens. Iedereen kan een utopie bedenken, maar die valt of staat met het leven en welzijn van de bedenker. Aan de andere kant is de Cruijff-filosofie ook worden toegepast door dan anderen dan Cruijff. Wat ik dan weer niet snap is dat er mensen zijn die de club helemaal over willen geven aan Louis van Gaal. Ook voor hem geldt dat hij een utopie kan bedenken en uitvoeren. Van Gaal heeft echter drie dingen tegen. In de eerste plaats heeft hij geen ervaring als algemeen directeur, waardoor ik vermoed dat hij zich nadrukkelijk met het technisch beleid van Ajax zal bemoeien. In de tweede plaats heeft Van Gaal als trainer niets achtergelaten. Wel een goede kern van het eerste, maar Morten Olsen moest vooral veel spelers kopen omdat er geen talenten in de jeugd waren waar hij een beroep op kan doen. Pas met het debuteren van Rafael van der Vaart braken er weer pareltjes door. Ten slotte vraag ik me af of Van Gaal wel een structurele oplossing is. Wat als hij ergens bondscoach kan worden? Hij kan het beloven, maar hij beloofde bij zijn vertrek bij Ajax ook dat hij geen spelers van Ajax aan zou trekken. We hebben het gezien: de handelswijze van het Barcelona van Van Gaal rondom de De Boertjes heeft Morten Olsen in diepe problemen gebracht.
Uiteindelijk is de revolutie van Cruijff begonnen vanwege zorg om de jeugdopleiding. Soms lees je wel eens dat Martin Jol achteraf gezien gelijk had dat hij Daley Blind niet opstelde. Dat klopt, maar tegelijkertijd ook weer niet. Daley Blind deed het goed in de jeugd, dus de verwachtingen waren terecht hooggespannen. Dat hij geen kans kreeg in het eerste – waar hij later onverbiddelijk door het ijs zou zakken – heeft echter niets te maken met de beoordeling van Jol van zijn talent, maar het onvermogen van Jol om jeugdspelers in te passen. Hij kwam nooit op de Toekomst en vroeg liever om een miljoentje of tien. Als er al jeugdspelers debuteerden was dat altijd pure noodzaak wegens schorsingen of blessures. En dan zou Jol het talent van Blind – of het gebrek eraan voor wat betreft het eerste van Ajax – goed ingeschat hebben? Laat me niet lachen. Het gaat ook veel te ver om Daley Blind als voorbeeld van de falende jeugdopleiding te gebruiken, zeker nu Lesley de Sa, Ruben Ligeon, Ricardo van Rhijn, en vooral Stefano Denswil aan de deur kloppen. Vooral Stefano Denswil. Dat er zoveel talent aan de deur klopt wil dan ook weer niet zeggen dat de zorg om de jeugdopleiding niet terecht is. Een prima reputatie als jeugdspeler wil niet zeggen dat je de vaardigheden hebt om de stap naar het eerste succesvol kunt maken. Daarvoor moet je kunnen knokken, een heldere en sterke persoonlijkheid hebben en in staat zijn om je potentieel waar te maken. Zoals Nicolai Boilesen is en doet, bijvoorbeeld.
Het is de afgelopen maanden al zo vaak gezegd en geschreven: Ajax moet een duidelijke keus maken en zijn toekomst veilig stellen. Ik hoop dat Ajax en de aandeelhouders de juiste keuze maken, de keuze die op de lange termijn oplevert waar Ajax voor staat. Dat is niet die vierde ster en dat is niet de aansluiting bij de Europese (sub)top. Dat is een prima functionerende jeugdopleiding op basis waarvan het eerste elftal dwingend, aanvallend en attractief voetbal speelt. Dan komt de rest vanzelf.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1626.php
16/01/12: Goede mensen
Vanavond was er bij Voetbal International een Ajacied aan het woord. Niet iemand die voor de club gespeeld heeft, niet iemand die in het bestuur gezeten heeft, nee, gewoon een Ajacied zoals jij en ik. Een Ajacied die uitlegde hoe supporters tegen de dingen aankijken. Of je het met hem eens bent of niet, er is één ding wat iedereen zal onderschrijven: het is een puinhoop bij Ajax, al jaren. De analyse is inmiddels al tig keer gemaakt, die hoef ik niet te herhalen.
We denken allemaal verschillend over welke kant de club op moet. Sommigen scharen zich onvoorwaardelijk bij een kamp, anderen niet. Van eenheid tussen supporters is ook geen sprake. De eenheid die er komt is de eenheid van de ASD, pro-Cruijff en daar duidelijk in. Je kunt daarover denken wat je wilt, maar dit zijn de jongens die hun nek uitsteken en de hoon van mede-Ajacieden riskeren als ze het niet met hun eens zijn. Alleen dat al verdient respect.
Bij Voetbal International je verhaal doen is niet alleen lef hebben, maar ook iets kunnen. Vandaag bij Voetbal International is er afgerekend met twee mythen: de mythe dat een supporter alleen maar argumentloos kan schreeuwen en de mythe dat supporters die zich dag en nacht voor de club inzetten en met de club bezig zijn niets meer dan dat hebben.
Jaren geleden werd er eenheid gepredikt tussen Ajacieden. Die eenheid tussen supporters was ook een van de uitgangspunten van de ASD. Destijds had ik mijn bedenkingen. Immers, hoe kan iemand die mij niet kent zonder mandaat voor me praten? De ASD heeft inmiddels meermaals bewezen een meer dan nuttige toevoeging te zijn voor Ajax en alle Ajacieden, of je het nu met hun standpunten eens bent of niet: er staat iets, iets wat aan supporters denkt en verantwoordelijkheid neemt. Daar mogen we best dankbaar voor zijn.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1619.php
We denken allemaal verschillend over welke kant de club op moet. Sommigen scharen zich onvoorwaardelijk bij een kamp, anderen niet. Van eenheid tussen supporters is ook geen sprake. De eenheid die er komt is de eenheid van de ASD, pro-Cruijff en daar duidelijk in. Je kunt daarover denken wat je wilt, maar dit zijn de jongens die hun nek uitsteken en de hoon van mede-Ajacieden riskeren als ze het niet met hun eens zijn. Alleen dat al verdient respect.
Bij Voetbal International je verhaal doen is niet alleen lef hebben, maar ook iets kunnen. Vandaag bij Voetbal International is er afgerekend met twee mythen: de mythe dat een supporter alleen maar argumentloos kan schreeuwen en de mythe dat supporters die zich dag en nacht voor de club inzetten en met de club bezig zijn niets meer dan dat hebben.
Jaren geleden werd er eenheid gepredikt tussen Ajacieden. Die eenheid tussen supporters was ook een van de uitgangspunten van de ASD. Destijds had ik mijn bedenkingen. Immers, hoe kan iemand die mij niet kent zonder mandaat voor me praten? De ASD heeft inmiddels meermaals bewezen een meer dan nuttige toevoeging te zijn voor Ajax en alle Ajacieden, of je het nu met hun standpunten eens bent of niet: er staat iets, iets wat aan supporters denkt en verantwoordelijkheid neemt. Daar mogen we best dankbaar voor zijn.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1619.php
12/01/12: Doordeweeksindemiddagvoetbal
28 november 1995. Terwijl ik laat uit bed rol, in één stuk door naar de woonkamer verkas en de televisie aanzet om de wedstrijd om de wereldbeker te zien, zitten mijn ouders aan tafel te lunchen. Mijn vader vraagt me of ik geen college heb. Ik schrik een beetje van zijn strenge toon. Ja, ik ga vanavond wel. Of niet. Ik zie wel. Het is geen moeilijk vak. Je kunt het makkelijk op de literatuur, jurisprudentie en college-uittreksels halen. Heb ik gehoord. Mijn vader schudt met zijn hoofd en voordat hij iets kan zeggen vraag ik hem of hij erbij komt zitten. Gezellig. Als vader en zoon naar voetbal kijken. Zoals we vaker doen. Maar nooit op een doordeweekse middag. En hoef jij niet te werken, ma? Avonddienst. Ok, ik ga na de wedstrijd wel met je mee. Dan ga ik wel naar het avondcollege, of iets anders. Het voelt raar aan. Op een dinsdagmiddag. Het moet maar. Zo vaak speelt Ajax niet voor de wereldbeker.
Het is een rare wedstrijd. Geen goede wedstrijd, ook al speelt Ajax dit seizoen zelfs beter dan vorig seizoen. Dat kan ook door het tijdstip komen. Of de lange reis. Aan Van Gaal ligt het niet, die was bij aankomst in Japan al scherp genoeg. Die Japanse official die de pers weg wilde sturen en zich over spelers en staf wilde ontfermen moet nog steeds badend in het zweet wakker worden na de publiekelijke terechtwijzing door Van Gaal. Ergens ver weg, als schaapherder of rijstteler, vergeten door het grotestadsleven, maar niet door youtube. De wedstrijd om de wereldbeker is een wedstrijd met één heroïsch moment, tegelijkertijd een teken van beschaving: het kuchje van Blind. Penalty. Raak. Blij. We zijn de beste club van de wereld. Dit jaar. Als de verslaggever van de NOS bij Kluivert om zijn gemiste penalty gaat zeuren zet ik de tv maar uit en ga ik douchen. Nodeloos om te zeggen dat de sfeer er niet echt in zat, die dinsdagmiddag. Ik hoor wel eens verhalen van hele schoolklassen en vriendengroepen die de wedstrijd hebben gezien en er destijds – nu nog – euforisch over waren. Ik heb het anders beleefde. Doordeweeksindemiddagvoetbal zit niet in mijn systeem.
Als ik weer beneden ben staat mijn moeder op me te wachten. Hou die grijns alsjeblieft in, want ik heb geen zin in discussies in de trein, bijt ze me toe. Ze kent me langer dan vandaag. Als we op Centraal zijn loop ik met haar mee naar de Blijdorpkant van het station om te kijken of ze veilig aankomt. Hooefde niet, maar ik heb ook nog een soort geweten. Je ziet je moeder niet graag een weg banen door de hoeren, pooiers, dealers en verslaafden heen. Ze is verpleegster in een verzorgingstehuis, vlak achter het station. Terwijl we erheen wandelen steekt ze toch even een sigaretje op en vraagt me wat ik ga doen vanavond. Naar de bios, vrienden of vriendinnen, naar college of naar Dizzy? Als ik grijns en zeg dat het misschien wel alle vier wordt is het tweede hoofdschudden van de dag een feit. Ze geeft me een tikje op mijn schouder. Ik hoef niet verder mee. Tot morgenochtend. Ik zie de camelkleurige vormeloze jas in de Proveniersstraat verdwijnen en draai me om en loop ik naar de andere kant van het station, waar de trams staan.
Meer dan zestien jaar later wordt er op een donderdagmiddag een bekerwedstrijd gespeeld. Op 22 december 2011 stormde ene Wesley van W., een zwakbegaafde tiener met een stadionverbod, het veld van de ArenA op om de keeper van AZ aan te vallen. Wat een mooie voetbalavond beloofde te wonnen werd een deceptie toen AZ na de rode kaart voor de zich beschermende Esteban weigerde verder te spelen en 29.999 bezoekers na 38 minuten voetbal te hebben gezien afdropen. Wesley van W. was onder invloed van alcohol een weddenschap aangegaan met vrienden: voor vijftig euro zou hij het veld op rennen en AZ keeper Esteban schoppen. “Ik wilde altijd al een keer het veld op rennen. Dat leek me prachtig,” aldus Wesley, die een stadionverbod van dertig jaar kreeg en een celstraf van zes maanden waarvan twee voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Niet alleen voor dit feit. De straf werd ook vastgesteld na bewezenverklaring van mishandeling bij uitgaansgeweld en de recidive op dit punt. Ik snap dat je als zwakbegaafde de consequenties van je handelen niet altijd even goed kunt overzien. Ergens in het vierde deel van Star Wars vraagt Obi Wan Kenobi aan Han Solo: “Who's more foolish, the fool or the fool who follows him?” Een variant hierop lijkt me hier van toepassing: Wie is er hier echt zwakbegaafd geweest: de zwakbegaafde of degenen die hem uitgedaagd hebben, wetende dat hij er door zijn gebrekkige ontwikkeling en zijn overmoed veroorzakende alcoholconsumptie gek genoeg voor was?”
Ajax werd ook gestraft. De wedstrijd moest in zijn geheel overgespeeld worden (Ajax raakt de 1-0 voorsprong dus kwijt), zonder publiek. Daar is iets op gevonden: er mogen kinderen komen, onder begeleiding. Geen vrouwen én kinderen, geen homo’s, geen gehandicapten en andere minderheidsgroepen, alleen kinderen met begeleiders. Mooie oplossing, maar de 29.999 Ajacieden en AZ-supporters die een hele avond én een hoop geld voor een kaartje hebben neergelegd, worden nauwelijks écht gecompenseerd. Het is jammer dat de KNVB niet ook aan de gedupeerde supporters van beide clubs heeft gedacht. Ik snap tot op zekere hoogte dat er een straf gegeven moest worden, maar die kon best wel meer fair zijn voor de supporters. Tot op zekere hoogte, want indien de meldingsplicht bij een stadionsverbod een automatisme zou zijn in plaats van een op te leggen discretionaire bevoegdheid, dan zou Wesley van W. de ArenA nooit binnen zijn gekomen.
Normaal gesproken ben ik op donderdagmiddag hard aan het werk. Ik heb slechte ervaringen met doordeweeksindemiddagvoetbal. Ik kan de middag vrij nemen en samen met mijn vader gaan kijken, maar het onnatuurlijke gevoel van 28 november 1995 zal terugkeren en het ‘het moet maar’-gevoel zal overheersen, of we nu winnen of niet. Een paar dagen later wacht namelijk AZ-uit, een wedstrijd die ik eigenlijk veel belangrijker vind en waar ik echt naar uitkijk. Voetbal is niet iets voor doordeweekse middagen, voetbal is iets voor de zaterdagavond of de zondagmiddag. Dan is de stemming erin. Het is nog de vraag of de bekerwedstrijd na het incident wel een wedstrijd is waar nog stemming in te brengen is.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1617.php
Het is een rare wedstrijd. Geen goede wedstrijd, ook al speelt Ajax dit seizoen zelfs beter dan vorig seizoen. Dat kan ook door het tijdstip komen. Of de lange reis. Aan Van Gaal ligt het niet, die was bij aankomst in Japan al scherp genoeg. Die Japanse official die de pers weg wilde sturen en zich over spelers en staf wilde ontfermen moet nog steeds badend in het zweet wakker worden na de publiekelijke terechtwijzing door Van Gaal. Ergens ver weg, als schaapherder of rijstteler, vergeten door het grotestadsleven, maar niet door youtube. De wedstrijd om de wereldbeker is een wedstrijd met één heroïsch moment, tegelijkertijd een teken van beschaving: het kuchje van Blind. Penalty. Raak. Blij. We zijn de beste club van de wereld. Dit jaar. Als de verslaggever van de NOS bij Kluivert om zijn gemiste penalty gaat zeuren zet ik de tv maar uit en ga ik douchen. Nodeloos om te zeggen dat de sfeer er niet echt in zat, die dinsdagmiddag. Ik hoor wel eens verhalen van hele schoolklassen en vriendengroepen die de wedstrijd hebben gezien en er destijds – nu nog – euforisch over waren. Ik heb het anders beleefde. Doordeweeksindemiddagvoetbal zit niet in mijn systeem.
Als ik weer beneden ben staat mijn moeder op me te wachten. Hou die grijns alsjeblieft in, want ik heb geen zin in discussies in de trein, bijt ze me toe. Ze kent me langer dan vandaag. Als we op Centraal zijn loop ik met haar mee naar de Blijdorpkant van het station om te kijken of ze veilig aankomt. Hooefde niet, maar ik heb ook nog een soort geweten. Je ziet je moeder niet graag een weg banen door de hoeren, pooiers, dealers en verslaafden heen. Ze is verpleegster in een verzorgingstehuis, vlak achter het station. Terwijl we erheen wandelen steekt ze toch even een sigaretje op en vraagt me wat ik ga doen vanavond. Naar de bios, vrienden of vriendinnen, naar college of naar Dizzy? Als ik grijns en zeg dat het misschien wel alle vier wordt is het tweede hoofdschudden van de dag een feit. Ze geeft me een tikje op mijn schouder. Ik hoef niet verder mee. Tot morgenochtend. Ik zie de camelkleurige vormeloze jas in de Proveniersstraat verdwijnen en draai me om en loop ik naar de andere kant van het station, waar de trams staan.
Meer dan zestien jaar later wordt er op een donderdagmiddag een bekerwedstrijd gespeeld. Op 22 december 2011 stormde ene Wesley van W., een zwakbegaafde tiener met een stadionverbod, het veld van de ArenA op om de keeper van AZ aan te vallen. Wat een mooie voetbalavond beloofde te wonnen werd een deceptie toen AZ na de rode kaart voor de zich beschermende Esteban weigerde verder te spelen en 29.999 bezoekers na 38 minuten voetbal te hebben gezien afdropen. Wesley van W. was onder invloed van alcohol een weddenschap aangegaan met vrienden: voor vijftig euro zou hij het veld op rennen en AZ keeper Esteban schoppen. “Ik wilde altijd al een keer het veld op rennen. Dat leek me prachtig,” aldus Wesley, die een stadionverbod van dertig jaar kreeg en een celstraf van zes maanden waarvan twee voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Niet alleen voor dit feit. De straf werd ook vastgesteld na bewezenverklaring van mishandeling bij uitgaansgeweld en de recidive op dit punt. Ik snap dat je als zwakbegaafde de consequenties van je handelen niet altijd even goed kunt overzien. Ergens in het vierde deel van Star Wars vraagt Obi Wan Kenobi aan Han Solo: “Who's more foolish, the fool or the fool who follows him?” Een variant hierop lijkt me hier van toepassing: Wie is er hier echt zwakbegaafd geweest: de zwakbegaafde of degenen die hem uitgedaagd hebben, wetende dat hij er door zijn gebrekkige ontwikkeling en zijn overmoed veroorzakende alcoholconsumptie gek genoeg voor was?”
Ajax werd ook gestraft. De wedstrijd moest in zijn geheel overgespeeld worden (Ajax raakt de 1-0 voorsprong dus kwijt), zonder publiek. Daar is iets op gevonden: er mogen kinderen komen, onder begeleiding. Geen vrouwen én kinderen, geen homo’s, geen gehandicapten en andere minderheidsgroepen, alleen kinderen met begeleiders. Mooie oplossing, maar de 29.999 Ajacieden en AZ-supporters die een hele avond én een hoop geld voor een kaartje hebben neergelegd, worden nauwelijks écht gecompenseerd. Het is jammer dat de KNVB niet ook aan de gedupeerde supporters van beide clubs heeft gedacht. Ik snap tot op zekere hoogte dat er een straf gegeven moest worden, maar die kon best wel meer fair zijn voor de supporters. Tot op zekere hoogte, want indien de meldingsplicht bij een stadionsverbod een automatisme zou zijn in plaats van een op te leggen discretionaire bevoegdheid, dan zou Wesley van W. de ArenA nooit binnen zijn gekomen.
Normaal gesproken ben ik op donderdagmiddag hard aan het werk. Ik heb slechte ervaringen met doordeweeksindemiddagvoetbal. Ik kan de middag vrij nemen en samen met mijn vader gaan kijken, maar het onnatuurlijke gevoel van 28 november 1995 zal terugkeren en het ‘het moet maar’-gevoel zal overheersen, of we nu winnen of niet. Een paar dagen later wacht namelijk AZ-uit, een wedstrijd die ik eigenlijk veel belangrijker vind en waar ik echt naar uitkijk. Voetbal is niet iets voor doordeweekse middagen, voetbal is iets voor de zaterdagavond of de zondagmiddag. Dan is de stemming erin. Het is nog de vraag of de bekerwedstrijd na het incident wel een wedstrijd is waar nog stemming in te brengen is.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1617.php
30/12/11: Oudjaarscolumn: Sleuteljaar 2012
2011 was een jaar van uitersten. Het was het jaar van de felbegeerde derde ster, maar het was ook het jaar dat heel Nederland avondenlang lastig werd gevallen met de bestuurscrisis bij Ajax. Met een beetje pech zag de maandagavond of de vrijdagavond er zo uit: Ajax bij Een Vandaag, Ajax bij het Sportjournaal, Ajax bij De Wereld Draait Door, Ajax bij Voetbal Insite, Ajax bij Nieuwsuur en Ajax bij Pauw en Witteman. Zelfs voor de meest fanatieke Ajacied lijkt het me teveel, vooral omdat zo’n avondje veelal een avondje herkauwen en analyseren was.
Was er los van de derde ster dan niets wat tot vreugde stemde? Genoeg. De doorbraak van Nicolai Boilesen. Ruben Ligeon, Davy Klaassen, Dico Koppers en Ricardo van Rhijn hebben bewezen dat het beeld dat de jeugdopleiding van Ajax alleen maar kommer en kwel aflevert wel wat genuanceerd mag worden. Dan staan De Sa, Denswil en Lukoki nog te wachten. Met Frank de Boer hebben we een trainer in huis die in staat is het eerste uit de buurt van de loopgravenoorlog te houden, een trainer die Ajax stap voor stap weer als Ajax laat voetballen, een trainer waar je, ondanks dat hij nog veel moet leren, best vertrouwen in mag hebben.
Ik wou dat ik het hierbij kon laten, maar dat kan niet. Als je aan het afgelopen jaar terugdenkt ontkom je niet aan een analyse van de bestuurscrisis en het effect ervan op Ajax. Uit de fluwelen revolutie blijkt weer eens dat iedere revolutie zijn eigen kinderen opeet. Steven ten Have kwam bij Ajax door de fluwelen revolutie binnen, dezelfde fluwelen revolutie die nu om zijn vertrek schreeuwt. Ten Have, Olfers, Davids en Römer zijn anders dan de leden en supporters van Ajax van mening dat hun vertrek niet in het belang van Ajax is. Het jammerlijke is dat het belang van Ajax niet meer zo relevant is door de actie van de vier om Louis van Gaal binnen te halen. En de wijze waarop.
Ajax is sinds het onterechte wegsturen van Morten Olsen altijd een club geweest die naar een Verlosser snakte. Iemand die of op bestuurlijk niveau en op voetbaltechnisch niveau ervoor zou zorgen dat de club een rustige club zou zijn of in ieder geval een club die als hij de hele avond op televisie zou zijn, dat vanwege het voetballen is. Mensen kwamen en ging, commissies bleken vooral te werken als wegbereider om de positie van de leden van die commissies te versterken en reputaties sneuvelden: wie brandschoon in maatpak Ajax binnenkwam moest binnen een paar jaar of een paar maanden gehuld in lompen en modder de stad uitvluchten. Er werden twee namen structureel genoemd. Twee Ajacieden die als Verlosser de club weer de goede kant op zouden kunnen krijgen: Johan Cruijff en Louis van Gaal. Beter gezegd: Johan Cruijff of Louis van Gaal. Van Gaal wilde niet meer. Hij heeft herhaaldelijk duidelijk gemaakt dat Ajax hem tot het diepste van zijn ziel beledigd heeft en er nooit meer wilde werken. Dan blijft er één over, die na Ajax jaren te hebben bekritiseerd, zijn verantwoordelijkheid neemt en tot op de dag van vandaag ondanks alles blijft nemen: Johan Cruijff.
Cruijff gaat aan de slag met de jeugdopleiding. Dat levert conflicten op. Vertrouwde krachten die een meerwaarde bij Ajax hebben gehad (moeten) vertrekken. De werkwijze van Jonk en Bergkamp wekt gemengde gevoelens op, maar in een interview in Voetbal International blijkt dat er toch een idee achter zit. Een belangrijke pilaar: een plan. Chris Nijnatten van het Algemeen Dagblad noemt het een ‘door een looptrainer geschreven plan’. Hij wilde waarschijnlijk een cynische opmerking maken. Het getuigt in ieder geval van weinig kennis over sport, trainen en het gebruik en ontwikkelen van je lichaam als topsporter. Natuurlijk moet je zo’n plan door een professional op laten stellen en niet zelf de wijsneus uit gaan hangen. Tegelijkertijd is er de slepende kwestie van het benoemen van een Algemeen Directeur. Edwin van der Sar, Marc Overmars, Ling en Marco van Basten vallen om verschillende redenen af. Kort na het afhaken van Van Basten komt de troefkaart van Ten Have, Olfers, Römer en Davids: Louis van Gaal. Juist degene die jarenlang geroepen heeft dat hij nooit meer bij Ajax aan de slag zou gaan wordt voorgedragen, tijdens een vergadering die voor Cruijff redelijkerwijs niet meer te bezoeken was. Na wekenlang in het geheim overleggen. Het gerucht gaat rond dat Van Gaal bedongen heeft dat men voor de bekendmaking eerst met Cruijff moest praten, maar dat heb ik nooit bevestigd gezien. De meest recente interviews van Van Gaal doen ook iets anders vermoeden. Nog niets is zeker. Hennie Henrichs mag dan wel roepen dat de nieuw verkozen bestuursraad de lijn-Cruijff gaat volgen, maar ik wil het eerst nog zien. Het zou hem sieren als hij het voortouw zou nemen om een zetel in de bestuursraad aan een afgevaardigde van de supporters beschikbaar te stellen. Dat die kans, gezien zijn eerdere standpunt hierover (gesprekken met ASD afbreken en negeren) klein is, is een gegeven, maar het zou hem goodwill opleveren.
Feit is nu wel dat als Cruijff toch vertrekt omdat degenen die bij Ajax met de panelen van de macht schuiven hem tegen (blijven) werken, er een beschadigde Louis van Gaal aan de slag gaat. Het is typerend dat Louis van Gaal nog niet doorheeft dat zijn gedrag ten opzichte van Cruijff als lid van de raad van commissarissen van Ajax een enorm schisma binnen de club heeft veroorzaakt. In ieder geval tussen de supporters. Van Gaal had moeten weten dat het de loopgravenoorlog zou worden die het nu is. Hij heeft dat risico genomen, door zich door Ten Have cum suis te laten voordragen als Algemeen Directeur, zonder dat Cruijff daar van te voren van wist en zonder enige ervaring als Algemeen Directeur.
Als Cruijff vertrekt is Ajax niet één, maar al zijn Verlossers kwijt, met dank aan de handelswijze van Steven ten Have cum suis. Louis van Gaal is teveel beschadigd en zal dat blijven. Ook al zal Van Gaal Ajax geven wat nodig is, door de wijze waarop hij benoemd is, zal hij beschadigd blijven. En als het geen succes wordt, is Ajax voorgoed een wees, zonder Verlossers. Ajax had er drie. Michels, Cruijff en Van Gaal. Michels is overleden. Als Cruijff Ajax de rug toekeert en het Algemeen Directeurschap van Van Gaal geen succes wordt, zijn we niet alleen de idee van een Verlosser kwijt, we nestelen ons dan definitief bij clubs als Benfica: reuzen met een roemrijke geschiedenis, reuzen die in een eeuwige sluimerende toestand verkeren en af en toe een boertje laten om te laten weten dat ze er nog zijn.
De afgelopen maanden heb ik me in verschillende columns vaak afgevraagd wat dat nu is, Ajax. Het is er in de tussentijd niet makkelijker op geworden. Falende arbitrage (de twee afgekeurde goals tegen Real Madrid deden veel pijn), doelpunten die ons ontnomen worden (de goal van Van der Wiel tegen AZ), een idioot die zich Ajacied noemt en voor € 50,00 de hele club wereldwijd te kakken zet door de keeper van AZ aan te vallen, spelers die me enorm tegen zijn gaan vallen (Ebecilio) en in een normaal Ajax niet eens op de bank zouden zitten, spelers die van alles uitstralen maar weinig doen als het erop aankomt (Vertonghen), het dwingen van medesupporters of Frank de Boer om een standpunt in te nemen voor of tegen Cruijff, het niet meer serieus nemen van bezwaren van een ander, kutvoetbal en het feit dat we al vijftien jaar dolende zijn en tegelijkertijd meer en meer moeten betalen zonder dat we daar iets voor terugkrijgen wat met het Ajax zoals ik dat ken te maken heeft, terwijl we zo’n beetje alle privacy kwijt zijn als we in het stadion zijn en in de pers vaak ongenuanceerd gedemoniseerd worden.
Het Ajax waar ik verliefd op werd, het Ajax waar ik naar hunker, dat is al jaren weg. Ik weet het vol te houden door het minder serieus te nemen en omdat er ook andere dingen in mijn leven spelen. Daarmee zeg ik niet dat het me niet meer raakt. Wat me pijn doet is dat er mensen zijn die niet van het kampioenschap hebben kunnen genieten omdat het zo’n ongelofelijke teringzooi is bij de club. Wat me pijn doet is dat ik mijn vader, Ajacied sinds 1962, niet meer trots naar Ajax zie kijken. Ik zie mensen afhaken en hoor en lees mensen praten over afhaken. Het is de ultieme afweging: wanneer houdt het op, die trouw?
2012 wordt een sleuteljaar voor Ajax. Ik hoop dat we er met ons allen goed uitkomen en dat we volgend jaar de loopgraven dicht kunnen laten groeien terwijl Ajax weer stukje bij beetje Ajax wordt. Anders kan je wel zeggen dat die Maya-voorspelling alleen betrekking heeft op Ajax.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1615.php
Was er los van de derde ster dan niets wat tot vreugde stemde? Genoeg. De doorbraak van Nicolai Boilesen. Ruben Ligeon, Davy Klaassen, Dico Koppers en Ricardo van Rhijn hebben bewezen dat het beeld dat de jeugdopleiding van Ajax alleen maar kommer en kwel aflevert wel wat genuanceerd mag worden. Dan staan De Sa, Denswil en Lukoki nog te wachten. Met Frank de Boer hebben we een trainer in huis die in staat is het eerste uit de buurt van de loopgravenoorlog te houden, een trainer die Ajax stap voor stap weer als Ajax laat voetballen, een trainer waar je, ondanks dat hij nog veel moet leren, best vertrouwen in mag hebben.
Ik wou dat ik het hierbij kon laten, maar dat kan niet. Als je aan het afgelopen jaar terugdenkt ontkom je niet aan een analyse van de bestuurscrisis en het effect ervan op Ajax. Uit de fluwelen revolutie blijkt weer eens dat iedere revolutie zijn eigen kinderen opeet. Steven ten Have kwam bij Ajax door de fluwelen revolutie binnen, dezelfde fluwelen revolutie die nu om zijn vertrek schreeuwt. Ten Have, Olfers, Davids en Römer zijn anders dan de leden en supporters van Ajax van mening dat hun vertrek niet in het belang van Ajax is. Het jammerlijke is dat het belang van Ajax niet meer zo relevant is door de actie van de vier om Louis van Gaal binnen te halen. En de wijze waarop.
Ajax is sinds het onterechte wegsturen van Morten Olsen altijd een club geweest die naar een Verlosser snakte. Iemand die of op bestuurlijk niveau en op voetbaltechnisch niveau ervoor zou zorgen dat de club een rustige club zou zijn of in ieder geval een club die als hij de hele avond op televisie zou zijn, dat vanwege het voetballen is. Mensen kwamen en ging, commissies bleken vooral te werken als wegbereider om de positie van de leden van die commissies te versterken en reputaties sneuvelden: wie brandschoon in maatpak Ajax binnenkwam moest binnen een paar jaar of een paar maanden gehuld in lompen en modder de stad uitvluchten. Er werden twee namen structureel genoemd. Twee Ajacieden die als Verlosser de club weer de goede kant op zouden kunnen krijgen: Johan Cruijff en Louis van Gaal. Beter gezegd: Johan Cruijff of Louis van Gaal. Van Gaal wilde niet meer. Hij heeft herhaaldelijk duidelijk gemaakt dat Ajax hem tot het diepste van zijn ziel beledigd heeft en er nooit meer wilde werken. Dan blijft er één over, die na Ajax jaren te hebben bekritiseerd, zijn verantwoordelijkheid neemt en tot op de dag van vandaag ondanks alles blijft nemen: Johan Cruijff.
Cruijff gaat aan de slag met de jeugdopleiding. Dat levert conflicten op. Vertrouwde krachten die een meerwaarde bij Ajax hebben gehad (moeten) vertrekken. De werkwijze van Jonk en Bergkamp wekt gemengde gevoelens op, maar in een interview in Voetbal International blijkt dat er toch een idee achter zit. Een belangrijke pilaar: een plan. Chris Nijnatten van het Algemeen Dagblad noemt het een ‘door een looptrainer geschreven plan’. Hij wilde waarschijnlijk een cynische opmerking maken. Het getuigt in ieder geval van weinig kennis over sport, trainen en het gebruik en ontwikkelen van je lichaam als topsporter. Natuurlijk moet je zo’n plan door een professional op laten stellen en niet zelf de wijsneus uit gaan hangen. Tegelijkertijd is er de slepende kwestie van het benoemen van een Algemeen Directeur. Edwin van der Sar, Marc Overmars, Ling en Marco van Basten vallen om verschillende redenen af. Kort na het afhaken van Van Basten komt de troefkaart van Ten Have, Olfers, Römer en Davids: Louis van Gaal. Juist degene die jarenlang geroepen heeft dat hij nooit meer bij Ajax aan de slag zou gaan wordt voorgedragen, tijdens een vergadering die voor Cruijff redelijkerwijs niet meer te bezoeken was. Na wekenlang in het geheim overleggen. Het gerucht gaat rond dat Van Gaal bedongen heeft dat men voor de bekendmaking eerst met Cruijff moest praten, maar dat heb ik nooit bevestigd gezien. De meest recente interviews van Van Gaal doen ook iets anders vermoeden. Nog niets is zeker. Hennie Henrichs mag dan wel roepen dat de nieuw verkozen bestuursraad de lijn-Cruijff gaat volgen, maar ik wil het eerst nog zien. Het zou hem sieren als hij het voortouw zou nemen om een zetel in de bestuursraad aan een afgevaardigde van de supporters beschikbaar te stellen. Dat die kans, gezien zijn eerdere standpunt hierover (gesprekken met ASD afbreken en negeren) klein is, is een gegeven, maar het zou hem goodwill opleveren.
Feit is nu wel dat als Cruijff toch vertrekt omdat degenen die bij Ajax met de panelen van de macht schuiven hem tegen (blijven) werken, er een beschadigde Louis van Gaal aan de slag gaat. Het is typerend dat Louis van Gaal nog niet doorheeft dat zijn gedrag ten opzichte van Cruijff als lid van de raad van commissarissen van Ajax een enorm schisma binnen de club heeft veroorzaakt. In ieder geval tussen de supporters. Van Gaal had moeten weten dat het de loopgravenoorlog zou worden die het nu is. Hij heeft dat risico genomen, door zich door Ten Have cum suis te laten voordragen als Algemeen Directeur, zonder dat Cruijff daar van te voren van wist en zonder enige ervaring als Algemeen Directeur.
Als Cruijff vertrekt is Ajax niet één, maar al zijn Verlossers kwijt, met dank aan de handelswijze van Steven ten Have cum suis. Louis van Gaal is teveel beschadigd en zal dat blijven. Ook al zal Van Gaal Ajax geven wat nodig is, door de wijze waarop hij benoemd is, zal hij beschadigd blijven. En als het geen succes wordt, is Ajax voorgoed een wees, zonder Verlossers. Ajax had er drie. Michels, Cruijff en Van Gaal. Michels is overleden. Als Cruijff Ajax de rug toekeert en het Algemeen Directeurschap van Van Gaal geen succes wordt, zijn we niet alleen de idee van een Verlosser kwijt, we nestelen ons dan definitief bij clubs als Benfica: reuzen met een roemrijke geschiedenis, reuzen die in een eeuwige sluimerende toestand verkeren en af en toe een boertje laten om te laten weten dat ze er nog zijn.
De afgelopen maanden heb ik me in verschillende columns vaak afgevraagd wat dat nu is, Ajax. Het is er in de tussentijd niet makkelijker op geworden. Falende arbitrage (de twee afgekeurde goals tegen Real Madrid deden veel pijn), doelpunten die ons ontnomen worden (de goal van Van der Wiel tegen AZ), een idioot die zich Ajacied noemt en voor € 50,00 de hele club wereldwijd te kakken zet door de keeper van AZ aan te vallen, spelers die me enorm tegen zijn gaan vallen (Ebecilio) en in een normaal Ajax niet eens op de bank zouden zitten, spelers die van alles uitstralen maar weinig doen als het erop aankomt (Vertonghen), het dwingen van medesupporters of Frank de Boer om een standpunt in te nemen voor of tegen Cruijff, het niet meer serieus nemen van bezwaren van een ander, kutvoetbal en het feit dat we al vijftien jaar dolende zijn en tegelijkertijd meer en meer moeten betalen zonder dat we daar iets voor terugkrijgen wat met het Ajax zoals ik dat ken te maken heeft, terwijl we zo’n beetje alle privacy kwijt zijn als we in het stadion zijn en in de pers vaak ongenuanceerd gedemoniseerd worden.
Het Ajax waar ik verliefd op werd, het Ajax waar ik naar hunker, dat is al jaren weg. Ik weet het vol te houden door het minder serieus te nemen en omdat er ook andere dingen in mijn leven spelen. Daarmee zeg ik niet dat het me niet meer raakt. Wat me pijn doet is dat er mensen zijn die niet van het kampioenschap hebben kunnen genieten omdat het zo’n ongelofelijke teringzooi is bij de club. Wat me pijn doet is dat ik mijn vader, Ajacied sinds 1962, niet meer trots naar Ajax zie kijken. Ik zie mensen afhaken en hoor en lees mensen praten over afhaken. Het is de ultieme afweging: wanneer houdt het op, die trouw?
2012 wordt een sleuteljaar voor Ajax. Ik hoop dat we er met ons allen goed uitkomen en dat we volgend jaar de loopgraven dicht kunnen laten groeien terwijl Ajax weer stukje bij beetje Ajax wordt. Anders kan je wel zeggen dat die Maya-voorspelling alleen betrekking heeft op Ajax.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1615.php
13/12/11: Zin en onzin van een complottheorie
In mei 1483 arriveerden Richard of Shrewsbury en zijn oudere broer Edward V, wettig troonopvolger van Edward IV van het Huis van York, overwinnaar van de Rozenoorlog. Als Edward en Richard in Londen arriveren worden ze naar de Tower gebracht. Hun oom en beschermer, de Graaf van Gloucester weet het parlement te bewerken om de Titulus Regius aan te nemen, een wet waarin het huwelijk van de vader van de twee broers met hun moeder onwettig werd verklaard en werd ontbonden: de broers werden zo uitgesloten van de troonopvolging. Korte tijd later verdwenen ze. Edward was ongeveer dertien jaar oud, Richard was ongeveer tien jaar. De Graaf van Gloucester liet zichzelf tot koning tronen en regeerde als Richard III tot zijn dood op het slagveld van Bosworth Field in 1485, waar Henry Tudor de troon van Engeland won. Jullie kennen het wel: ‘ A horse, a horse, my kingdom for a horse.’ Het lot van de broers bleef onbekend. Er werd aangenomen dat ze vermoord zijn, op bevel van Richard III. In 1674 werden er onder een trap twee skeletten gevonden. Onderzoek, in de twintigste eeuw, heeft uitgewezen dat de skeletten van een jongen in de leeftijd van elf tot dertien en een jongen van ongeveer zeven tot elf jaar oud waren. Het zou naïef zijn niet te veronderstellen dat de dood van zijn neefjes Richard III goed uitkwam. Maar is Richard III daarmee aan te wijzen als moordenaar of opdrachtgever van de moord op zijn neefjes? Strikt genomen niet. Het kon zomaar een trouweling van Richard zijn geweest die de troon van zijn heer en meester wilde veiligstellen. Het zou iemand kunnen zijn geweest die zo wraak nam op hun vader. Het kon iemand zijn geweest die in het gevlei wilde komen bij Richard III. Het enige wat vaststaat is dat Richard III profijt heeft gehad van de verdwijning van zijn neven.
Eind mei 1826 verscheen er een vreemde, verwaarloosde, jongen in Neurenberg. Hij stamelde wat uit over zijn vader, die een ruiter zou zijn geweest en kan zijn naam schrijven: Kasper Hauser. De jongen maakte een tocht van instelling naar instelling en van pleeggezin naar pleeggezin. Hij werd een bezienswaardigheid, die warrige jongen, en zijn bekendheid lokte beroemdheden (Anselm von Feuerbach, bijvoorbeeld) uit die tijd naar zijn woonplaats. Hij vertelde dat hij een groot deel van zijn leven in een kerker heeft doorgebracht. Er werd gefluisterd dat hij van Koninklijke afkomt was, een halve idioot, door zijn familie verstoten omdat een idioot nu eenmaal geen kroon mag dragen. Het koninklijk huis van Baden wordt genoemd als het huis waar Hauser vanaf zou stammen. De moordaanslag die er op hem werd gepleegd versterkte de geruchten. Op 14 december 1833 werd Hauser nogmaals neergestoken. Deze keer overleefde hij het niet. Hij stierf, ongeveer éénentwintig jaar oud. Zijn laatste woorden waren: ‘Ik heb het niet zelf gedaan.’ De succesvolle moordaanslag was voor velen het bewijs dat Hauser van koninklijk bloed was. In Ansbach werd er een monument voor hem opgericht. Door de eeuwen heen zijn wetenschappelijk onderzoek gedaan om erachter te komen waarom Hauser deed zoals hij deed. Hij zou een autist zijn geweest, een spraakgebrek hebben gehad, een notoire leugenaar zijn geweest die zichzelf heeft neergestoken om zijn verhalen zo geloofwaardiger te maken en naarmate de twijfel omtrent de waarheid van zijn verhalen sterker werd het ultieme heeft gedaan: zichzelf dodelijk verwond om de mythe te laten voorbestaan. Ook al zijn er gegronde redenen het tegendeel aan te nemen, er zijn nog steeds mensen die denken dat Kasper Hauser blauw bloed in zich had stromen en een kroon had moeten dragen.
Wie heeft JFK van Oliver Stone niet gezien? Het is een prachtige film waarin wordt aangetoond welke krachten er uiteindelijk verantwoordelijk moeten zijn geweest voor de moord op John Fitzgerald Kennedy, de 34ste president van de Verenigde Staten van Amerika. Zijn het feiten, die Stone laat zien? In de film wordt gesuggereerd dat de kogels in het gebouw van waar Lee Harvey Oswald Kennedy zou hebben neergeschoten er netjes lagen, alsof ze waren neergelegd. In werkelijkheid was dit niet het geval: de kogels lagen kriskras door elkaar heen, in ieder geval niet zoals ze waren neergelegd.
Sinds mensenheugenis hebben mensen de behoefte om het onverklaarbare te verklaren. In vroeger tijden werden mythologieën en sagen gebruikt om het onstaan van de wereld te verklaren, om levenslessen en –wijsheid door te geven en morele lessen te geven. Verklaring van het onbekende, dat is nieuwsgierigheid, een grond voor wetenschap, roddels, en complotten. Het behoort tot de menselijke aard, die nieuwsgierigheid. Soms is die nieuwsgierigheid gebaseerd op onbekendheid, soms op het gebrek aan transparantie, soms uit woede.
De afgelopen weken is er veel gezegd en geschreven over de bestuurlijke lagen van Ajax. Wat mij in ieder geval duidelijk is, is dat Ajax sinds 1995 min of meer wordt bestuurd door mensen die een directe band hebben met het bestuur Van Praag/Heinrich/Coronel/Van Os, voor zover ze het zelf niet zijn. Het is ook duidelijk geworden dat deze groep een bepaalde visie op Ajax heeft en er alles aan doet die visie bij Ajax te houden. Alles wat daarmee conflicteert moet tegengehouden worden. Dat is me duidelijk, dat concludeer ik zelf ook uit het feit dat geen enkele partij in dit conflict nog schone vingers heeft, uit het benaderen van de Telegraaf, uit het presenteren van Van Gaal, uit het misbruiken van verschillende statutaire waarborgen en procedures.
Maar je kunt ook overdrijven.
Een ons kent ons sfeertje is wat het is: een ons kent ons sfeertje. Het is niet zo vreemd dat mensen met bepaalde taken, verantwoordelijkheden, interesses en banen elkaar steeds in verschillende hoedanigheden tegenkomen, in verschillende instellingen. Soms is dat nepotisme, vaak ook niet. Je ziet het bij politici. VVD-er Louk Hermans en CDA-er Eelco Brinkman, beiden senator in de Eerste Kamer, hebben een aanzienlijk aantal nevenfuncties. Is dat omdat ze die nevenfuncties wordt toegeschoven om een bepaalde visie die kost wat kost behouden moet worden in stand te houden? Nee, dat is omdat ze bepaalde capaciteiten hebben. Het hoeft niet zo te zijn dat er voor iemand gekozen wordt omdat die een bepaald belang dient of heeft gediend. Het kan ook een kwestie van bekendheid en veronderstelde capaciteiten zijn. Toeval is ook maar war het is: toeval. Daar hoeft geen plan of complot aan in de basis te liggen. Uiteraard zijn er altijd wel lijntjes tussen mensen te trekken, lijntjes tussen mensen die in een of meer functies werken en elkaar van een functie of iets anders kennen. Maar dat is ook maar wat het is: een lijntje. Er is niet mee bewezen dat dat lijntje binnen een belang pas. Er is niet mee bewezen dat met dat lijntje meteen de integriteit van die personen niet deugt. Daar is echt veel meer voor nodig dan een lijntje tussen twee mensen. Een aanname vanuit een wens een en ander te verklaren of bloot te leggen is nog geen bewijs.
Ik was verbijsterd toen ik de suggestie las dat Daley Blind alleen maar speeltijd krijgt omdat zijn vader boven De Boer zou staan, en dat hij daarom speeltijd krijgt. De verbijstering veranderde al snel in de gedachte dat het een bespottelijke aanname is: de implicatie van die aanname is namelijk dat niet Frank de Boer, maar Danny Blind de opstelling maakt. Bespottelijk.
Op zichzelf genomen is al het onderzoek naar het reilen en zeilen van degenen die op bestuurlijk niveau bij Ajax betrokken zijn goed. Maar er mogen best wat meer kwaliteitseisen gesteld worden en er mag best wat meer aandacht besteed worden aan hetgeen mensen die met elkaar verbonden worden daadwerkelijk doen of laten, wat Ajax betreft. Dat, feitelijk en onderbouwd uitleggen wat er waarom gedaan is, is veel waardevoller dan het aantonen van een verband tussen twee mensen. Neem bijvoorbeeld het interview met de ex-leden van de Ledenraad, wat in NUsport verschijnt. Het aantonen van waarom ze zeggen wat ze zeggen is belangrijker dan het aantonen bij welke lijntjes te horen. De vraag stellen waarom ze nu pas, na al die maanden en jaren, met al die kritiek komen is net zo belangrijk. Dat soort vragen mogen niet ondergesneeuwd raken omdat een complottheorie belangrijker is.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1609.php
Eind mei 1826 verscheen er een vreemde, verwaarloosde, jongen in Neurenberg. Hij stamelde wat uit over zijn vader, die een ruiter zou zijn geweest en kan zijn naam schrijven: Kasper Hauser. De jongen maakte een tocht van instelling naar instelling en van pleeggezin naar pleeggezin. Hij werd een bezienswaardigheid, die warrige jongen, en zijn bekendheid lokte beroemdheden (Anselm von Feuerbach, bijvoorbeeld) uit die tijd naar zijn woonplaats. Hij vertelde dat hij een groot deel van zijn leven in een kerker heeft doorgebracht. Er werd gefluisterd dat hij van Koninklijke afkomt was, een halve idioot, door zijn familie verstoten omdat een idioot nu eenmaal geen kroon mag dragen. Het koninklijk huis van Baden wordt genoemd als het huis waar Hauser vanaf zou stammen. De moordaanslag die er op hem werd gepleegd versterkte de geruchten. Op 14 december 1833 werd Hauser nogmaals neergestoken. Deze keer overleefde hij het niet. Hij stierf, ongeveer éénentwintig jaar oud. Zijn laatste woorden waren: ‘Ik heb het niet zelf gedaan.’ De succesvolle moordaanslag was voor velen het bewijs dat Hauser van koninklijk bloed was. In Ansbach werd er een monument voor hem opgericht. Door de eeuwen heen zijn wetenschappelijk onderzoek gedaan om erachter te komen waarom Hauser deed zoals hij deed. Hij zou een autist zijn geweest, een spraakgebrek hebben gehad, een notoire leugenaar zijn geweest die zichzelf heeft neergestoken om zijn verhalen zo geloofwaardiger te maken en naarmate de twijfel omtrent de waarheid van zijn verhalen sterker werd het ultieme heeft gedaan: zichzelf dodelijk verwond om de mythe te laten voorbestaan. Ook al zijn er gegronde redenen het tegendeel aan te nemen, er zijn nog steeds mensen die denken dat Kasper Hauser blauw bloed in zich had stromen en een kroon had moeten dragen.
Wie heeft JFK van Oliver Stone niet gezien? Het is een prachtige film waarin wordt aangetoond welke krachten er uiteindelijk verantwoordelijk moeten zijn geweest voor de moord op John Fitzgerald Kennedy, de 34ste president van de Verenigde Staten van Amerika. Zijn het feiten, die Stone laat zien? In de film wordt gesuggereerd dat de kogels in het gebouw van waar Lee Harvey Oswald Kennedy zou hebben neergeschoten er netjes lagen, alsof ze waren neergelegd. In werkelijkheid was dit niet het geval: de kogels lagen kriskras door elkaar heen, in ieder geval niet zoals ze waren neergelegd.
Sinds mensenheugenis hebben mensen de behoefte om het onverklaarbare te verklaren. In vroeger tijden werden mythologieën en sagen gebruikt om het onstaan van de wereld te verklaren, om levenslessen en –wijsheid door te geven en morele lessen te geven. Verklaring van het onbekende, dat is nieuwsgierigheid, een grond voor wetenschap, roddels, en complotten. Het behoort tot de menselijke aard, die nieuwsgierigheid. Soms is die nieuwsgierigheid gebaseerd op onbekendheid, soms op het gebrek aan transparantie, soms uit woede.
De afgelopen weken is er veel gezegd en geschreven over de bestuurlijke lagen van Ajax. Wat mij in ieder geval duidelijk is, is dat Ajax sinds 1995 min of meer wordt bestuurd door mensen die een directe band hebben met het bestuur Van Praag/Heinrich/Coronel/Van Os, voor zover ze het zelf niet zijn. Het is ook duidelijk geworden dat deze groep een bepaalde visie op Ajax heeft en er alles aan doet die visie bij Ajax te houden. Alles wat daarmee conflicteert moet tegengehouden worden. Dat is me duidelijk, dat concludeer ik zelf ook uit het feit dat geen enkele partij in dit conflict nog schone vingers heeft, uit het benaderen van de Telegraaf, uit het presenteren van Van Gaal, uit het misbruiken van verschillende statutaire waarborgen en procedures.
Maar je kunt ook overdrijven.
Een ons kent ons sfeertje is wat het is: een ons kent ons sfeertje. Het is niet zo vreemd dat mensen met bepaalde taken, verantwoordelijkheden, interesses en banen elkaar steeds in verschillende hoedanigheden tegenkomen, in verschillende instellingen. Soms is dat nepotisme, vaak ook niet. Je ziet het bij politici. VVD-er Louk Hermans en CDA-er Eelco Brinkman, beiden senator in de Eerste Kamer, hebben een aanzienlijk aantal nevenfuncties. Is dat omdat ze die nevenfuncties wordt toegeschoven om een bepaalde visie die kost wat kost behouden moet worden in stand te houden? Nee, dat is omdat ze bepaalde capaciteiten hebben. Het hoeft niet zo te zijn dat er voor iemand gekozen wordt omdat die een bepaald belang dient of heeft gediend. Het kan ook een kwestie van bekendheid en veronderstelde capaciteiten zijn. Toeval is ook maar war het is: toeval. Daar hoeft geen plan of complot aan in de basis te liggen. Uiteraard zijn er altijd wel lijntjes tussen mensen te trekken, lijntjes tussen mensen die in een of meer functies werken en elkaar van een functie of iets anders kennen. Maar dat is ook maar wat het is: een lijntje. Er is niet mee bewezen dat dat lijntje binnen een belang pas. Er is niet mee bewezen dat met dat lijntje meteen de integriteit van die personen niet deugt. Daar is echt veel meer voor nodig dan een lijntje tussen twee mensen. Een aanname vanuit een wens een en ander te verklaren of bloot te leggen is nog geen bewijs.
Ik was verbijsterd toen ik de suggestie las dat Daley Blind alleen maar speeltijd krijgt omdat zijn vader boven De Boer zou staan, en dat hij daarom speeltijd krijgt. De verbijstering veranderde al snel in de gedachte dat het een bespottelijke aanname is: de implicatie van die aanname is namelijk dat niet Frank de Boer, maar Danny Blind de opstelling maakt. Bespottelijk.
Op zichzelf genomen is al het onderzoek naar het reilen en zeilen van degenen die op bestuurlijk niveau bij Ajax betrokken zijn goed. Maar er mogen best wat meer kwaliteitseisen gesteld worden en er mag best wat meer aandacht besteed worden aan hetgeen mensen die met elkaar verbonden worden daadwerkelijk doen of laten, wat Ajax betreft. Dat, feitelijk en onderbouwd uitleggen wat er waarom gedaan is, is veel waardevoller dan het aantonen van een verband tussen twee mensen. Neem bijvoorbeeld het interview met de ex-leden van de Ledenraad, wat in NUsport verschijnt. Het aantonen van waarom ze zeggen wat ze zeggen is belangrijker dan het aantonen bij welke lijntjes te horen. De vraag stellen waarom ze nu pas, na al die maanden en jaren, met al die kritiek komen is net zo belangrijk. Dat soort vragen mogen niet ondergesneeuwd raken omdat een complottheorie belangrijker is.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1609.php
11/12/11: Guidetti
Ik moet eerlijk toegeven dat ik voor het eerst jaloers op Feyenoord ben, als ik naar dat team kijk. Niet zozeer vanwege het team, maar vanwege een bepaalde speler erin. De aanjager. Iemand die de rest van het team figuurlijk peper in de reet stopt. Iemand die de rest van het team aan het voetballen krijgt en weet te motiveren én zelf ook nog goed kanj voetballen. Iemand die onbetwistbaar leider van het elftal is en dat ook uitstraalt. Iemand van wie het enthousiasme vanaf spat en het gezicht van het team is.
Als ik nu naar Ajax kijk is het sinds het vertrek van Luis Suarez zo dat de selectie redelijk kleurloos is. Aanvoerder Jan Vertonghen is een prima voetballer en een waardig en rustig aanvoerder, maar ik zie hem niet opstaan als Ajax het moeilijk heeft. Ik zie hem niet andere spelers meer gemotiveerd maken als ze er even doorheen zitten. Het was dan ook vrij teleurstellend toen ik las dat Vertonghen de tussenstand van Zagreb - Lyon (die 1-7, waardoor Ajax uit de Champions League werd gewipt) had willen weten. Het zou niets uit moeten maken, zoiets. Net alsof het team stukken beter gaat voetballen als de tussenstand wél bekend is. Goed spelen moet het uitgangspunt zijn. Nogmaals, Vertonghen is een prima speler en waardig aanvoerder, maar hij doet niet altijd wat hij gezien zijn ervaring en status altijd zou moeten doen: motiveren, Ajax op sleeptouw nemen. Daley Blind heeft zijn handen vol aan zichzelf, staat al vrolijk te lachen als Ajax een penalty mist en tweet dat Ajax tegen RKC goed gespeeld heeft (de tweet is overigens alweer verwijderd). Dat gaat hem dus ook niet worden. Gregory van der Wiel is een prima speler, maar geen leider én hij vertrekt naar Valencia. Christian Eriksen? Hij straalt het niet uit, motivering en leiderschap.
Op zich hebben we in de selectie - enkele spelers daargelaten - prima voetballers. We hebben een aanvoerder, maar we hebben geen leider. In het vorige decennium is het al vaak gezegd omdat we een vrij jonge selectie hadden. Leeftijd hoeft het punt niet te zijn, het zit in je of niet. Aan Cristian Chivu kon iedereen ook al snel zien dat hij een leider was omdat zich dat al op jonge leeftijd manifesteerde. Maar we moeten het blijven zeggen. Wat Ajax nodig heeft is de afgelopen wedstrijden, vooral vandaag tegen RKC, weer eens bewezen. Ajax heeft een leider nodig. Een klootzak voor andere teams, goud voor Ajax zelf. Een type Zlatan, een type Chivu, een type Guidetti. Dát heeft Ajax nodig.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1606.php
Als ik nu naar Ajax kijk is het sinds het vertrek van Luis Suarez zo dat de selectie redelijk kleurloos is. Aanvoerder Jan Vertonghen is een prima voetballer en een waardig en rustig aanvoerder, maar ik zie hem niet opstaan als Ajax het moeilijk heeft. Ik zie hem niet andere spelers meer gemotiveerd maken als ze er even doorheen zitten. Het was dan ook vrij teleurstellend toen ik las dat Vertonghen de tussenstand van Zagreb - Lyon (die 1-7, waardoor Ajax uit de Champions League werd gewipt) had willen weten. Het zou niets uit moeten maken, zoiets. Net alsof het team stukken beter gaat voetballen als de tussenstand wél bekend is. Goed spelen moet het uitgangspunt zijn. Nogmaals, Vertonghen is een prima speler en waardig aanvoerder, maar hij doet niet altijd wat hij gezien zijn ervaring en status altijd zou moeten doen: motiveren, Ajax op sleeptouw nemen. Daley Blind heeft zijn handen vol aan zichzelf, staat al vrolijk te lachen als Ajax een penalty mist en tweet dat Ajax tegen RKC goed gespeeld heeft (de tweet is overigens alweer verwijderd). Dat gaat hem dus ook niet worden. Gregory van der Wiel is een prima speler, maar geen leider én hij vertrekt naar Valencia. Christian Eriksen? Hij straalt het niet uit, motivering en leiderschap.
Op zich hebben we in de selectie - enkele spelers daargelaten - prima voetballers. We hebben een aanvoerder, maar we hebben geen leider. In het vorige decennium is het al vaak gezegd omdat we een vrij jonge selectie hadden. Leeftijd hoeft het punt niet te zijn, het zit in je of niet. Aan Cristian Chivu kon iedereen ook al snel zien dat hij een leider was omdat zich dat al op jonge leeftijd manifesteerde. Maar we moeten het blijven zeggen. Wat Ajax nodig heeft is de afgelopen wedstrijden, vooral vandaag tegen RKC, weer eens bewezen. Ajax heeft een leider nodig. Een klootzak voor andere teams, goud voor Ajax zelf. Een type Zlatan, een type Chivu, een type Guidetti. Dát heeft Ajax nodig.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1606.php
07/12/11: In het belang van Ajax
Vandaag dient het kort geding dat Johan Cruijf en – inmiddels – veertien werknemers van Ajax tegen de overige leden van de raad van commissarissen heeft aangespannen. Juridisch gezien is het mogelijk dat Cruijff deze slag wint. Echter: ook al wint Cruijff, vandaag, hij wint uiteindelijk niet.
Als er de afgelopen weken iets duidelijk is geworden, dan is het wel de wijze waarop de bestuursgeneratie Van Praag – Coronel – Van Os – zichzelf achter de schermen middels getrouwen in het centrum van de macht heeft geplaatst. Op zichzelf genomen is het allemaal niet zo vreemd, al die bestuursleden, ledenraadleden en voormalige bestuurders van Ajax die op een of meer manieren buiten Ajax met elkaar verbonden zijn. Na deze zin kan je twee dingen doen: ofwel stoppen met nadenken en het als een feit accepteren, ofwel jezelf de vraag stellen of het in geval van bepaalde conflicten wel zo zuiver is, al die mensen die indirect of direct een belang hebben. Onlangs vernam ik van iemand die ik een betrouwbare bron acht dat Klaus Vink, voorzitter van de Ajax Business Association een goede vriend is van Arie van Os. Hij zou eveneens een van de geestelijke vaders van de beursgang zijn geweest. Ik weet niet of het waar is, maar het is ontegenzeggelijk zo dat sponsors een bepaalde formele of informele invloed uit kunnen oefenen. Echter, als de lijntjes duidelijk zijn is het moeilijk zuiverheid te verwachten. Zuiverheid of integriteit is namelijk niet alleen een kwestie van op een bepaald moment het juiste doen, het is ook onafhankelijk, zonder last of ruggespraak, het juiste doen. Kortom, in ieder geval zo veel mogelijk niet de schijn tegen hebben. In de huidige situatie kan je daar bij Ajax helaas nauwelijks meer van spreken. Toegegeven, Cruijff is ook iemand van nepotisme, iemand die, zoals Piet Keizer al signaleerde, meer in termen van loyaliteit dan in kwaliteit denkt. Ik zou bijvoorbeeld niet weten waarom – zoals in De Telegraaf heeft gestaan – Orlando Trustfull en Dean Gorré ‘grote Ajacieden’ zouden zijn. Maar er is een verschil tussen soorten nepotisme. Je hebt nepotisme om eigen belangen veilig te stellen en je hebt nepotisme om een gezamenlijk doel te bereiken. Het verschil tussen een Cruijff en een Coronel is duidelijk: Cruijff wil Ajax op zijn manier vooruit helpen, Coronel wil vooral zijn machtsbasis niet verliezen om te kunnen realiseren wat hij het beste acht voor Ajax: een Cruijffloos Ajax, geleid door Louis van Gaal. De werkwijze van het ene (Cruijff) is transparant, de werkwijze van het andere (Coronel) is verscholen.
Het is wel eens gezegd dat Cruijff een dictator is, die geen tegenspraak duldt en vooral vertrouwen heeft in mensen die hem niet tegenspreken. De geschiedenis van het Oude Rome leert echter dat een dictator niet noodzakelijkerwijs een slecht mens is. In het Oude Rome was het namelijk volstrekt normaal om in tijden van nood voor enige tijd een dictator te benoemen die de zaken op orde dient te stellen en vervolgens terug moet treden. De negatieve lading van het woord dictator is destijds ontstaan door dictators die geen afstand konden doen van hun macht en hun macht op gruwelijke manier misbruikten. Maar als Cruijff een dictator is, dan is de organisatievorm van Ajax onmiskenbaar oligarchisch. Er is sprake van een oligarchie als de macht wordt gedeeld door een beperkte groep mensen uit een bevoorrechte klasse. Dat hoeft niet noodzakelijkerwijs slecht te zijn. Beroemde oligarchische maatschappijen zijn die van Athene, Sparta, Carthago, Rome en de middeleeuwse Hanzesteden, allen in hun tijd bloeiende, machtige en welvarende steden. Echter: in hun tijd. Machthebbers in oligarchische maatschappijen beschermen vooral hun eigen positie, worden weinig kritisch tegenover zichzelf en staan in het algemeen sceptisch tegenover – al te grote – veranderingen, waardoor inertie ontstaat, het stilstaan van een maatschappij, het zich niet verder ontwikkelen. Als te veel mensen hetzelfde belang hebben dan wordt het navelstaren in een gesloten kring in plaats van een onbevangen blik naar buiten. Dat is zo’n beetje het grootste gevaar van al die lijntjes bij Ajax. En ik geef meteen toe dat hetzelfde zou kunnen gebeuren als Johan Cruijff alles glanzend wint, de overige leden van de raad van commissarissen opstappen, het technisch hart De Boer – Bergkamp – Jonk behouden blijft en de benoeming van Louis van Gaal niet doorgaat.
In de huidige situatie is het moeilijk de uitkomst te voorspellen, maar op basis van hetgeen de afgelopen weken omtrent de lijntjes binnen Ajax naar buiten is gekomen, is het geen hogere wiskunde om te zeggen dat het een redelijke verwachting is dat Cruijff uiteindelijk het onderspit gaat delven. De tanden stukgebeten op formeeljuridische en statutaire procedures die formeel op de juiste wijze zijn gevolgd, maar materieel zijn misbruikt om bepaalde doelen te verwezenlijken: het benoemen van Louis van Gaal en het creëren van een conflict met Johan Cruijff, met de hoop of verwachting dat hij er de brui aan zal geven. Het kan allemaal, maar of het zuiver is, dat is iets anders. Nu kan daarin weer tegenin gebracht worden dat de fluwelen revolutie van Cruijff bepaald niet met fluwelen handschoen is verlopen. Integendeel zelfs: Rutger Koopmans – destijds persoonlijk adviseur van Cruijff – heeft volgens Klaas Vos zelfs toegegeven methodes van de Russische maffia te hebben gebruikt. Kortom: we zitten nu in een situatie waarin iedere partij vuile handen heeft gemaakt. Als de raad van commissarissen ten opzichte van Cruijff gewoon open en eerlijk zou zijn geweest omtrent hun brieven naar De Telegraaf en de voorgenomen benoeming van Louis van Gaal, dan zou de raad van commissarissen transparant hebben gehandeld en daarmee een stuk zuiverder. Dat is niet gebeurd. Nu zitten we meteen lid van de raad die bij de Wereld draait door vrolijk verteld dat alles in het geheim is gegaan (Römer), een voorzitter van de raad die bij Nieuwsuur het liefst alle vragen ontwijkt en zich zo formeel mogelijk opstelt (Ten Have) en een lid van de raad dat uitstraalt dat Ajax ophoudt te bestaan als de raad van commissarissen zou voldoen aan het verzoek hun positie te heroverwegen en op te stappen (Olfers). In een loopgravenoorlog is het moeilijk niet besmeurd te raken door de modder die anderen naar je gooien en de modder die je zelf oppakt om ook anderen te kunnen beschadigen.
Die woorden, daar draait het thans om op bestuurlijk niveau bij Ajax: loopgravenoorlog en beschadigen. Ieder denkt het juiste te doen, maar in de tussentijd is er wel een kloof binnen de club ontstaan. Een kloof tussen enerzijds de true believers van de raad van commissarissen en Louis van Gaal – en indirect Coronel en de zijnen – en anderzijds de true believers die voor de lijn - Cruijff kiezen. Beide groepen realiseren zich dat een verwijdering tussen Cruijff en Ajax verstrekkende gevolgen heeft. Een club die – als Cruijff niet verder kan of mag - afscheid neemt van het grootste icoon van de clubgeschiedenis is een club die een feite een stuk geschiedenis aborteert. De ene groep true believers neemt dat voor lief, voor de andere groep true believers zal het onbestaanbaar zijn. Het afscheid zal een litteken bij Ajax veroorzaken, een litteken dat ontstaan is door de negatieve publiciteit van de eeuwigdurende soap die er op bestuursniveau speelt, maar door het afscheid nog dieper zal worden. En dit alles, uiteraard, in het belang van Ajax.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1603.php
Als er de afgelopen weken iets duidelijk is geworden, dan is het wel de wijze waarop de bestuursgeneratie Van Praag – Coronel – Van Os – zichzelf achter de schermen middels getrouwen in het centrum van de macht heeft geplaatst. Op zichzelf genomen is het allemaal niet zo vreemd, al die bestuursleden, ledenraadleden en voormalige bestuurders van Ajax die op een of meer manieren buiten Ajax met elkaar verbonden zijn. Na deze zin kan je twee dingen doen: ofwel stoppen met nadenken en het als een feit accepteren, ofwel jezelf de vraag stellen of het in geval van bepaalde conflicten wel zo zuiver is, al die mensen die indirect of direct een belang hebben. Onlangs vernam ik van iemand die ik een betrouwbare bron acht dat Klaus Vink, voorzitter van de Ajax Business Association een goede vriend is van Arie van Os. Hij zou eveneens een van de geestelijke vaders van de beursgang zijn geweest. Ik weet niet of het waar is, maar het is ontegenzeggelijk zo dat sponsors een bepaalde formele of informele invloed uit kunnen oefenen. Echter, als de lijntjes duidelijk zijn is het moeilijk zuiverheid te verwachten. Zuiverheid of integriteit is namelijk niet alleen een kwestie van op een bepaald moment het juiste doen, het is ook onafhankelijk, zonder last of ruggespraak, het juiste doen. Kortom, in ieder geval zo veel mogelijk niet de schijn tegen hebben. In de huidige situatie kan je daar bij Ajax helaas nauwelijks meer van spreken. Toegegeven, Cruijff is ook iemand van nepotisme, iemand die, zoals Piet Keizer al signaleerde, meer in termen van loyaliteit dan in kwaliteit denkt. Ik zou bijvoorbeeld niet weten waarom – zoals in De Telegraaf heeft gestaan – Orlando Trustfull en Dean Gorré ‘grote Ajacieden’ zouden zijn. Maar er is een verschil tussen soorten nepotisme. Je hebt nepotisme om eigen belangen veilig te stellen en je hebt nepotisme om een gezamenlijk doel te bereiken. Het verschil tussen een Cruijff en een Coronel is duidelijk: Cruijff wil Ajax op zijn manier vooruit helpen, Coronel wil vooral zijn machtsbasis niet verliezen om te kunnen realiseren wat hij het beste acht voor Ajax: een Cruijffloos Ajax, geleid door Louis van Gaal. De werkwijze van het ene (Cruijff) is transparant, de werkwijze van het andere (Coronel) is verscholen.
Het is wel eens gezegd dat Cruijff een dictator is, die geen tegenspraak duldt en vooral vertrouwen heeft in mensen die hem niet tegenspreken. De geschiedenis van het Oude Rome leert echter dat een dictator niet noodzakelijkerwijs een slecht mens is. In het Oude Rome was het namelijk volstrekt normaal om in tijden van nood voor enige tijd een dictator te benoemen die de zaken op orde dient te stellen en vervolgens terug moet treden. De negatieve lading van het woord dictator is destijds ontstaan door dictators die geen afstand konden doen van hun macht en hun macht op gruwelijke manier misbruikten. Maar als Cruijff een dictator is, dan is de organisatievorm van Ajax onmiskenbaar oligarchisch. Er is sprake van een oligarchie als de macht wordt gedeeld door een beperkte groep mensen uit een bevoorrechte klasse. Dat hoeft niet noodzakelijkerwijs slecht te zijn. Beroemde oligarchische maatschappijen zijn die van Athene, Sparta, Carthago, Rome en de middeleeuwse Hanzesteden, allen in hun tijd bloeiende, machtige en welvarende steden. Echter: in hun tijd. Machthebbers in oligarchische maatschappijen beschermen vooral hun eigen positie, worden weinig kritisch tegenover zichzelf en staan in het algemeen sceptisch tegenover – al te grote – veranderingen, waardoor inertie ontstaat, het stilstaan van een maatschappij, het zich niet verder ontwikkelen. Als te veel mensen hetzelfde belang hebben dan wordt het navelstaren in een gesloten kring in plaats van een onbevangen blik naar buiten. Dat is zo’n beetje het grootste gevaar van al die lijntjes bij Ajax. En ik geef meteen toe dat hetzelfde zou kunnen gebeuren als Johan Cruijff alles glanzend wint, de overige leden van de raad van commissarissen opstappen, het technisch hart De Boer – Bergkamp – Jonk behouden blijft en de benoeming van Louis van Gaal niet doorgaat.
In de huidige situatie is het moeilijk de uitkomst te voorspellen, maar op basis van hetgeen de afgelopen weken omtrent de lijntjes binnen Ajax naar buiten is gekomen, is het geen hogere wiskunde om te zeggen dat het een redelijke verwachting is dat Cruijff uiteindelijk het onderspit gaat delven. De tanden stukgebeten op formeeljuridische en statutaire procedures die formeel op de juiste wijze zijn gevolgd, maar materieel zijn misbruikt om bepaalde doelen te verwezenlijken: het benoemen van Louis van Gaal en het creëren van een conflict met Johan Cruijff, met de hoop of verwachting dat hij er de brui aan zal geven. Het kan allemaal, maar of het zuiver is, dat is iets anders. Nu kan daarin weer tegenin gebracht worden dat de fluwelen revolutie van Cruijff bepaald niet met fluwelen handschoen is verlopen. Integendeel zelfs: Rutger Koopmans – destijds persoonlijk adviseur van Cruijff – heeft volgens Klaas Vos zelfs toegegeven methodes van de Russische maffia te hebben gebruikt. Kortom: we zitten nu in een situatie waarin iedere partij vuile handen heeft gemaakt. Als de raad van commissarissen ten opzichte van Cruijff gewoon open en eerlijk zou zijn geweest omtrent hun brieven naar De Telegraaf en de voorgenomen benoeming van Louis van Gaal, dan zou de raad van commissarissen transparant hebben gehandeld en daarmee een stuk zuiverder. Dat is niet gebeurd. Nu zitten we meteen lid van de raad die bij de Wereld draait door vrolijk verteld dat alles in het geheim is gegaan (Römer), een voorzitter van de raad die bij Nieuwsuur het liefst alle vragen ontwijkt en zich zo formeel mogelijk opstelt (Ten Have) en een lid van de raad dat uitstraalt dat Ajax ophoudt te bestaan als de raad van commissarissen zou voldoen aan het verzoek hun positie te heroverwegen en op te stappen (Olfers). In een loopgravenoorlog is het moeilijk niet besmeurd te raken door de modder die anderen naar je gooien en de modder die je zelf oppakt om ook anderen te kunnen beschadigen.
Die woorden, daar draait het thans om op bestuurlijk niveau bij Ajax: loopgravenoorlog en beschadigen. Ieder denkt het juiste te doen, maar in de tussentijd is er wel een kloof binnen de club ontstaan. Een kloof tussen enerzijds de true believers van de raad van commissarissen en Louis van Gaal – en indirect Coronel en de zijnen – en anderzijds de true believers die voor de lijn - Cruijff kiezen. Beide groepen realiseren zich dat een verwijdering tussen Cruijff en Ajax verstrekkende gevolgen heeft. Een club die – als Cruijff niet verder kan of mag - afscheid neemt van het grootste icoon van de clubgeschiedenis is een club die een feite een stuk geschiedenis aborteert. De ene groep true believers neemt dat voor lief, voor de andere groep true believers zal het onbestaanbaar zijn. Het afscheid zal een litteken bij Ajax veroorzaken, een litteken dat ontstaan is door de negatieve publiciteit van de eeuwigdurende soap die er op bestuursniveau speelt, maar door het afscheid nog dieper zal worden. En dit alles, uiteraard, in het belang van Ajax.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1603.php
29/11/11: Keje Molenaar, frontsoldaat
Toegegeven, ik had mijn bedenkingen toen Keje Molenaar in verschillende voetbalprogramma’s met Cruijff zat te dwepen. De fluwelen revolutie was nog niet eens begonnen en Molenaar verkondigde het evangelie van Cruijff lang voordat Cruijff zelf doorhad dat de tijd was aangebroken voor de fluwelen revolutie. Die bedenkingen werden gevoed door de rol die Molenaar speelde voor secundaire ticketverkopers. Dat zijn die bedrijven die grootschalig kaarten voor concerten, evenementen et cetera kopen om ze vervolgens met een flinke winst door te verkopen. Gevolg: minder kaartjes voor liefhebbers die het financieel wat minder getroffen hebben, geen probleem voor de happy few. Als ik kijk naar wat Molenaar bij en voor Ajax doet kan ik alleen maar tevreden zijn.
Hij is vaak uitgemaakt voor baantjesjager, maar tot dusver heeft hij geen enkele behoefte gehad om een officiële functie bij Ajax te bekleden. In de toekomst kan dat anders zijn, maar de verwijten dat hij alles vooral voor zichzelf doet zijn naar mijn mening onterecht. Hij lijkt, anders dan vele anderen, door te hebben dat het afbreukrisico enorm is. Als advocaat heb je nogal wat te verliezen, met die shitload negatieve publiciteit die over je heen kan komen. Maar los van dit alles kunnen we na het afgelopen jaar concluderen dat Keje Molenaar is een frontsoldaat is gebleken. Iemand die je aan je zijde wilt hebben als je in de loopgraaf ligt. Als hij er nu ook nog voor gaat pleiten dat er een afgevaardigde van supporters in het bestuur komt kan hij voor wat betreft Ajax helemaal niet meer stuk.
Vannacht, na de ledenraadvergadering van Ajax waar over de toekomst van de raad van commissarissen werd beslist, stond Molenaar de pers te woord. Hij sprak waar sommigen, volgens afspraak, zwegen. Afspraak of niet, in de huidige omstandigheden, waarin het moeilijk is om wat nu echt objectief is, is juist die transparantie een groot goed. Dan mag ene Marc Stuut – waarvan voor mij onduidelijk is waarom hij in de ledenraad zit - op het parkeerdek van de ArenA voor de massaal uitgerukte media wel tegen Molenaar tekeergaan, maar wat Molenaar doet is waar de supporters op zaten te wachten: gevoelens verwoorden en afspraken uitleggen. Een verademing, vergeleken met arrogante dan wel quasilollige oneliners die sommigen de afgelopen weken vanaf auto's door de raampjes naar de pers hebben gemompeld, geschreeuwd of wat dan ook. Met de opstelling van Molenaar schieten we heel wat meer op. Molenaar lijkt te begrijpen dat de supporters recht hebben op uitleg en dat een club als Ajax alleen kan overleven en sterker kan worden als de club eerlijk en duidelijk tegenover de supporters is. Waren ze allemaal maar zo.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1598.php
Hij is vaak uitgemaakt voor baantjesjager, maar tot dusver heeft hij geen enkele behoefte gehad om een officiële functie bij Ajax te bekleden. In de toekomst kan dat anders zijn, maar de verwijten dat hij alles vooral voor zichzelf doet zijn naar mijn mening onterecht. Hij lijkt, anders dan vele anderen, door te hebben dat het afbreukrisico enorm is. Als advocaat heb je nogal wat te verliezen, met die shitload negatieve publiciteit die over je heen kan komen. Maar los van dit alles kunnen we na het afgelopen jaar concluderen dat Keje Molenaar is een frontsoldaat is gebleken. Iemand die je aan je zijde wilt hebben als je in de loopgraaf ligt. Als hij er nu ook nog voor gaat pleiten dat er een afgevaardigde van supporters in het bestuur komt kan hij voor wat betreft Ajax helemaal niet meer stuk.
Vannacht, na de ledenraadvergadering van Ajax waar over de toekomst van de raad van commissarissen werd beslist, stond Molenaar de pers te woord. Hij sprak waar sommigen, volgens afspraak, zwegen. Afspraak of niet, in de huidige omstandigheden, waarin het moeilijk is om wat nu echt objectief is, is juist die transparantie een groot goed. Dan mag ene Marc Stuut – waarvan voor mij onduidelijk is waarom hij in de ledenraad zit - op het parkeerdek van de ArenA voor de massaal uitgerukte media wel tegen Molenaar tekeergaan, maar wat Molenaar doet is waar de supporters op zaten te wachten: gevoelens verwoorden en afspraken uitleggen. Een verademing, vergeleken met arrogante dan wel quasilollige oneliners die sommigen de afgelopen weken vanaf auto's door de raampjes naar de pers hebben gemompeld, geschreeuwd of wat dan ook. Met de opstelling van Molenaar schieten we heel wat meer op. Molenaar lijkt te begrijpen dat de supporters recht hebben op uitleg en dat een club als Ajax alleen kan overleven en sterker kan worden als de club eerlijk en duidelijk tegenover de supporters is. Waren ze allemaal maar zo.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1598.php
24/11/11: "Niet doen, Andy!"
Ik hoor het mezelf nog roepen. Vloeken, bijna. "Niet doen, Andy! Je weet dat dit misgaat!" Het is 19 maart 2003. Ajax speelt. Champions League. Eerste minuut. Andy van der Meijde krijgt de bal en maakt aanstalten te schieten. Ik weet dat het misgaat. Van der Meijde is aan een goed seizoen bezig, maar deze actie hebben we te vaak zien mislukken. De afgelopen jaren was het té vaak was het nét niet, hoog over of een ziekenhuisballetje, deze actie. Maar, ik weet niets. In de eerste minuut van AS Roma - Ajax wint mijn verbijstering het in eerste instantie van mijn oceaanvreugde. Pas als Van der Meijde bestormd wordt door zijn medespelers, na een boogschutter te hebben nagedaan, juich ik. Dat is inmiddels negen jaar geleden. Het beste jaar van van der Meijde bij Ajax is tot nu toe ook het beste jaar van Ajax in de Champions League. In deze eeuw.
In een interview met De Pers maakt hij een einde aan een hoop indianenverhalen die er rondom hem hebben bestaan. Dat verhaal van die dierentuin bij zijn huis in Italië bijvoorbeeld. Te mooi om waar te zijn. Soms is het ook waar, maar nu niet en ergens ben ik daar blij om. Van der Meijde kreeg er bijna een mythische status door, maar die mythe is nu - deels - ontkracht. Gelukkig maar. Het verhaal over de Ajax tattoo (aangebracht, weggehaald, bonje met harde kern PSV, bonje met harde kern Ajax) is dan wel weer prachtig, hoewel ik me voor kan stellen dat hij op die momenten even diep heeft staan zuchten.
Ik herinner me de voetballer Van der Meijde als een speler waar ik aan heb moeten wennen. Hij was in het begin erg wisselvallig, maar dat maakte hij in zijn laatste en beste jaar bij Ajax, seizoen 2002/2003 helemaal goed. In dat seizoen was hij een redelijk effectieve en effectieve speler. 11 doelpunten in 29 wedstrijden in de Eredivisie. Van der Meijde heeft nooit meer zoveel gescoord in een seizoen. Hij was technisch redelijk, maar snel en hij heeft vrij veel assists gegeven. Er is overigens nog een ander moment dat Van der Meijde me wist te verbijsteren. Daar was hij niet zelf verantwoordelijk voor. Co Adriaanse stelde hem ooit in een uitwedstrijd tegen PSV rechtsback. Maar wat ik me ook van de voetballer Van der Meijde herinner, is dat het zo'n jongen was die heel down-to-earth met supporters sprak, voor en na een training. Een goeie gast voor de sfeer in het team, iemand die met zijn gebbetjes de druk van de ketel kon halen, waardoor zijn teamgenoten beter gingen spelen.
In het interview zegt Andy van der Meijde dat hij toen hij bij Inter was, David Endt een keer huilend heeft opgebeld. Of hij niet terug kon komen. Naar de hel met al dat geld. Ik zou nu moeten zeggen dat hij dan maar niet zo'n geldwolf had moeten zijn, maar dat is veel te makkelijk. Het interview met Andy van der Meijde laat zien dat voetballers ook maar mensen zijn en dat het andere mensen zijn die hen op een te hoog voetstuk plaatsen. Sommigen kunnen dat aan, sommigen niet. Niet omdat ze er te zwak voor zijn, maar omdat ze er simpelweg te sympathiek voor zijn.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1596.php
In een interview met De Pers maakt hij een einde aan een hoop indianenverhalen die er rondom hem hebben bestaan. Dat verhaal van die dierentuin bij zijn huis in Italië bijvoorbeeld. Te mooi om waar te zijn. Soms is het ook waar, maar nu niet en ergens ben ik daar blij om. Van der Meijde kreeg er bijna een mythische status door, maar die mythe is nu - deels - ontkracht. Gelukkig maar. Het verhaal over de Ajax tattoo (aangebracht, weggehaald, bonje met harde kern PSV, bonje met harde kern Ajax) is dan wel weer prachtig, hoewel ik me voor kan stellen dat hij op die momenten even diep heeft staan zuchten.
Ik herinner me de voetballer Van der Meijde als een speler waar ik aan heb moeten wennen. Hij was in het begin erg wisselvallig, maar dat maakte hij in zijn laatste en beste jaar bij Ajax, seizoen 2002/2003 helemaal goed. In dat seizoen was hij een redelijk effectieve en effectieve speler. 11 doelpunten in 29 wedstrijden in de Eredivisie. Van der Meijde heeft nooit meer zoveel gescoord in een seizoen. Hij was technisch redelijk, maar snel en hij heeft vrij veel assists gegeven. Er is overigens nog een ander moment dat Van der Meijde me wist te verbijsteren. Daar was hij niet zelf verantwoordelijk voor. Co Adriaanse stelde hem ooit in een uitwedstrijd tegen PSV rechtsback. Maar wat ik me ook van de voetballer Van der Meijde herinner, is dat het zo'n jongen was die heel down-to-earth met supporters sprak, voor en na een training. Een goeie gast voor de sfeer in het team, iemand die met zijn gebbetjes de druk van de ketel kon halen, waardoor zijn teamgenoten beter gingen spelen.
In het interview zegt Andy van der Meijde dat hij toen hij bij Inter was, David Endt een keer huilend heeft opgebeld. Of hij niet terug kon komen. Naar de hel met al dat geld. Ik zou nu moeten zeggen dat hij dan maar niet zo'n geldwolf had moeten zijn, maar dat is veel te makkelijk. Het interview met Andy van der Meijde laat zien dat voetballers ook maar mensen zijn en dat het andere mensen zijn die hen op een te hoog voetstuk plaatsen. Sommigen kunnen dat aan, sommigen niet. Niet omdat ze er te zwak voor zijn, maar omdat ze er simpelweg te sympathiek voor zijn.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1596.php
23/11/11: Totalitair
Iedere vereniging is de som der delen. Ajax wordt gemaakt door de personen die Ajax vooruit stuwen of vooruit hebben gestuwd. Zonder hen is of was Ajax niets. Ajax, dat is niet alleen niet dat grote gebouw op de ArenA Boulevard, dat trainingscomplex bij Amstelborgh-Borchland of dat witte shirt met die rode baan in het midden en die drie foeilelijke strepen op de mouwen, Ajax dat is ook iets wat je in de loop der jaren hebt opgebouwd. Herinneringen. Dat prachtige moment met je vrienden op een buitenlandse trip, een moment dat iets of niets met voetbal te maken heeft. De extase die je hebt gevoeld als je een belangrijk of prachtig doelpunt hebt gezien. Ajax, dat is de clubgeschiedenis en De Toekomst. Het alfa en het omega van je voetbalbewustzijn. Ajax, dat is De Meer, het Olympisch stadion én De ArenA én de herinneringen die je daar hebt opgedaan. Kortom, Ajax is meer dan een aanwijsbare locatie in Amsterdam of een stuk textiel dat je tussen je vingers kunt nemen en voelen. Ajax is ook een gevoel.
Je leest vaak dat 'Niemand groter is dan de club'. Je hoort het vaak, vooral in een discussie over Johan Cruijff. Ik zou het omdraaien: iedere Ajacied is groter dan de club, want Ajax is de club van de Ajacieden met hun manieren van denken, voelen en doen en hun herinneringen. De club bestaat bij de gratie van degenen die de club levend maken: supporters, voetballers, vrijwilligers, werknemers en anderen. 'Niemand is groter dan de club' werpt de vraag op wat de club dan is. Die betonnen massa bij station Amsterdam Bijlmer? Het voelt bovenal negatief aan. Net alsof ieder in een soort keurslijf zit, een keurslijf van waaruit gevoelens worden beklemd, gedachten als irrelevant worden afgedaan. Een gevoel dat het niet om diversiteit en individualisme moet gaan, maar eenvormigheid binnen een allesbepalend collectief. Daar is een woord voor: totalitair.
Totalitair, dat is nu net wat Ajax niet is. Ajax is een club voor vrije jongens (en dames), die weten wat ze willen, zich de mond niet laten snoeren en zelfbewust zijn. Ajax is een club van individuen, mensen met ongeveer dezelfde opvattingen over voetbal, dromen, angsten, wensen en gedachten over hoe het met de club moet gaan. Pro-Cruijff of niet, je bent Ajacied. Alleen al daarom is het pijnlijk om te zien dat in de discussie over Cruijff en Van Gaal een totalitaire methode wordt gebruikt: je bent voor ons of tegen ons, zonder nuance. Dat Ajax strak moet worden geleid is duidelijk. Maar er bestaan ook nog zoiets als respect voor andermans mening, die je aan kunt nemen en niet belachelijk hoeft te maken. Al was het maar omdat vrijheid van meningsuiting namelijk ook over de afwijkende mening gaat.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1595.php
Je leest vaak dat 'Niemand groter is dan de club'. Je hoort het vaak, vooral in een discussie over Johan Cruijff. Ik zou het omdraaien: iedere Ajacied is groter dan de club, want Ajax is de club van de Ajacieden met hun manieren van denken, voelen en doen en hun herinneringen. De club bestaat bij de gratie van degenen die de club levend maken: supporters, voetballers, vrijwilligers, werknemers en anderen. 'Niemand is groter dan de club' werpt de vraag op wat de club dan is. Die betonnen massa bij station Amsterdam Bijlmer? Het voelt bovenal negatief aan. Net alsof ieder in een soort keurslijf zit, een keurslijf van waaruit gevoelens worden beklemd, gedachten als irrelevant worden afgedaan. Een gevoel dat het niet om diversiteit en individualisme moet gaan, maar eenvormigheid binnen een allesbepalend collectief. Daar is een woord voor: totalitair.
Totalitair, dat is nu net wat Ajax niet is. Ajax is een club voor vrije jongens (en dames), die weten wat ze willen, zich de mond niet laten snoeren en zelfbewust zijn. Ajax is een club van individuen, mensen met ongeveer dezelfde opvattingen over voetbal, dromen, angsten, wensen en gedachten over hoe het met de club moet gaan. Pro-Cruijff of niet, je bent Ajacied. Alleen al daarom is het pijnlijk om te zien dat in de discussie over Cruijff en Van Gaal een totalitaire methode wordt gebruikt: je bent voor ons of tegen ons, zonder nuance. Dat Ajax strak moet worden geleid is duidelijk. Maar er bestaan ook nog zoiets als respect voor andermans mening, die je aan kunt nemen en niet belachelijk hoeft te maken. Al was het maar omdat vrijheid van meningsuiting namelijk ook over de afwijkende mening gaat.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1595.php
11/11/11: Watergraafsmeer
Ze kan niet naar de begrafenis komen omdat ze slecht ter been is. Dat komt vanzelf als je de tachtig nadert, grapt ze. Ze zegt dat ze nog een fotoalbum heeft met oude foto’s uit de jaren vijftig en zestig en omdat ze er niets meer aan heeft mogen wij het wel hebben. Het zou zonde zijn als het in de post kwijt zou raken. Misschien kan ik het morgen op komen halen? Ze geeft via de telefoon even haar adres op. Ze woont er niet zo lang. Pas een jaar of twintig. Langer dan ik haar voor het laatst gezien heb. Als ik het adres op google maps nazoek blijkt het een van de straten achter Bar Meerzicht te zijn.
Een paar dagen later loop ik op Amsterdam Centraal en stap ik op de tram waarvan ik de route wel kan dromen: Lijn 9. Over het Damrak, het verkrachte Rembrandtsplein, naar het Waterlooplein. De kerk bij het Waterlooplein geeft het pleintje de allure van een hoofdstad. De Plantage, de mooiste wijk van Amsterdam. Bij de Plantage Kerklaan kijk ik naar Desmet, ooit een prachtige bioscoop, en probeer ik achter het aantal keren te komen dat ik de wandeling van Amsterdam Centraal naar Desmet heb gemaakt. Bij de Linnaeusstraat besluit ik uit te stappen en de rest van de route te lopen. Het is een prachtige herfstdag. De omgeving voelt vertrouwt aan. Ik denk terug aan al die momenten die ik vanaf 1989 tot 1996 op deze route heb beleefd, in overvolle trams, met medesupporters. In mijn gedachten zie ik de lichtmasten van de Meer opdoemen.
Als ik voor Bar Meerzicht sta probeer ik me voor te stellen hoe mijn ouders, als twintigers, hier ook hebben gelopen. In de jaren tachtig en negentig zijn mijn ouders nooit meer naar Ajax gegaan. Omstandigheden. Werk. Dat wil niet zeggen dat ze geen supporters meer waren. Toen ik op 25 mei 1995 na middernacht weer thuiskwam vertelde de buurman (Spartaan) me dat de vreugde van mijn ouders het commentaar op televisie overstemde. Maar er was ook het hoofdschudden de handen voor de ogen en de moedeloze zuchten. Zeker in de afgelopen tien jaar.
Ik probeer het voor me te zien. Mijn ouders, hand in hand, mijn moeder verwonderend om zich heenkijkend, mijn vader gedecideerd naar De Meer stappend. Ik probeer me voor te stellen hoe ze in het stadion zaten, naast elkaar, mijn moeder fanatieker dan mijn vader. Ik probeer me voor te stellen hoe ze voor of na de wedstrijd het café tegenover De Meer binnenstapten en laat in de avond de tram terug namen, naar een hotel of de laatste trein naar huis. Vroege twintigers. Vrolijk en onbezorgd. De nodige ellende achter zich hebbend, maar ook nog een heel leven te leven. Zelfverzekerd, beiden bewust en onbewust van de mogelijkheden en de pijn die het leven nog zal bieden. Mijn vader in een bruine broek en een stropdas, mijn moeder in een ensemble wat ze tijdens een dienstreis van mijn vader in Londen, Brussel of Antwerpen heeft gekocht. Het is eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Andere trams, andere mode, andere mensen, andere omgangsvormen, zelfde humor. Ver voor alle ellende die kanker met zich meebrengt. Ik hoor Daniel Stern in mijn hoofd: Once upon a time life was simple.
Ik probeer dat allemaal voor me te zien, maar het lukt niet. Het enige wat ik nu echt voor me zie is mijn vader, op een stoel naast het bed in de woonkamer, een hand op de schouder van mijn moeder, die in het bed op haar zij ligt. Haar armen trillen. Praten kan ze niet meer. Ze kan alleen zachtjes knijpen in de hand die ze vast heeft. In haar andere hand houdt ze drie papieren zakdoekjes vast. Er komt van alles uit haar mond en haar neus en ze rilt van de pijn, maar haar ogen stralen nog steeds dezelfde vechtlust uit. Een vechtlust die haar 22 jaar op de been heeft gehouden, een vechtlust die haar geholpen heeft in de strijd tegen borstkanker en baarmoederhalskanker, maar het af moet leggen tegen de moordende werking van uitzaaiingen in de longen en botten. Mijn moeder, geboren op 24 oktober 1946 en gestorven op 7 november 2011, werd uiteindelijk 65 jaar en twee weken oud.
Dat beeld, mijn vader met zijn ene hand op de schouder van mijn moeder en zijn andere hand verstrengeld in haar trillende hand, overheerst alles.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1577.php
Een paar dagen later loop ik op Amsterdam Centraal en stap ik op de tram waarvan ik de route wel kan dromen: Lijn 9. Over het Damrak, het verkrachte Rembrandtsplein, naar het Waterlooplein. De kerk bij het Waterlooplein geeft het pleintje de allure van een hoofdstad. De Plantage, de mooiste wijk van Amsterdam. Bij de Plantage Kerklaan kijk ik naar Desmet, ooit een prachtige bioscoop, en probeer ik achter het aantal keren te komen dat ik de wandeling van Amsterdam Centraal naar Desmet heb gemaakt. Bij de Linnaeusstraat besluit ik uit te stappen en de rest van de route te lopen. Het is een prachtige herfstdag. De omgeving voelt vertrouwt aan. Ik denk terug aan al die momenten die ik vanaf 1989 tot 1996 op deze route heb beleefd, in overvolle trams, met medesupporters. In mijn gedachten zie ik de lichtmasten van de Meer opdoemen.
Als ik voor Bar Meerzicht sta probeer ik me voor te stellen hoe mijn ouders, als twintigers, hier ook hebben gelopen. In de jaren tachtig en negentig zijn mijn ouders nooit meer naar Ajax gegaan. Omstandigheden. Werk. Dat wil niet zeggen dat ze geen supporters meer waren. Toen ik op 25 mei 1995 na middernacht weer thuiskwam vertelde de buurman (Spartaan) me dat de vreugde van mijn ouders het commentaar op televisie overstemde. Maar er was ook het hoofdschudden de handen voor de ogen en de moedeloze zuchten. Zeker in de afgelopen tien jaar.
Ik probeer het voor me te zien. Mijn ouders, hand in hand, mijn moeder verwonderend om zich heenkijkend, mijn vader gedecideerd naar De Meer stappend. Ik probeer me voor te stellen hoe ze in het stadion zaten, naast elkaar, mijn moeder fanatieker dan mijn vader. Ik probeer me voor te stellen hoe ze voor of na de wedstrijd het café tegenover De Meer binnenstapten en laat in de avond de tram terug namen, naar een hotel of de laatste trein naar huis. Vroege twintigers. Vrolijk en onbezorgd. De nodige ellende achter zich hebbend, maar ook nog een heel leven te leven. Zelfverzekerd, beiden bewust en onbewust van de mogelijkheden en de pijn die het leven nog zal bieden. Mijn vader in een bruine broek en een stropdas, mijn moeder in een ensemble wat ze tijdens een dienstreis van mijn vader in Londen, Brussel of Antwerpen heeft gekocht. Het is eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Andere trams, andere mode, andere mensen, andere omgangsvormen, zelfde humor. Ver voor alle ellende die kanker met zich meebrengt. Ik hoor Daniel Stern in mijn hoofd: Once upon a time life was simple.
Ik probeer dat allemaal voor me te zien, maar het lukt niet. Het enige wat ik nu echt voor me zie is mijn vader, op een stoel naast het bed in de woonkamer, een hand op de schouder van mijn moeder, die in het bed op haar zij ligt. Haar armen trillen. Praten kan ze niet meer. Ze kan alleen zachtjes knijpen in de hand die ze vast heeft. In haar andere hand houdt ze drie papieren zakdoekjes vast. Er komt van alles uit haar mond en haar neus en ze rilt van de pijn, maar haar ogen stralen nog steeds dezelfde vechtlust uit. Een vechtlust die haar 22 jaar op de been heeft gehouden, een vechtlust die haar geholpen heeft in de strijd tegen borstkanker en baarmoederhalskanker, maar het af moet leggen tegen de moordende werking van uitzaaiingen in de longen en botten. Mijn moeder, geboren op 24 oktober 1946 en gestorven op 7 november 2011, werd uiteindelijk 65 jaar en twee weken oud.
Dat beeld, mijn vader met zijn ene hand op de schouder van mijn moeder en zijn andere hand verstrengeld in haar trillende hand, overheerst alles.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1577.php
23/10/11: Van het fluwelen front geen nieuws
Twee berichten in het Parool van 22 oktober 2011 die tot nadenken stemmen. Een bericht dat blij maakt en verontrustend is en een bericht dat alleen maar verontrustend is. Bericht I: Marco van Basten heeft afgezien van de hem aangeboden directeursrol bij Ajax omdat er teveel misten en maren zijn. Van Basten op 19 oktober 2011 tegenover Sport 1: “'Ik heb met de club gesproken. Op zich was het interessant. Alleen zaten er een hoop 'mitsen en maren' aan. Uiteindelijk zijn we daar niet vlot uitgekomen en hebben we besloten om ervan af te zien.” Op 23 oktober wordt door Henk Spaan in zijn column in het Parool geschreven dat de mitsen en maren bestonden uit de personen Maarten Fontein, Tscheu la Ling en Jaap de Groot, Chef-sport van de Telegraaf.
Bericht II: Robin Pronk, oud-jeugdtrainer bij Ajax en degene die de basis legde voor de huidige A1 en de talenten van Jong Ajax, zegt in een vraaggesprek in het Parool dat de veranderingen die de fluwelen revolutie op De Toekomst heeft veroorzaakt de toekomst van de jeugdopleiding onzeker maakt. Er zijn geen plannen meer, wetenschap in brede zin (technologie, statistiek en bewegingsleer) worden alleen nog maar gebruikt voor het eerste en het goede gebruik van het afleggen van verantwoording over gehanteerde methoden en technieken en plannen is afgeschaft. In het stuk staat ook dat op De Toekomst een grote tent werd gebouwd waar door de VU videosystemen en meetapparatuur is neergezet voor een bedrag van plusminus vier miljoen euro. Het wordt alleen nog voor het eerste gebruikt. Frank de Boer is de enige van het triumviraat De Boer / Bergkamp / Jonk dat de technische leiding van Ajax vormt die geïnteresseerd is in een wetenschappelijke aanpak en begeleiding van training en wedstrijden. Pronk: "(..) we hebben een geweldige A1, in de B1 lopen een paar fantastische spelers, in de C1 zijn ruwe diamantjes te vinden, alles wat is opgebouwd in de laatste zeven tot acht jaar. Wat er over een jaar of vijf over is van de jeugdopleiding weet ik niet. Ik blijf erbij dat wat we hadden uniek was in Europa en in de wereld."
Het eerste bericht maakt niet zozeer blij omdat Van Basten de directeursrol weigerde – ik geloof namelijk dat hij een prima meerwaarde zou hebben gehad als gezicht van de club -, maar omdat het zijn onafhankelijke geest onderstreept. Het is dezelfde onafhankelijke geest die Frank de Boer heeft. Boven de partijen blijven staan en niets doen wat je niet bevalt. Als het bericht klopt, dan is het afzeggen van Van Basten vooral een kwestie van geen zin hebben om met bepaalde mensen te werken. Of, beter, geen zin hebben om binnen de functie die hij uit zou gaan uitoefenen samenwerking een aantal mensen opgedrongen te krijgen. Iedereen weet dat als je ergens een belangrijke rol krijgt, je te maken hebt met adviseurs en collega’s. Het wordt echter een heel ander verhaal als je die collega’s in de eerste plaats dusdanig opgedrongen ziet worden dat je het gevoel hebt dat je weinig meer van jezelf kwijt kunt in de nieuwe functie en in de tweede plaats de samenwerking met bepaalde personen domweg niet ziet zitten. Begrijpelijk, die beslissing. Onbegrijpelijk om een oud-speler van het kaliber Van Basten tot een stroman van een groep te willen maken. Van Basten had beter verdiend dan dat.
Een paar maanden geleden schreef ik hier iets over de zegeningen van het gebruik van wetenschappelijke inzichten. Het stuk over de jeugdopleiding (het tweede bericht), kwam niet als een donderslag bij heldere hemel. Eerder waren er al berichten te lezen dat Bergkamp en Jonk weinig ophebben met het gebruik van wetenschappelijke inzichten. En om aan te geven dat het artikel niet een interview is met een zogenaamd rancuneuze werknemer: in het artikel komen ook anderen aan het woord en wordt het duidelijk dat het om veel meer gaat dan data verzamelen en van een scherm aflezen. Peter Beek, hoogleraar bewegingswetenschappen: In april zijn alle metingen gestopt, wat erg jammer is van alle opgebouwde data. (..) De wetenschappelijke ontwikkeling in de topsport valt echt niet meer te stoppen. Als Ajax met deze experimenten ophoudt, gaan ze achterlopen. Jan Driessen, directeur communicatie Aegon: “U vertelt me nu iets nieuws. (..) Wij vinden De Toekomst enorm belangrijk. Daar begint het succes. (..) Ik kan me dat helemaal niet voorstellen.” Ronald van Liemt, eveneens Aegon: “Het project Coaches to Coaches omarmen wij enorm. Dat BMC project (het observeren en begeleiden van jeugdtrainers door docenten van de ALO en deskundigen van de VU teneinde het niveau van de opleiding te verhogen) werkt natuurlijk niet als je er na één jaar mee stopt. Anderhalve maand geleden hebben we gevraagd: wat doen we? Daar is nog geen antwoord op.” Geert Savelsbergh, eveneens hoogleraar bewegingswetenschappen, legt in het stuk uit wat er waarom werd gedaan en welke profijt dat zou hebben. “Wij waren allang individueel bezig voordat het door Cruijff werd verordonneerd. Nu worden we alleen maar negatief benaderd terwijl niemand weet wat onze bijdragen zijn. Wat wij deden in die opleiding, gebeurt nergens in de wereld.”
Kortom, er is een project gestopt waarmee het niveau van de jeugdopleiding enorm had kunnen stijgen, een project dat tegelijkertijd binnen de filosofie van Cruijff valt. Ik zeg het maar in één woord: onbegrijpelijk. Het is te begrijpen dat je back-to-basics wilt gaan en je eigen plannen hebt om jeugdtalenten te ontwikkelen. Maar het is onbegrijpelijk om methoden en technieken die in andere topsporten hun waarde meer dan bewezen hebben af te wijzen en stop te zetten, zoals bij Ajax is gebeurd. Het is geen kwestie van óf óf, maar een kwestie van én én. Het gaat ook niet alleen om het verbeteren van spelers middels het verbeteren van trainingsmethodes, maar oiok om het verbeteren van trainers. Dat Bergkamp en Jonk dit niet inzien werpt de vraag op wat ze dan wél willen. Daar komen we voorlopig niet achter, want er is nog geen plan beschikbaar. Het is wat mij betreft een flinke domper op de goede weg die Ajax is ingeslagen en het werpt een belangrijke vraag op. Is het zijn van Ajacied en oud-speler meteen een kwaliteitsstempel? Dat kunnen we alleen toetsen aan de manier waarop oud-voetballers hun kennis en ervaring overbrengen en bereid zijn hun eigen wijsheid te kunnen relativeren. Immers, wijsheid is ook kunnen accepteren dat er grenzen aan je kennis zijn en dat anderen je kunnen helpen die grenzen te verleggen. Benjamin Franklin zei het al: If a man empties his purse into his head no one can take it away from him. An investment in knowledge always pays the best interest.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1564.php
Bericht II: Robin Pronk, oud-jeugdtrainer bij Ajax en degene die de basis legde voor de huidige A1 en de talenten van Jong Ajax, zegt in een vraaggesprek in het Parool dat de veranderingen die de fluwelen revolutie op De Toekomst heeft veroorzaakt de toekomst van de jeugdopleiding onzeker maakt. Er zijn geen plannen meer, wetenschap in brede zin (technologie, statistiek en bewegingsleer) worden alleen nog maar gebruikt voor het eerste en het goede gebruik van het afleggen van verantwoording over gehanteerde methoden en technieken en plannen is afgeschaft. In het stuk staat ook dat op De Toekomst een grote tent werd gebouwd waar door de VU videosystemen en meetapparatuur is neergezet voor een bedrag van plusminus vier miljoen euro. Het wordt alleen nog voor het eerste gebruikt. Frank de Boer is de enige van het triumviraat De Boer / Bergkamp / Jonk dat de technische leiding van Ajax vormt die geïnteresseerd is in een wetenschappelijke aanpak en begeleiding van training en wedstrijden. Pronk: "(..) we hebben een geweldige A1, in de B1 lopen een paar fantastische spelers, in de C1 zijn ruwe diamantjes te vinden, alles wat is opgebouwd in de laatste zeven tot acht jaar. Wat er over een jaar of vijf over is van de jeugdopleiding weet ik niet. Ik blijf erbij dat wat we hadden uniek was in Europa en in de wereld."
Het eerste bericht maakt niet zozeer blij omdat Van Basten de directeursrol weigerde – ik geloof namelijk dat hij een prima meerwaarde zou hebben gehad als gezicht van de club -, maar omdat het zijn onafhankelijke geest onderstreept. Het is dezelfde onafhankelijke geest die Frank de Boer heeft. Boven de partijen blijven staan en niets doen wat je niet bevalt. Als het bericht klopt, dan is het afzeggen van Van Basten vooral een kwestie van geen zin hebben om met bepaalde mensen te werken. Of, beter, geen zin hebben om binnen de functie die hij uit zou gaan uitoefenen samenwerking een aantal mensen opgedrongen te krijgen. Iedereen weet dat als je ergens een belangrijke rol krijgt, je te maken hebt met adviseurs en collega’s. Het wordt echter een heel ander verhaal als je die collega’s in de eerste plaats dusdanig opgedrongen ziet worden dat je het gevoel hebt dat je weinig meer van jezelf kwijt kunt in de nieuwe functie en in de tweede plaats de samenwerking met bepaalde personen domweg niet ziet zitten. Begrijpelijk, die beslissing. Onbegrijpelijk om een oud-speler van het kaliber Van Basten tot een stroman van een groep te willen maken. Van Basten had beter verdiend dan dat.
Een paar maanden geleden schreef ik hier iets over de zegeningen van het gebruik van wetenschappelijke inzichten. Het stuk over de jeugdopleiding (het tweede bericht), kwam niet als een donderslag bij heldere hemel. Eerder waren er al berichten te lezen dat Bergkamp en Jonk weinig ophebben met het gebruik van wetenschappelijke inzichten. En om aan te geven dat het artikel niet een interview is met een zogenaamd rancuneuze werknemer: in het artikel komen ook anderen aan het woord en wordt het duidelijk dat het om veel meer gaat dan data verzamelen en van een scherm aflezen. Peter Beek, hoogleraar bewegingswetenschappen: In april zijn alle metingen gestopt, wat erg jammer is van alle opgebouwde data. (..) De wetenschappelijke ontwikkeling in de topsport valt echt niet meer te stoppen. Als Ajax met deze experimenten ophoudt, gaan ze achterlopen. Jan Driessen, directeur communicatie Aegon: “U vertelt me nu iets nieuws. (..) Wij vinden De Toekomst enorm belangrijk. Daar begint het succes. (..) Ik kan me dat helemaal niet voorstellen.” Ronald van Liemt, eveneens Aegon: “Het project Coaches to Coaches omarmen wij enorm. Dat BMC project (het observeren en begeleiden van jeugdtrainers door docenten van de ALO en deskundigen van de VU teneinde het niveau van de opleiding te verhogen) werkt natuurlijk niet als je er na één jaar mee stopt. Anderhalve maand geleden hebben we gevraagd: wat doen we? Daar is nog geen antwoord op.” Geert Savelsbergh, eveneens hoogleraar bewegingswetenschappen, legt in het stuk uit wat er waarom werd gedaan en welke profijt dat zou hebben. “Wij waren allang individueel bezig voordat het door Cruijff werd verordonneerd. Nu worden we alleen maar negatief benaderd terwijl niemand weet wat onze bijdragen zijn. Wat wij deden in die opleiding, gebeurt nergens in de wereld.”
Kortom, er is een project gestopt waarmee het niveau van de jeugdopleiding enorm had kunnen stijgen, een project dat tegelijkertijd binnen de filosofie van Cruijff valt. Ik zeg het maar in één woord: onbegrijpelijk. Het is te begrijpen dat je back-to-basics wilt gaan en je eigen plannen hebt om jeugdtalenten te ontwikkelen. Maar het is onbegrijpelijk om methoden en technieken die in andere topsporten hun waarde meer dan bewezen hebben af te wijzen en stop te zetten, zoals bij Ajax is gebeurd. Het is geen kwestie van óf óf, maar een kwestie van én én. Het gaat ook niet alleen om het verbeteren van spelers middels het verbeteren van trainingsmethodes, maar oiok om het verbeteren van trainers. Dat Bergkamp en Jonk dit niet inzien werpt de vraag op wat ze dan wél willen. Daar komen we voorlopig niet achter, want er is nog geen plan beschikbaar. Het is wat mij betreft een flinke domper op de goede weg die Ajax is ingeslagen en het werpt een belangrijke vraag op. Is het zijn van Ajacied en oud-speler meteen een kwaliteitsstempel? Dat kunnen we alleen toetsen aan de manier waarop oud-voetballers hun kennis en ervaring overbrengen en bereid zijn hun eigen wijsheid te kunnen relativeren. Immers, wijsheid is ook kunnen accepteren dat er grenzen aan je kennis zijn en dat anderen je kunnen helpen die grenzen te verleggen. Benjamin Franklin zei het al: If a man empties his purse into his head no one can take it away from him. An investment in knowledge always pays the best interest.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1564.php
16/10/10: Plastic tasje
Voor me zit een man van een jaar of dertig zichtbaar geïrriteerd uit het raam te kijken. Dat kan niet zijn omdat ik tegenover hem zit, aangezien ik schuin tegenover hem zit, zodat we beiden beenruimte genoeg hebben, in de trein. Als we vijf minuten onderweg zijn snap ik zij n irritatie. De vier stoelen naast ons worden bezet gehouden door drie vrouwen van middelbare leeftijd die de rest van de reis niets anders doen dan kirren en high fives geven na zogenaamd scherpe opmerkingen. Ik kijk ze eens goed aan en het zijn typische Leco-vrouwtjes. Zonnebril in het haar. Bepaalde stijl van make-up, lichte pastelkleuren dragend. Het type Vanessa, zeg maar. Alleen dan een kwart eeuw jonger en met de pronkstukken nog enigszins in volle glorie, zullen we maar zeggen. Het eind van het liedje is wel dat tegen we de tijd dat de trein Schiphol heeft bereikt, ik een flinke behoefte heb aan paracetamol. Een mens kan maar een bepaalde hoeveelheid gekir en high fives verdragen.
De ArenA Boulevard zie. Fel zonnetje. Een lekker fris briesje. Mooie blauw lucht. Pré-winter voetbalweer. De hoofdpijn is weg. Ik loop meteen door naar ingang M, waar na een kwartiertje wachten de deur opengaat. De selectie van AZ staat al op het veld. Ze dollen met elkaar. De sfeer zit er goed in. Ze hebben ook alle reden om ontspannen te zijn, want AZ doet het boven verwachting goed. Als ik op mijn plek zit zie ik dat een steward een man van een jaar of vijfenzeventig naar zijn plaats helpt. De man draagt zijn broek tot boven zijn buik en een jas die in de jaren vijftig al ouderwets was. Hij schuifelt helemaal voorovergebogen de trap af. De steward heeft zijn hand op de rug van de man gelegd en houdt de rechterhand van de man vast. Als hij eindelijk zit, geeft de oude man de steward een vriendelijk knikje en legt hij de Albert Hein tas op schoot. Zodra de steward uit beeld is haalt de man een pakketje boterhammen tevoorschijn. Twee boterhammen op elkaar, niet doorgesneden. Hij legt een servetje op zijn linkerhand om de broodkruimels op te vangen. Als hij klaar is rolt hij het servetje op om hem vervolgens in de plastic tas te leggen. Met een ander servetje veegt hij zijn mond af. Daarna snuit hij zijn neus. Niet te zacht, want de achterburen van twee rijen verder kijken hem lachend aan. Wanneer ook dit servetje in de tas is verdwenen gaat hij helemaal achterover zitten en kijkt hij glimlachend naar het veld. Zorgeloos, zonder enige spanning. Zo wil ik ook oud worden, zeg ik tegen mezelf.
Mijn goede bui verdwijnt als we met 0-2 achter staan. Ik krijg het plotseling een stuk kouder en de hoofdpijn komt terug. Ik kijk naar de met zichzelf worstelende Christian Eriksen en vraag me af waarom bij Denemarken wel lukt wat hier niet lukt. Ook al kan Eriksen bij Denemarken vrijer voetballen, we moeten niet vergeten dat hij nog maar jong is en al een aantal zomers geen échte vakantie heeft gehad. We missen Van der Wiel. Anita is echter een prima vervanger die er nooit uit de kantjes af zal lopen, maar ik zie iemand met zijn dynamiek, kracht en persoonlijkheid liever op het middenveld. Siem de Jong staat in de spits – en dus niet op het middenveld. Maar het middenveld is in de eerste helft bepaald niet overtuigend. Na het striemende fluitconcert waarmee de rust aangekondigd werd besluit ik mezelf geen herfstdepressie aan te praten. Ik had me voorgenomen om vandaag eens kritisch naar Theo Janssen te kijken, maar het lukt me niet. Dat komt niet omdat ik wil verdoezelen dat hij zich soms verstopt. Dat komt ook niet omdat ik soms ook zie dat hij door zijn ploeggenoten overgeslagen wordt terwijl hij overduidelijk vrij loopt. Het komt vooral omdat ik in mijn achterhoofd heb dat ook Janssen aan het niveau en het spel van Ajax moet wennen, een heel ander soort voetbal dan hij tot nu toe gewend moet zijn.
In de tweede helft laat Ajax veerkracht en persoonlijkheid zien. Ik voel mezelf weer trots worden. Ruben Ligeon valt prima in. Een penalty, een rode kaart, met toen man verder en de gelijkmaker, van Janssen. In de tweede helft moeten we de Janssen gezien hebben zoals De Boer hem graag ziet: een geroutineerde speler die zijn verantwoordelijkheid neemt. Toegegeven, zijn spel was niet erg veel beter dan de eerste helft, maar hij ging wel jagen, zich roeren en nog feller ballen opeisen. Het zal gezegd worden dat hij ‘opstaat’, maar wat mij betreft neemt hij eindelijk zijn verantwoordelijkheid door zich zo te roeren. De andere routinier, Vertonghen, doet zijn best, maar de captain is nog lang niet op het niveau waar hij eind vorig seizoen stond. Waar Vertonghen momenteel wel goed in is, is bluffen. Tegenstanders kleineren, in de pers. Los van de vraag of dat wel zo slim is - je motiveert je tegenstander immers extra - , is het niet echt des Ajax. Ik kan me van de grote elftallen zoals we die in 1987, 1992 en 1995 hadden niet herinneren dat die zo over tegenstanders spraken. Ze lieten het zien. Alderweireld heeft er ook een handje van, maar in tegenstelling tot Vertonghen staat Alderweireld er wanneer hij er moet staan. De manier waarop hij een 100% kans van de derde goal van AZ verijdelde is daar een mooi voorbeeld van. Toby Alderweireld bluft ook, maar hij laat zijn tanden op het veld zien. .
Als Kenneth Vermeer wordt afgevoerd en Jasper Cilessen hem vervangt, knijp ik hem even. Nergens voor nodig. AZ wordt nauwelijks meer gevaarlijk en als Cilessen al iets moet doen in een gevaarlijke situatie, doet hij het goed. De sfeer in de ArenA tijdens het laatste kwartier komt in de buurt van de kampioenswedstrijd van vorig seizoen. VAK410 roert zich prima, wat een stimulans is voor de Ajacieden op het veld. Na de gelijkmaker blijft Ajax doorgaan, op weg naar de winst. Jammer dat het via hhoge ballen gaat en niet door het bewust opbouwen van achteren uit. Moegestreden als de Ajacieden zijn, laten ze in de vijf minuten blessuretijd het initiatief aan AZ.
Na de wedstrijd blijf ik even staan om te klappen. Terwijl de ArenA leegstroomt en de spelers de steun van de supporters die op de tribunes zijn blijven staan in ontvangst nemen zie ik in mijn ooghoek de oude man weer. Hij zwaait met zijn plastic tasje. Voorovergebogen, met een blij gezicht. Hij weet dat er volgende week weer een wedstrijd komt.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1560.php
De ArenA Boulevard zie. Fel zonnetje. Een lekker fris briesje. Mooie blauw lucht. Pré-winter voetbalweer. De hoofdpijn is weg. Ik loop meteen door naar ingang M, waar na een kwartiertje wachten de deur opengaat. De selectie van AZ staat al op het veld. Ze dollen met elkaar. De sfeer zit er goed in. Ze hebben ook alle reden om ontspannen te zijn, want AZ doet het boven verwachting goed. Als ik op mijn plek zit zie ik dat een steward een man van een jaar of vijfenzeventig naar zijn plaats helpt. De man draagt zijn broek tot boven zijn buik en een jas die in de jaren vijftig al ouderwets was. Hij schuifelt helemaal voorovergebogen de trap af. De steward heeft zijn hand op de rug van de man gelegd en houdt de rechterhand van de man vast. Als hij eindelijk zit, geeft de oude man de steward een vriendelijk knikje en legt hij de Albert Hein tas op schoot. Zodra de steward uit beeld is haalt de man een pakketje boterhammen tevoorschijn. Twee boterhammen op elkaar, niet doorgesneden. Hij legt een servetje op zijn linkerhand om de broodkruimels op te vangen. Als hij klaar is rolt hij het servetje op om hem vervolgens in de plastic tas te leggen. Met een ander servetje veegt hij zijn mond af. Daarna snuit hij zijn neus. Niet te zacht, want de achterburen van twee rijen verder kijken hem lachend aan. Wanneer ook dit servetje in de tas is verdwenen gaat hij helemaal achterover zitten en kijkt hij glimlachend naar het veld. Zorgeloos, zonder enige spanning. Zo wil ik ook oud worden, zeg ik tegen mezelf.
Mijn goede bui verdwijnt als we met 0-2 achter staan. Ik krijg het plotseling een stuk kouder en de hoofdpijn komt terug. Ik kijk naar de met zichzelf worstelende Christian Eriksen en vraag me af waarom bij Denemarken wel lukt wat hier niet lukt. Ook al kan Eriksen bij Denemarken vrijer voetballen, we moeten niet vergeten dat hij nog maar jong is en al een aantal zomers geen échte vakantie heeft gehad. We missen Van der Wiel. Anita is echter een prima vervanger die er nooit uit de kantjes af zal lopen, maar ik zie iemand met zijn dynamiek, kracht en persoonlijkheid liever op het middenveld. Siem de Jong staat in de spits – en dus niet op het middenveld. Maar het middenveld is in de eerste helft bepaald niet overtuigend. Na het striemende fluitconcert waarmee de rust aangekondigd werd besluit ik mezelf geen herfstdepressie aan te praten. Ik had me voorgenomen om vandaag eens kritisch naar Theo Janssen te kijken, maar het lukt me niet. Dat komt niet omdat ik wil verdoezelen dat hij zich soms verstopt. Dat komt ook niet omdat ik soms ook zie dat hij door zijn ploeggenoten overgeslagen wordt terwijl hij overduidelijk vrij loopt. Het komt vooral omdat ik in mijn achterhoofd heb dat ook Janssen aan het niveau en het spel van Ajax moet wennen, een heel ander soort voetbal dan hij tot nu toe gewend moet zijn.
In de tweede helft laat Ajax veerkracht en persoonlijkheid zien. Ik voel mezelf weer trots worden. Ruben Ligeon valt prima in. Een penalty, een rode kaart, met toen man verder en de gelijkmaker, van Janssen. In de tweede helft moeten we de Janssen gezien hebben zoals De Boer hem graag ziet: een geroutineerde speler die zijn verantwoordelijkheid neemt. Toegegeven, zijn spel was niet erg veel beter dan de eerste helft, maar hij ging wel jagen, zich roeren en nog feller ballen opeisen. Het zal gezegd worden dat hij ‘opstaat’, maar wat mij betreft neemt hij eindelijk zijn verantwoordelijkheid door zich zo te roeren. De andere routinier, Vertonghen, doet zijn best, maar de captain is nog lang niet op het niveau waar hij eind vorig seizoen stond. Waar Vertonghen momenteel wel goed in is, is bluffen. Tegenstanders kleineren, in de pers. Los van de vraag of dat wel zo slim is - je motiveert je tegenstander immers extra - , is het niet echt des Ajax. Ik kan me van de grote elftallen zoals we die in 1987, 1992 en 1995 hadden niet herinneren dat die zo over tegenstanders spraken. Ze lieten het zien. Alderweireld heeft er ook een handje van, maar in tegenstelling tot Vertonghen staat Alderweireld er wanneer hij er moet staan. De manier waarop hij een 100% kans van de derde goal van AZ verijdelde is daar een mooi voorbeeld van. Toby Alderweireld bluft ook, maar hij laat zijn tanden op het veld zien. .
Als Kenneth Vermeer wordt afgevoerd en Jasper Cilessen hem vervangt, knijp ik hem even. Nergens voor nodig. AZ wordt nauwelijks meer gevaarlijk en als Cilessen al iets moet doen in een gevaarlijke situatie, doet hij het goed. De sfeer in de ArenA tijdens het laatste kwartier komt in de buurt van de kampioenswedstrijd van vorig seizoen. VAK410 roert zich prima, wat een stimulans is voor de Ajacieden op het veld. Na de gelijkmaker blijft Ajax doorgaan, op weg naar de winst. Jammer dat het via hhoge ballen gaat en niet door het bewust opbouwen van achteren uit. Moegestreden als de Ajacieden zijn, laten ze in de vijf minuten blessuretijd het initiatief aan AZ.
Na de wedstrijd blijf ik even staan om te klappen. Terwijl de ArenA leegstroomt en de spelers de steun van de supporters die op de tribunes zijn blijven staan in ontvangst nemen zie ik in mijn ooghoek de oude man weer. Hij zwaait met zijn plastic tasje. Voorovergebogen, met een blij gezicht. Hij weet dat er volgende week weer een wedstrijd komt.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1560.php
05/10/11: Het hoofd van Kolbeinn
Kolbeinn Sigþórsson heeft een hoofd dat je eigenlijk eerder bij een andere club zou verwachten. Niet dat het een gloeilampfabriekhoofd of een havenhoofd is, dat dan weer niet. Het is het hoofd van een onpeilbare harde werker. Serieus. Koel. Ouder dan hij feitelijk is. Het Seedorf-complex, zullen we maar zeggen. Hij heeft ook een nuchter hoofd. Als hij een Nederlander zou zijn, dan zou hij uit de Achterhoek of een polder komen. Uit de klei opgetrokken, genietend van de vlakte waar geen eind aan lijkt te komen. Hij kijkt emotielozer en minder expressief dan een Huntelaar. Maar we weten ook dat wat niet uit de oppervlakte blijkt onderhuids enorm kan broeien. Als ik het hoofd van Kolbeinn Sigþórsson zie, denk ik aan een dichtregel van Le Lac van Lamartine: Dans les bruits de tes bords par tes bords répétés. Ik weet ook niet waarom. Waarschijnlijk is het omdat Kolbeinn Sigþórsson ook op me overkomt als iemand die zijn passie in de structuur, de regelmaat en het afmaken vindt. Als water dat langzaam maar zeker de omgeving doet veranderen. Als geluid dat de tegenstander ontregelt omdat, naarmate het dichterbij komt, dreigender wordt.
Het was de afronding van een perfecte aanval, zoals we die bij Ajax veel te weinig zien. De spits als eindpunt. Hij raakt de bal één keer. De bal verdwijnt in het doel, ik draai me om naar mijn achterbuurvrouw in de ArenA en we knikken 'Ja'. Ja, omdat het een geweldige goal was, die 3-0. Prachtige subtiele voetbeweging. Ja, omdat Sigþórsson hier een deel van zijn belofte heeft ingelost.
Ik moest wel even hardop vloeken, vanmiddag, toen ik las dat hij tot de winterstop niet meer zou spelen. Gelukkig was het woensdag en vrijwel uitgestorven op het werk - een vrije woensdag breekt de week, wordt gezegd - dus viel het niet zo op. Mijn kamergenoten zijn inmiddels wel wat van me gewend als het om de combinatie slecht nieuws en Ajax gaat. Het hielp ook dat er vandaag maar één kamergenote was die niets met voetbal heeft. Dus kon ik rustig even uitrazen.
Als je naar de blessurelijst kijkt hebben we het niet getroffen. Alderweireld, momenteel meer dan Vertonghen een steunpilaar, is twee tot drie weken niet inzetbaar. Boilesen, de coming man die juist nu veel zou moeten spelen, nog een week of vier, vijf. Geschorst: Van der Wiel, voor één wedstrijd. Niet in vorm: Vertonghen. Ik kom later wel een keer op Theo Janssen terug. Hoe dan ook: veel geblesseerden, een schorsing en routiniers die niet thuisgeven. Je zou bijna denken dat dit de prijs is die we betalen voor het ongelofelijke geluk dat we de kampioenswedstrijd van 15 mei in eigen huis hebben mogen spelen. What the hell, dat we überhaupt die kampioenwedstrijd hebben mogen spelen. Bijna.
Het is nu aan Frank de Boer om te laten zien hoe hij dit op gaat lossen. Kiest hij voor Denswil, eindelijk, of voor Ooijer? Betrekt hij nog meer jeugdspelers bij het eerste of vertrouwt hij op Ooijer en Blind? Ik hoop op het eerste. Het zou ook meer bij de Boer passen. In de tussentijd zit Kolbeinn Sigþórsson zich te verbijten, langs de lijn, thuis of op de eretribune. Ik hoop dat hij zich gesterkt voelt door de steun van de supporters, die er ongetwijfeld is. Kolbeinn, sterkte.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1559.php
Het was de afronding van een perfecte aanval, zoals we die bij Ajax veel te weinig zien. De spits als eindpunt. Hij raakt de bal één keer. De bal verdwijnt in het doel, ik draai me om naar mijn achterbuurvrouw in de ArenA en we knikken 'Ja'. Ja, omdat het een geweldige goal was, die 3-0. Prachtige subtiele voetbeweging. Ja, omdat Sigþórsson hier een deel van zijn belofte heeft ingelost.
Ik moest wel even hardop vloeken, vanmiddag, toen ik las dat hij tot de winterstop niet meer zou spelen. Gelukkig was het woensdag en vrijwel uitgestorven op het werk - een vrije woensdag breekt de week, wordt gezegd - dus viel het niet zo op. Mijn kamergenoten zijn inmiddels wel wat van me gewend als het om de combinatie slecht nieuws en Ajax gaat. Het hielp ook dat er vandaag maar één kamergenote was die niets met voetbal heeft. Dus kon ik rustig even uitrazen.
Als je naar de blessurelijst kijkt hebben we het niet getroffen. Alderweireld, momenteel meer dan Vertonghen een steunpilaar, is twee tot drie weken niet inzetbaar. Boilesen, de coming man die juist nu veel zou moeten spelen, nog een week of vier, vijf. Geschorst: Van der Wiel, voor één wedstrijd. Niet in vorm: Vertonghen. Ik kom later wel een keer op Theo Janssen terug. Hoe dan ook: veel geblesseerden, een schorsing en routiniers die niet thuisgeven. Je zou bijna denken dat dit de prijs is die we betalen voor het ongelofelijke geluk dat we de kampioenswedstrijd van 15 mei in eigen huis hebben mogen spelen. What the hell, dat we überhaupt die kampioenwedstrijd hebben mogen spelen. Bijna.
Het is nu aan Frank de Boer om te laten zien hoe hij dit op gaat lossen. Kiest hij voor Denswil, eindelijk, of voor Ooijer? Betrekt hij nog meer jeugdspelers bij het eerste of vertrouwt hij op Ooijer en Blind? Ik hoop op het eerste. Het zou ook meer bij de Boer passen. In de tussentijd zit Kolbeinn Sigþórsson zich te verbijten, langs de lijn, thuis of op de eretribune. Ik hoop dat hij zich gesterkt voelt door de steun van de supporters, die er ongetwijfeld is. Kolbeinn, sterkte.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1559.php
25/10/11: Ajax Experience
Ik ben om half twaalf, twaalf uur in Amsterdam en als ik over het Rembrandtplein richting Utrechtsestraat slenter kom ik op het idee om de Ajax Experience maar eens binnen te lopen. Het openbare deel belooft weinig goed: veel massa-souvenirs zoals ballen, shirtjes en andere kleding, geen boeken of dvd-hoekje. Entree kost € 17.50. Vooruit dan maar. Er wordt me gevraagd of ik in groep 18 ingedeeld kan worden, om twaalf uur. Dat is prima. Als ik iets voor twaalven bij de ingang kom, wordt me gevraagd mijn kaart te tonen. Er is niemand anders aanwezig. Ik ben groep 18. Een witte deur gaat open en ik zie een introductiefilmpje waarin Dennis Bergkamp in het Nederlands (met Engelse ondertiteling) uitlegt wat Ajax is, waar het voor staat en waar die jeugdopleiding niet allemaal goed voor is. Daarna kan ik in m'n eentje de rest zien, maar als ik vragen heb over Ajax en hoe de apparatuur werkt moet ik vooral mensen met een rood shirtje aanschieten, wordt me gezegd. En interactief is het. Je kunt naar van alles luisteren en verschillende dingen met de bal doen. Dat laat ik maar aan me voorbijgaan. Wat ook meteen opvalt: het museum-deel. Van het eerste-Ajax shirt tot de verkrachting door Adidas en alles daartussen: prijzen, van clubs en spelers (de Gouden Schoen en de Gouden Bal van Marco van Basten zijn er bijvoorbeeld te bewonderen). Als je dat gehad hebt, kom je in een kleedkamer terecht waar, na even wachten, een virtuele versie van Frank de Boer je je vijftig centimeter kleiner laat voelen als hij tijdens een belangrijke wedstrijd een peptalk doet. Daarna loop je door een soort spelerstunnel en kom je in een soort forum, waar je op de tribune naar beelden uit het verleden kunt kijken.
Ik stond na veertig minuten weer buiten. Het was kleiner dan ik verwacht had, maar het museum-deel, de kleedkamer en het forum met de filmpjes zijn leuk. Eén ding is jammer: in het oude Ajax museum bij de ArenA stonden alle prijzen in een vitrine met verhogingen. Het straalde iets uit. Iets van 'Wij zijn Ajax, wie ben jij?'. Nu staat alles netjes en overzichtelijk naast elkaar. handig om te weten wat nou wat is en wanneer het gewonnen is, maar de uitstraling is een stuk minder, ook al blijven de bekers imposant.
Ik volg mijn vaste routine: boekje kopen bij de boekenwinkel aan het eind van de Utrechtsestraat, een paar blu-rays en cd's kopen bij Concerto en lunchen in een van de lunchrooms. Een paar uurtjes op een terras het nieuwe boek van Maartje Wortel lezen, om vier uur Tuschinski induiken en na de film naar Waterlooplein slenteren, waar de kerk net achter de markt de plek echt grandeur geeft. Ik heb het al eens gezegd en ik zal het waarschijnlijk nog een miljoen keer zeggen: Amsterdam is een heerlijke zomerstad.
Voor de wedstrijd blijkt het weer eens dat je over vrijheid van meningsuiting kunt zeggen, nadenken en schrijven wat je wilt: als het om voetbal gaat liggen de verhoudingen kennelijk anders. En toch: vrijheid van meningsuiting is vooral bescherming van andersdenkenden. Gelukkig maar. De wedstrijd? Ik kan er kort over zijn: Uitstekende eerste helft, matige tweede helft. Dat laatste vooral omdat we Twente meer in hun spel lieten komen en die kansloze lange bal gingen hanteren, wat het veldspel niet ten goede kwam. We hadden die niet hoeven verliezen. De Boer kan moeilijk zelf in het veld gaan staan om de coachende taken van de routiniers over te nemen. Het seizoen duurt nog lang, gelukkig.
De dag begon met mooie herinneringen, in het forum. De dag eindigde met mooie herinneringen in de trein toen een paar Ajacieden vlak voor Rotterdam Centraal hun Ajax-shirtje bedekten of iets anders aantrokken. Ik zie mezelf terug, in die leeftijd, in de periode 1992-1996, toen ik in mijn studententijd in Rotterdam woonde en vanuit de kroeg bij het ochtendgloren van de dag naar Centraal Station liep, ongehinderd. Ik weet niet hoe dat nu is. Misschien werd het gewoon kouder. Misschien heb ik in die vier jaar gewoon geluk gehad, misschien niet.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1553.php
Ik stond na veertig minuten weer buiten. Het was kleiner dan ik verwacht had, maar het museum-deel, de kleedkamer en het forum met de filmpjes zijn leuk. Eén ding is jammer: in het oude Ajax museum bij de ArenA stonden alle prijzen in een vitrine met verhogingen. Het straalde iets uit. Iets van 'Wij zijn Ajax, wie ben jij?'. Nu staat alles netjes en overzichtelijk naast elkaar. handig om te weten wat nou wat is en wanneer het gewonnen is, maar de uitstraling is een stuk minder, ook al blijven de bekers imposant.
Ik volg mijn vaste routine: boekje kopen bij de boekenwinkel aan het eind van de Utrechtsestraat, een paar blu-rays en cd's kopen bij Concerto en lunchen in een van de lunchrooms. Een paar uurtjes op een terras het nieuwe boek van Maartje Wortel lezen, om vier uur Tuschinski induiken en na de film naar Waterlooplein slenteren, waar de kerk net achter de markt de plek echt grandeur geeft. Ik heb het al eens gezegd en ik zal het waarschijnlijk nog een miljoen keer zeggen: Amsterdam is een heerlijke zomerstad.
Voor de wedstrijd blijkt het weer eens dat je over vrijheid van meningsuiting kunt zeggen, nadenken en schrijven wat je wilt: als het om voetbal gaat liggen de verhoudingen kennelijk anders. En toch: vrijheid van meningsuiting is vooral bescherming van andersdenkenden. Gelukkig maar. De wedstrijd? Ik kan er kort over zijn: Uitstekende eerste helft, matige tweede helft. Dat laatste vooral omdat we Twente meer in hun spel lieten komen en die kansloze lange bal gingen hanteren, wat het veldspel niet ten goede kwam. We hadden die niet hoeven verliezen. De Boer kan moeilijk zelf in het veld gaan staan om de coachende taken van de routiniers over te nemen. Het seizoen duurt nog lang, gelukkig.
De dag begon met mooie herinneringen, in het forum. De dag eindigde met mooie herinneringen in de trein toen een paar Ajacieden vlak voor Rotterdam Centraal hun Ajax-shirtje bedekten of iets anders aantrokken. Ik zie mezelf terug, in die leeftijd, in de periode 1992-1996, toen ik in mijn studententijd in Rotterdam woonde en vanuit de kroeg bij het ochtendgloren van de dag naar Centraal Station liep, ongehinderd. Ik weet niet hoe dat nu is. Misschien werd het gewoon kouder. Misschien heb ik in die vier jaar gewoon geluk gehad, misschien niet.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1553.php
15/09/11: Corinthians
Doodmoe kom ik thuis en het eerste wat ik lees is een rellerig bericht over de Cruijff en de RvC. Het is niet het eerste bericht en het zal zeker niet het laatste bericht zijn. Het is ongelukkig dat dit een paar dagen voor de match tegen PSV naar buiten komt, maar we kunnen op Frank de Boer vertrouwen. Het lukte hem immers ook maandenlang om boven de strijdende partijen in de fluwelen revolutie te blijven staan. En kampioen te worden.
Ling, wiens aanwezigheid bij de vergadering van de RvC de bron van de controverse is, heeft inmiddels tegenover de Volkskrant laten weten dat hij er niet als kandidaat-directeur was, maar als voormalig topsporter. Zo bezien, zou je zeggen dat er weinig aan de hand is. Geen reden tot een rel. Alleen 'inconvenient'. Maar je kunt het gerust provocerend noemen. 'Onnadenkend', als je welwillend bent. Ling had moeten weten dat zijn aanwezigheid niet op prijs zou worden gesteld. Dat hij zich dat niet realiseerde, dat zegt iets over de diplomatieke kwaliteiten van Ling, naar mijn mening. Of hij moet het wel hebben geweten, maar om een bepaalde reden toch zijn gegaan, maar dat is complotdenken. Daar komen we nooit achter.
Er schiet iets door mijn hoofd, maar ik ben de woorden vergeten. Ik pak de King James er maar even bij. Niet dat ik zo gelovig ben - ik ben agnost -, maar het is me veel waard omdat hij van mijn grootvader van vaders kant, een van de grootvaders die ik nooit heb gekend, is geweest. Ik had de bladzij een ezelsoor gegeven nadat ik het had opgezocht. Ik had het ergens gehoord en het heeft een diepe indruk achtergelaten.
Corinthians 3-13
3 And though I bestow all my goods to feed the poor, and though I give my body to be burned, and have not charity, it profiteth me nothing. 4 Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. 5 It does not dishonor others, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. 6 Love does not delight in evil but rejoices with the truth. 7 It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. 8 Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away. 9 For we know in part and we prophesy in part, 10 but when completeness comes, what is in part disappears. 11 When I was a child, I talked like a child, I thought like a child, I reasoned like a child. When I became a man, I put the ways of childhood behind me. 12 For now we see only a reflection as in a mirror; then we shall see face to face. Now I know in part; then I shall know fully, even as I am fully known. 13 And now these three remain: faith, hope and love. But the greatest of these is love.
Als iets niet met liefde is gedaan, dan is het waardeloos. Het is een van mijn levensmotto's, samen met de gedachte dat je een mens alleen kan beoordelen op wat hij doet, niet op wat hij zegt. Wie Johan Cruijff bij Pauw en Witteman over Ajax heeft zien praten, weet dat hij het doet omdat hij om de club geeft. Hij is bereid om naar mensen die verstand van zaken hebben te luisteren, zo bleek uit het interview. De Cruijff van ' My way or the highway' werd in ieder geval flink genuanceerd. Maar dit alles valt in het niet bij het gegeven dat Cruijff het niet doet omdat hij zich verveelt of omdat hij de baas wil spelen. Ik heb tot dusver geen reden om te twijfelen aan zijn motieven.
Het is alleen allemaal zo verrekt onhandig. En als het dat niet, is het vreemd machiavellistisch, als het meebrengen van Ling een bepaald doel had. Je kunt je afvragen of we daar op zitten te wachten, nog meer machiavellisme. Je zou zeggen dat we daar de afgelopen tien jaar wel genoeg van hebben meegemaakt. Misschien is dat wel de tragiek van Ajax. Misschien is dat wel de reden dat Ajax zichzelf in zijn zwaard gooit, gek geworden uit schaamte, gewoon omdat iets bijna nooit eens zonder controverse kan. Uit liefde kan je een hoop goed doen. Maar er is nog een ander spreekwoord: de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen.
Laten we hopen dat ook deze controverse te blussen is en dat Cruijff en de RvC binnenkort weer met elkaar gaan praten. Face to face, dus niet via conference calls. Dan hoeft het beeld dat er iemand met zijn middelvinger omhoog zit te praten ook niet op te doemen.
Ik wil me druk maken om de wedstrijd van aanstaande zondag, tegen de Philips Subsidie Verein. Ik wil me druk maken over de vervanging van Sulejmani. Ik wil me druk maken over het feit dat winst ons veel oplevert. Ik wil me druk maken over de samenstelling van het middenveld. Dat doe ik met liefde. Me druk maken over ondoordachte zaken als met Ling, al dan niet met een motief, bezorgt me eerder koppijn.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1550.php
Ling, wiens aanwezigheid bij de vergadering van de RvC de bron van de controverse is, heeft inmiddels tegenover de Volkskrant laten weten dat hij er niet als kandidaat-directeur was, maar als voormalig topsporter. Zo bezien, zou je zeggen dat er weinig aan de hand is. Geen reden tot een rel. Alleen 'inconvenient'. Maar je kunt het gerust provocerend noemen. 'Onnadenkend', als je welwillend bent. Ling had moeten weten dat zijn aanwezigheid niet op prijs zou worden gesteld. Dat hij zich dat niet realiseerde, dat zegt iets over de diplomatieke kwaliteiten van Ling, naar mijn mening. Of hij moet het wel hebben geweten, maar om een bepaalde reden toch zijn gegaan, maar dat is complotdenken. Daar komen we nooit achter.
Er schiet iets door mijn hoofd, maar ik ben de woorden vergeten. Ik pak de King James er maar even bij. Niet dat ik zo gelovig ben - ik ben agnost -, maar het is me veel waard omdat hij van mijn grootvader van vaders kant, een van de grootvaders die ik nooit heb gekend, is geweest. Ik had de bladzij een ezelsoor gegeven nadat ik het had opgezocht. Ik had het ergens gehoord en het heeft een diepe indruk achtergelaten.
Corinthians 3-13
3 And though I bestow all my goods to feed the poor, and though I give my body to be burned, and have not charity, it profiteth me nothing. 4 Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. 5 It does not dishonor others, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. 6 Love does not delight in evil but rejoices with the truth. 7 It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. 8 Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away. 9 For we know in part and we prophesy in part, 10 but when completeness comes, what is in part disappears. 11 When I was a child, I talked like a child, I thought like a child, I reasoned like a child. When I became a man, I put the ways of childhood behind me. 12 For now we see only a reflection as in a mirror; then we shall see face to face. Now I know in part; then I shall know fully, even as I am fully known. 13 And now these three remain: faith, hope and love. But the greatest of these is love.
Als iets niet met liefde is gedaan, dan is het waardeloos. Het is een van mijn levensmotto's, samen met de gedachte dat je een mens alleen kan beoordelen op wat hij doet, niet op wat hij zegt. Wie Johan Cruijff bij Pauw en Witteman over Ajax heeft zien praten, weet dat hij het doet omdat hij om de club geeft. Hij is bereid om naar mensen die verstand van zaken hebben te luisteren, zo bleek uit het interview. De Cruijff van ' My way or the highway' werd in ieder geval flink genuanceerd. Maar dit alles valt in het niet bij het gegeven dat Cruijff het niet doet omdat hij zich verveelt of omdat hij de baas wil spelen. Ik heb tot dusver geen reden om te twijfelen aan zijn motieven.
Het is alleen allemaal zo verrekt onhandig. En als het dat niet, is het vreemd machiavellistisch, als het meebrengen van Ling een bepaald doel had. Je kunt je afvragen of we daar op zitten te wachten, nog meer machiavellisme. Je zou zeggen dat we daar de afgelopen tien jaar wel genoeg van hebben meegemaakt. Misschien is dat wel de tragiek van Ajax. Misschien is dat wel de reden dat Ajax zichzelf in zijn zwaard gooit, gek geworden uit schaamte, gewoon omdat iets bijna nooit eens zonder controverse kan. Uit liefde kan je een hoop goed doen. Maar er is nog een ander spreekwoord: de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen.
Laten we hopen dat ook deze controverse te blussen is en dat Cruijff en de RvC binnenkort weer met elkaar gaan praten. Face to face, dus niet via conference calls. Dan hoeft het beeld dat er iemand met zijn middelvinger omhoog zit te praten ook niet op te doemen.
Ik wil me druk maken om de wedstrijd van aanstaande zondag, tegen de Philips Subsidie Verein. Ik wil me druk maken over de vervanging van Sulejmani. Ik wil me druk maken over het feit dat winst ons veel oplevert. Ik wil me druk maken over de samenstelling van het middenveld. Dat doe ik met liefde. Me druk maken over ondoordachte zaken als met Ling, al dan niet met een motief, bezorgt me eerder koppijn.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1550.php
11/09/11: Boerrigter
RKC, mooi plafond, denk je dan. Geen seconde denk je aan de mogelijkheid dat het ook bij Ajax kan, wat Boerrigter wekelijks laat zien. De Eerste Divisie is nu eenmaal - laten we vriendelijk blijven - een competitie waar de lat nu eenmaal lager ligt dan de Eredivisie. Nu, ongeveer een maand na het begin van de competitie van 2011/2012, denk ik: dat heeft De Boer goed gezien. Eigenlijk doet het er ook niet toe: als je iets kan, kan je dat overal en verleer je het niet, of dat in de Eerste Divisie of de Eredivisie is, of dat tijdens het hoogtepunt van je loopbaan als voetballer is of tijdens een afscheidswedstrijd van een oud-teamgenoot is, zo'n wedstrijd waar je toch even met een zucht naar het voor je klaargelegde XL-shirt kijkt dat voor je klaar is gelegd.
Derk Boerrigter is afkomstig uit de jeugdopleiding van FC Twente. Je mag hem gerust een laatbloeier noemen. Als het er in zit komt het er altijd wel uit. Tijdens zijn eerste periode bij Ajax vond ik dat hij nog moest groeien. dat is gebeurd. Er zijn nog een paar dingen die verbeterd kunnen worden, waaronder zijn aanname en het oog hebben voor medespelers in kansrijke posities (had Suarez ook problemen mee), maar voor de rest hebben we alle reden om tevreden te zijn over de ontwikkeling van Boerrigter. Cliché-woorden als 'revelatie'en 'doorbraak' schieten door mijn hoofd toen ik hem de eerste weken van dit seizoen aan het werk zag. Nu de gewenning er is, kan je op details gaan letten. Boerrigter heeft een prima techniek. Je mag hem gerust beter - concreet: technischer en effectiever - noemen dan anderen die op die plek hebben gestaan, van Mitea tot Bryan Roy. Wat ik vooral een lust voor het oog vind is hoe hij gebruik maakt van de ruimte die verdedigers achterlaten. Boerrigter is namelijk een vrij intelligente speler met een goed ruimtelijk inzicht. Ploegen die op de buitenspelval spelen krijgen het nog lastig met hem als hij iets geduldiger of koeler wordt.
Als je naar het pad kijkt wat Boerrigter heeft afgelegd om te komen waar hij nu is, kan je daar alleen maar bewondering voor hebben. FC Twente, twee jaar Jong Ajax, een jaartje Haarlem, twee jaar FC Zwolle en twee jaar RKC. En dan nu Ajax. We hebben te maken met een vechtertje dat niet zomaar opgeeft. Dat is mooi, een persoonlijkheid in je selectie. Als vedetten van Ajax het af laten weten - wat nog veel te vaak gebeurd - moet iemand anders het team bij de hand nemen. Boerrigter heeft er de kwaliteiten voor. We moeten nog zien of ook dat er uit komt en of de rest van het team het van hem zal accepteren. Als hij goed blijft spelen lijkt het me logisch.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1544.php
Derk Boerrigter is afkomstig uit de jeugdopleiding van FC Twente. Je mag hem gerust een laatbloeier noemen. Als het er in zit komt het er altijd wel uit. Tijdens zijn eerste periode bij Ajax vond ik dat hij nog moest groeien. dat is gebeurd. Er zijn nog een paar dingen die verbeterd kunnen worden, waaronder zijn aanname en het oog hebben voor medespelers in kansrijke posities (had Suarez ook problemen mee), maar voor de rest hebben we alle reden om tevreden te zijn over de ontwikkeling van Boerrigter. Cliché-woorden als 'revelatie'en 'doorbraak' schieten door mijn hoofd toen ik hem de eerste weken van dit seizoen aan het werk zag. Nu de gewenning er is, kan je op details gaan letten. Boerrigter heeft een prima techniek. Je mag hem gerust beter - concreet: technischer en effectiever - noemen dan anderen die op die plek hebben gestaan, van Mitea tot Bryan Roy. Wat ik vooral een lust voor het oog vind is hoe hij gebruik maakt van de ruimte die verdedigers achterlaten. Boerrigter is namelijk een vrij intelligente speler met een goed ruimtelijk inzicht. Ploegen die op de buitenspelval spelen krijgen het nog lastig met hem als hij iets geduldiger of koeler wordt.
Als je naar het pad kijkt wat Boerrigter heeft afgelegd om te komen waar hij nu is, kan je daar alleen maar bewondering voor hebben. FC Twente, twee jaar Jong Ajax, een jaartje Haarlem, twee jaar FC Zwolle en twee jaar RKC. En dan nu Ajax. We hebben te maken met een vechtertje dat niet zomaar opgeeft. Dat is mooi, een persoonlijkheid in je selectie. Als vedetten van Ajax het af laten weten - wat nog veel te vaak gebeurd - moet iemand anders het team bij de hand nemen. Boerrigter heeft er de kwaliteiten voor. We moeten nog zien of ook dat er uit komt en of de rest van het team het van hem zal accepteren. Als hij goed blijft spelen lijkt het me logisch.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1544.php
29/08/11: Kwetsbaarheid
Het is een cliché om te zeggen dat het leven kwetsbaar is, maar zoals met alle cliché's het geval is, is ook dit cliché er een met een kern van waarheid. Alles van waarde is weerloos, schreef Lucebert. Voetbal waardevol beleven, dat doe je niet alleen. Dat doe je met mensen op de tribune, voor je, achter je, naast je. Met vrienden, familie, volslagen onbekenden of mensen die je vaag kent. Ik kan ook alleen van een goede wedstrijd genieten, zoals ik ook alleen van een goede film in de bioscoop kan genieten, maar het heeft net allemaal wat extra's als je iets deelt. Delen, dat kan het wandelingetje naar het stadion zijn. Het oeverloos ouwehoeren over Ajax en de trainer in de kroeg. Samen in het stadion de spanning voor de wedstrijd voelen. Samen de longen uit je lijf schreeuwen of verveeld voor je uit staren. Samen woedend reageren op de zoveelste idiote beslissing van de scheidsrechter.
Mijn eerste voetbalherinneringen heb ik met mijn vader gemaakt. Samen naar de Krommedijk als Ajax in Dordrecht speelde. Naar Rotterdam, als Ajax tegen Sparta speelde. In de vroegste jeugd zat ik op zijn schouders, later lopend of op de fiets, achterop of op mijn eigen fiets. Mooie herinneringen. De tranen in zijn ogen toen hij Cruijff in een Feyenoordshirt zag spelen. Het bijna kapotbijten van zijn lippen toen we in het Olympisch stadion in 1987 Ajax de finale van de Europa Cup II zagen bereiken. Ongekend, in die tijd. De blik van ongeloof toen Ajax, in dat verschrikkelijke, deels geblokte, rood-wit-blauw uitshirt op achterstand raakte tegen Sparta. De etentjes in de Watergraafsmeer, na een thuiswedstrijd van Ajax op zondag. Verhalen uit de jaren zestig en zeventig, het doorgeven zijn herinneringen van Ajax, wat ik later ook hoop te doen. Mijn vader haakte af toen hij chronisch ziek werd, in het midden van de jaren tachtig. Een paar jaar later compenseerde ik het gemis van de vaderlijke aanwezigheid met een eigen seizoenkaart, in De Meer en de ArenA.
Ik mis die vader en zoon-momenten in het stadion, ook al hebben ze plaats gemaakt voor momenten thuis, voor de televisie. Thuis, waar ik af en toe met een schuine blik naar mijn vader kijk en hetzelfde zie als in het stadion en dezelfde opmerkingen hoor. Andere herinneringen, maar mooie momenten. Soms realiseer ik me dat ook deze momenten er niet meer zullen zijn. Ik probeer me ervoor af te sluiten, maar dat lukt niet altijd. Daarom kijk ik momenteel soms met gevoelens van angst en liefde schuin naast me, in de ijdele hoop dat ze er voor altijd zullen zijn, deze momenten.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1541.php
Mijn eerste voetbalherinneringen heb ik met mijn vader gemaakt. Samen naar de Krommedijk als Ajax in Dordrecht speelde. Naar Rotterdam, als Ajax tegen Sparta speelde. In de vroegste jeugd zat ik op zijn schouders, later lopend of op de fiets, achterop of op mijn eigen fiets. Mooie herinneringen. De tranen in zijn ogen toen hij Cruijff in een Feyenoordshirt zag spelen. Het bijna kapotbijten van zijn lippen toen we in het Olympisch stadion in 1987 Ajax de finale van de Europa Cup II zagen bereiken. Ongekend, in die tijd. De blik van ongeloof toen Ajax, in dat verschrikkelijke, deels geblokte, rood-wit-blauw uitshirt op achterstand raakte tegen Sparta. De etentjes in de Watergraafsmeer, na een thuiswedstrijd van Ajax op zondag. Verhalen uit de jaren zestig en zeventig, het doorgeven zijn herinneringen van Ajax, wat ik later ook hoop te doen. Mijn vader haakte af toen hij chronisch ziek werd, in het midden van de jaren tachtig. Een paar jaar later compenseerde ik het gemis van de vaderlijke aanwezigheid met een eigen seizoenkaart, in De Meer en de ArenA.
Ik mis die vader en zoon-momenten in het stadion, ook al hebben ze plaats gemaakt voor momenten thuis, voor de televisie. Thuis, waar ik af en toe met een schuine blik naar mijn vader kijk en hetzelfde zie als in het stadion en dezelfde opmerkingen hoor. Andere herinneringen, maar mooie momenten. Soms realiseer ik me dat ook deze momenten er niet meer zullen zijn. Ik probeer me ervoor af te sluiten, maar dat lukt niet altijd. Daarom kijk ik momenteel soms met gevoelens van angst en liefde schuin naast me, in de ijdele hoop dat ze er voor altijd zullen zijn, deze momenten.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1541.php
27/08/2011: Tandpastareclame-intro
Die derde goal deed het hem. Een goal, een Ajax-goal, zoals ik die ook wil zien. Niet een fout van een tegenstander, geen fantastische individuele actie, maar een goal die het gevolg is van goed samenspel van een team dat dwingend en aanvallend speelt, met de goal als bekroning van dat samenspel, die secuur uitgevoerde aanval. de tweede helft heeft, meer dan de eerste helft, laten zien dat het huidige Ajax een team is waar nog veel rek in zit. Voor een wedstrijd in de vierde ronde ben ik dan ook meer dan tevreden. Het team begint goed naar elkaar toe te groeien. Los hiervan was het genieten geblazen. Eriksen die zelf als een baas speelde. De kracht van Anita. De onverzettelijkheid van Alderweireld. Koning Kolbeinn. De overijverigheid van Boilesen, wat ons bijna een eigen doelpunt kostte. De woede van Vertonghen na de 4-1. Ik hoop vurig dat het hem het besef brengt dat hij nog niet uitgeleerd is bij Ajax. Uit de komende weken moet blijken wat de uitzondering was in de groei van dit Ajax: VVV-uit of Vitesse-thuis.
Maar uiteraard is er wel iets te zeuren. Over iets waar ik met verbijstering naar heb zitten kijken. Iets waarvan ik nooit verwacht had dat het er zou komen. Ik heb het de eerste keer gemist en had er niets over gehoord. En ja, ik weet dat er belangrijkere zaken zijn om je druk over te maken. De honger in Afrika, bijvoorbeeld. De burgeroorlog in Libië. Het afslachten van demonstranten in Syrië. Files, kindsterfte, alfabetisme. Moord en doodslag, altijd leuk en interessant, totdat het jezelf overkomt, of een naaste. Maar als je het eerst allemaal dáárover moet gaan hebben voordat je hierover mag gaan zeiken heb ik voor ik het weet een column die uitgeprint 2000 pagina's zal tellen. En dat lijkt me de bedoeling dan weer niet.
Hoe dan ook, mag ik vragen wie die intro van de spelers heeft bedacht? Is daar een duur marketingbureau voor in de armen genomen, heeft Ajax het zelf bedacht en gemaakt of is het een supportersactie geweest? Iedere Ajacied heeft zijn eigen intro-filmpje van een paar seconden. In het goud/geel, met drie sterren en de naam. Sommige spelers doen dingen waarvan ik uit het diepst van mijn hart hoop dat het ze opgedragen is te doen. Echt, het lijkt net de intro van een soapserie. AFC Ajax - The Wonder Years, zoiets. Met Mounir El Hamdaoui als de sportkledingzakenmagnaat, André Ooijer als hartenbrekende mooiboy, Theo Janssen als importeur van Spa water, Christian Eriksen als de naar zichzelf op zoek zijnde hockeyer, Nicolas Lodeiro als uitwisselingsstudent en Youri Mulder als het warrige neefje. En dan mogen we nog blij zijn dat we de scene in het restaurant al hebben gehad, anders zou ook Martin Jol ons nog steeds teisteren.
Dit is niet het gewoon voorstellen van de selectie, dit een fotosessie voor de Hitkrant, Popfoto, Muziek Expres, Tina, Flair of weet ik veel wat. De Eppo, desnoods. In ieder geval is het te gelikt, te bedacht, te X-factor, te gladjes of te gemaakt om bij het voetbal te horen. Dit is Prodent. Dit overtreft de Countdown Café opwarmingen van jaren geleden in lulligheid, dit is nog erger dan de ellenlange lotingen voor de Champions League of de Europa League of wat dan ook in het toch al veel te overgecommercialiseerde voetbal.
Echt, het is voetbal. Laat het dan ook voetbal blijven.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1538.php
Maar uiteraard is er wel iets te zeuren. Over iets waar ik met verbijstering naar heb zitten kijken. Iets waarvan ik nooit verwacht had dat het er zou komen. Ik heb het de eerste keer gemist en had er niets over gehoord. En ja, ik weet dat er belangrijkere zaken zijn om je druk over te maken. De honger in Afrika, bijvoorbeeld. De burgeroorlog in Libië. Het afslachten van demonstranten in Syrië. Files, kindsterfte, alfabetisme. Moord en doodslag, altijd leuk en interessant, totdat het jezelf overkomt, of een naaste. Maar als je het eerst allemaal dáárover moet gaan hebben voordat je hierover mag gaan zeiken heb ik voor ik het weet een column die uitgeprint 2000 pagina's zal tellen. En dat lijkt me de bedoeling dan weer niet.
Hoe dan ook, mag ik vragen wie die intro van de spelers heeft bedacht? Is daar een duur marketingbureau voor in de armen genomen, heeft Ajax het zelf bedacht en gemaakt of is het een supportersactie geweest? Iedere Ajacied heeft zijn eigen intro-filmpje van een paar seconden. In het goud/geel, met drie sterren en de naam. Sommige spelers doen dingen waarvan ik uit het diepst van mijn hart hoop dat het ze opgedragen is te doen. Echt, het lijkt net de intro van een soapserie. AFC Ajax - The Wonder Years, zoiets. Met Mounir El Hamdaoui als de sportkledingzakenmagnaat, André Ooijer als hartenbrekende mooiboy, Theo Janssen als importeur van Spa water, Christian Eriksen als de naar zichzelf op zoek zijnde hockeyer, Nicolas Lodeiro als uitwisselingsstudent en Youri Mulder als het warrige neefje. En dan mogen we nog blij zijn dat we de scene in het restaurant al hebben gehad, anders zou ook Martin Jol ons nog steeds teisteren.
Dit is niet het gewoon voorstellen van de selectie, dit een fotosessie voor de Hitkrant, Popfoto, Muziek Expres, Tina, Flair of weet ik veel wat. De Eppo, desnoods. In ieder geval is het te gelikt, te bedacht, te X-factor, te gladjes of te gemaakt om bij het voetbal te horen. Dit is Prodent. Dit overtreft de Countdown Café opwarmingen van jaren geleden in lulligheid, dit is nog erger dan de ellenlange lotingen voor de Champions League of de Europa League of wat dan ook in het toch al veel te overgecommercialiseerde voetbal.
Echt, het is voetbal. Laat het dan ook voetbal blijven.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1538.php
12/08/11: Guillotine of wijn
De revolutie eet haar eigen kinderen. De mooiste voorbeelden daarvan zijn Louis-Antoine Saint-Juste en Maximilien de Robespierre, revolutionairen van het eerste uur, tegen het Ancien Régime, de standenmaatschappij, voor gelijkheid vrijheid en broederschap. Voorvechters zonder wiens morele en passievolle inbreng de eerste doorslaggevende maanden van de Franse Revolutie zomaar heel anders hadden kunnen lopen. We weten hoe het met ze afgelopen is: ze zijn zonder proces onthoofd na een machtsgreep door een rivaliserende groep, Thermidor genaamd. Volgens Wikipedia heeft de term Thermidor “bij historici de betekenis gekregen van die fase in een revolutie waarin de politieke situatie weer terugkeert naar iets dat lijkt op de pre-revolutionaire toestand en de revolutionairen de macht verliezen. Leon Trotsky, noemt in zijn boek The revolution betrayed, de opkomst van Stalin en de opkomst van de postrevolutionaire bureaucratie de Sovjet Thermidor.”
Doorgaans worden revoluties begonnen om meer democratie en mensenrechten te verwezenlijken. De fluwelen revolutie bij Ajax is van het omgekeerde soort: hij diende om Ajax in de handen van Johan Cruijff te leggen. Wat Cruijff wil is simpel: alles en iedereen bij Ajax moet in dienst staan van het voetbal - het voetbal zoals Cruijff dat wil zien. Dat is het voetbal waarmee Ajax groot is geworden. Om dit te kunnen verwezenlijken wenst Cruijff de totale macht. Dat is op zich niet zo vreemd: als je ergens verantwoordelijkheid voor wilt dragen, moet alles ook volgens jouw visie worden gerealiseerd. Rinus Michels en Louis van Gaal werkten ook niet anders. Dat wordt nogal eens vergeten als we het over Cruijff hebben, als ware hij een dictator. Alleen gaat het bij Cruijff net wat extremer dan bij Michels en Van Gaal. De eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat Michels en Van Gaal met bestuursleden hebben gewerkt in een sfeer van onderling vertrouwen, een sfeer waar Cruijff met zijn kandidaten voor de posten in de directie naartoe probeert te werken. En ja, dat gaat oncompromisloos.
Vandaag, vrijdag 12 augustus 2011, vertrekt er een delegatie van Ajax naar Barcelona om met Cruijff te praten. Er is een impasse. Tegen Cruijff’s kandidaat voor het algemeen directeurschap, Ling, blijken veel bezwaren te bestaan waarvan ik niet kan beoordelen of ze terecht of onterecht zijn. Het is wel de voedingsbodem geweest voor de felle column van Cruijff in, waar anders, de Telegraaf. Dezelfde Telegraaf die, met Johan Derksen, iedereen die wat meer kan nadenken bij voorbaat verdacht vindt als deze in de voetballerij gaat werken, maar dat terzijde. Marc Overmars acht zichzelf nog niet geschikt, dus het zou zomaar Been junior kunnen worden. Bij gebrek aan andere kandidaten. Bepaald niet wat Cruijff wil. In de column gaf hij aan altijd kritisch te blijven en altijd te blijven vechten voor zijn mening, vooral als hij ziet dat mensen fouten maken, zoals hij de afgelopen jaren altijd consequent heeft gedaan.
Ik denk dat er vandaag met scherpe messen op tafel wordt gepraat, daar in Barcelona. Cruijff is immers een deel van een geheel en moet zich, naar normale regels, conformeren aan meerderheidsbesluiten van dat geheel. Het zit hem in ‘naar normale regels’. We hebben het over Cruijff. Normale regels worden dan al snel overboord gezet, aangezien Cruijff bij Ajax zit om zijn visie erdoor te drukken. Oncompromisloos. Ik weet niet of het een gesprek wordt over buigen of barsten, binnenhouden of vertrekken, zwart of wit. Ik hoop dat het een gesprek wordt over uitgangspunten, gedeelde verantwoordelijkheid en visie, waarin ieder zijn overtuigingskracht met passie zal inzetten. Dan kan blijken dat er niet zoveel verschil is tussen wat de delegatie en Cruijff willen bereiken. Het gaat alleen over de manier waarop. Dat gaat de harde noot worden. Een echte revolutionair kijkt niet op een lijk of een passievolle rede meer of minder. Robespierre niet, Che Guevarra niet, Georges Danton niet, Malcolm X niet, Willem van Oranje niet, George Washington niet. Een echte revolutionair zet alle middelen in om een doel te verwezenlijken. Cruijff is daarmee bezig. Vandaag of de komende dagen komen we erachter in hoeverre Ajax hem daarin wil en kan volgen. Zeg het maar Ajax, wordt het de guillotine of de wijn?
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1534.php
Doorgaans worden revoluties begonnen om meer democratie en mensenrechten te verwezenlijken. De fluwelen revolutie bij Ajax is van het omgekeerde soort: hij diende om Ajax in de handen van Johan Cruijff te leggen. Wat Cruijff wil is simpel: alles en iedereen bij Ajax moet in dienst staan van het voetbal - het voetbal zoals Cruijff dat wil zien. Dat is het voetbal waarmee Ajax groot is geworden. Om dit te kunnen verwezenlijken wenst Cruijff de totale macht. Dat is op zich niet zo vreemd: als je ergens verantwoordelijkheid voor wilt dragen, moet alles ook volgens jouw visie worden gerealiseerd. Rinus Michels en Louis van Gaal werkten ook niet anders. Dat wordt nogal eens vergeten als we het over Cruijff hebben, als ware hij een dictator. Alleen gaat het bij Cruijff net wat extremer dan bij Michels en Van Gaal. De eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat Michels en Van Gaal met bestuursleden hebben gewerkt in een sfeer van onderling vertrouwen, een sfeer waar Cruijff met zijn kandidaten voor de posten in de directie naartoe probeert te werken. En ja, dat gaat oncompromisloos.
Vandaag, vrijdag 12 augustus 2011, vertrekt er een delegatie van Ajax naar Barcelona om met Cruijff te praten. Er is een impasse. Tegen Cruijff’s kandidaat voor het algemeen directeurschap, Ling, blijken veel bezwaren te bestaan waarvan ik niet kan beoordelen of ze terecht of onterecht zijn. Het is wel de voedingsbodem geweest voor de felle column van Cruijff in, waar anders, de Telegraaf. Dezelfde Telegraaf die, met Johan Derksen, iedereen die wat meer kan nadenken bij voorbaat verdacht vindt als deze in de voetballerij gaat werken, maar dat terzijde. Marc Overmars acht zichzelf nog niet geschikt, dus het zou zomaar Been junior kunnen worden. Bij gebrek aan andere kandidaten. Bepaald niet wat Cruijff wil. In de column gaf hij aan altijd kritisch te blijven en altijd te blijven vechten voor zijn mening, vooral als hij ziet dat mensen fouten maken, zoals hij de afgelopen jaren altijd consequent heeft gedaan.
Ik denk dat er vandaag met scherpe messen op tafel wordt gepraat, daar in Barcelona. Cruijff is immers een deel van een geheel en moet zich, naar normale regels, conformeren aan meerderheidsbesluiten van dat geheel. Het zit hem in ‘naar normale regels’. We hebben het over Cruijff. Normale regels worden dan al snel overboord gezet, aangezien Cruijff bij Ajax zit om zijn visie erdoor te drukken. Oncompromisloos. Ik weet niet of het een gesprek wordt over buigen of barsten, binnenhouden of vertrekken, zwart of wit. Ik hoop dat het een gesprek wordt over uitgangspunten, gedeelde verantwoordelijkheid en visie, waarin ieder zijn overtuigingskracht met passie zal inzetten. Dan kan blijken dat er niet zoveel verschil is tussen wat de delegatie en Cruijff willen bereiken. Het gaat alleen over de manier waarop. Dat gaat de harde noot worden. Een echte revolutionair kijkt niet op een lijk of een passievolle rede meer of minder. Robespierre niet, Che Guevarra niet, Georges Danton niet, Malcolm X niet, Willem van Oranje niet, George Washington niet. Een echte revolutionair zet alle middelen in om een doel te verwezenlijken. Cruijff is daarmee bezig. Vandaag of de komende dagen komen we erachter in hoeverre Ajax hem daarin wil en kan volgen. Zeg het maar Ajax, wordt het de guillotine of de wijn?
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1534.php
08/08/11: Van der Vaart
Gisteren heb ik maar weer eens naar Studio Voetbal gekeken. Vooral omdat Rafael van der Vaart aanwezig was. Hij zag eruit alsof hij klaar was voor de competitie. Van der Vaart is altijd leuk om in de uitzending te hebben. Eerlijk, weinig standaardpraatjes, prima droogkloot. Erg jammer dat hij het dan over rode kaarten in de eredivisie moet gaan hebben. Alsof hem dat nog iets zegt.
Toen hij nog bij Ajax speelde, werd ik na ongeveer twee jaar vrij kritisch op Van der Vaart. Hij deed toen al teveel op routine en zorgde niet goed voor zichzelf. Sylvie is wat dat betreft goed voor hem geweest. De nieuwe start bij HSV heeft hem ook goed gedaan, jammer dat hij bij Ajax door de achterdeur is vertrokken. Meer dan jammer, eigenlijk. Als ik moet kiezen tussen Sneijder en Van der Vaart - ook al kunnen ze samen spelen, maar als ik dus zou moeten kiezen - dan zou ik altijd en onvoorwaardelijk voor Van der Vaart kiezen. Het waarom is duidelijk: Van der Vaart is inventiever, minder voorspelbaar, wendbaarder, sterker, technischer en een intelligentere speler. Zeg maar de speler die hij nu bij de Spurs is. De speler zoals ik hem graag bij Ajax had zien vertrekken. Niet door de achterdeur, maar als vedette door de voordeur. Als de kerel die hij nu is. Wat ik dan ook absoluut niet begrijp is waarom Van der Vaart zelden tot nooit een interland uit mag spelen van de bondscoach.
Als ik het goed heb is hij nu zeventwintig of achtentwintig jaar. Hij gaat nu of binnenkort zijn top bereiken. Het zou zomaar kunnen dat er na de Spurs nog een grote club voor hem in het verschiet ligt, als hij zijn niveau blijft halen en niet teveel blessureleed zal kennen. Misschien dat het dan tijd is voor een terugkeer bij Ajax. Ik weet het, na Verlaat en Mido en in mindere mate Davids en Litmanen is het gevaarlijk om dat te willen. Maar er zijn uitzonderingen, spelers van zo'n grote klasse dat het de gok altijd waard kan zijn. Van der Vaart is zo'n speler. Misschien moeten we hem alvast gaan masseren voor een terugkeer. Waarom niet? Wie kent dat historische doelpunt tegen Feyenoord niet meer, dat hakballetje? Die goal tegen Lyon in 02/03? De passes en technische hoogstandjes, zonnestralen die zelfs de meest slechte wedstrijd dragelijk hebben gemaakt?
Ik weet niet of het ooit zover komt. Zoveelste dooddoener: een mens kan alleen hopen. Hij heeft geen morele verplichting tegenover Ajax, enkel en alleen omdat hij hier opgeleid is. In de tussentijd kunnen we een klein beetje jaloers naar de supporters van de Spurs kijken, omdat zij nu zien wat wij hadden moeten zien. Darana gaan we over tot de orde van de dag en genieten we van Serero, Kolbein Sigthórsson, Eriksen, Anita, van der Wiel, Boilesen en al die andere Ajacieden die het dit seizoen voor ons gaan doen.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1533.php#post21406
Toen hij nog bij Ajax speelde, werd ik na ongeveer twee jaar vrij kritisch op Van der Vaart. Hij deed toen al teveel op routine en zorgde niet goed voor zichzelf. Sylvie is wat dat betreft goed voor hem geweest. De nieuwe start bij HSV heeft hem ook goed gedaan, jammer dat hij bij Ajax door de achterdeur is vertrokken. Meer dan jammer, eigenlijk. Als ik moet kiezen tussen Sneijder en Van der Vaart - ook al kunnen ze samen spelen, maar als ik dus zou moeten kiezen - dan zou ik altijd en onvoorwaardelijk voor Van der Vaart kiezen. Het waarom is duidelijk: Van der Vaart is inventiever, minder voorspelbaar, wendbaarder, sterker, technischer en een intelligentere speler. Zeg maar de speler die hij nu bij de Spurs is. De speler zoals ik hem graag bij Ajax had zien vertrekken. Niet door de achterdeur, maar als vedette door de voordeur. Als de kerel die hij nu is. Wat ik dan ook absoluut niet begrijp is waarom Van der Vaart zelden tot nooit een interland uit mag spelen van de bondscoach.
Als ik het goed heb is hij nu zeventwintig of achtentwintig jaar. Hij gaat nu of binnenkort zijn top bereiken. Het zou zomaar kunnen dat er na de Spurs nog een grote club voor hem in het verschiet ligt, als hij zijn niveau blijft halen en niet teveel blessureleed zal kennen. Misschien dat het dan tijd is voor een terugkeer bij Ajax. Ik weet het, na Verlaat en Mido en in mindere mate Davids en Litmanen is het gevaarlijk om dat te willen. Maar er zijn uitzonderingen, spelers van zo'n grote klasse dat het de gok altijd waard kan zijn. Van der Vaart is zo'n speler. Misschien moeten we hem alvast gaan masseren voor een terugkeer. Waarom niet? Wie kent dat historische doelpunt tegen Feyenoord niet meer, dat hakballetje? Die goal tegen Lyon in 02/03? De passes en technische hoogstandjes, zonnestralen die zelfs de meest slechte wedstrijd dragelijk hebben gemaakt?
Ik weet niet of het ooit zover komt. Zoveelste dooddoener: een mens kan alleen hopen. Hij heeft geen morele verplichting tegenover Ajax, enkel en alleen omdat hij hier opgeleid is. In de tussentijd kunnen we een klein beetje jaloers naar de supporters van de Spurs kijken, omdat zij nu zien wat wij hadden moeten zien. Darana gaan we over tot de orde van de dag en genieten we van Serero, Kolbein Sigthórsson, Eriksen, Anita, van der Wiel, Boilesen en al die andere Ajacieden die het dit seizoen voor ons gaan doen.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1533.php#post21406
21/07/11: Ronald Koeman
Soms is het té moeilijk om geen grappen te maken. Dat alle treinstations in Rotterdam gesloten zijn. Dat de NS de nieuwe hoofdsponsor van Feyenoord is. Dat de trein Feyenoord een fikse vertraging op gaat lopen. Ronald Koeman naar Feyenoord. En dan spreekt De Telegraaf ook nog eens van een supertrio als ze het over Koeman, Van Gastel en Van Bronckhorst hebben. Als ik Feyenoorder zou zijn geweest zou ik mijn seizoenkaart allang hebben ingewisseld voor een plekje bij Sparta. Niveau lager, maar wel minder kopzorgen, leedvermaak en tikkies.
Ajacieden zijn vooral cynisch over Koeman omdat we jarenlang last zouden hebben gehad van zijn beleid. Maar eigenlijk waren we vanaf het begin al cynisch, ondanks de dubbel. Oudgedienden van Ajax Netwerk zullen zich deze topic nog wel weten te herinneren. Koeman kreeg al vroeg bijnamen als 'Devi's pretprins', 'Bartina's orakel' of 'Onze Tomatenblonde Baviaan'. Niet alleen Koeman kreeg ervan langs. Ook Ruud Krol, maar dat terzijde. Bottomline: Koeman is veel te lang bij Ajax gebleven. Hij had na 2002/2003 (succesvol in de CL) of uiterlijk het kampioenschap van 2004 al weg moeten zijn, is de communis opinio. Ik ben het ermee eens. Het kampioenschap van 2004 was een prima gelegenheid om de wegen te laten scheiden.
Waar komt dat vandaan, dat cynisme over Koeman? Daar kunnen we kort over zijn. De miskopen, Koetenaccio en zijn voorganger. Of beter: het succes van zijn voorganger in latere jaren. Bij AZ, die dubieus gefinancieerde club. We zagen hoe het bij Ajax had kunnen zijn, met Co aan het roer. En we werden, volgens mij, ook een tikkeltje jaloers. Daar zaten we dan in de ArenA, slapend en wel. Terwijl het zo mooi had kunnen zijn, als we Co Adriaanse alle tijd zouden hebben gegeven. Verdorie, Van der Eijden en Beenhakker, jullie hebben Ajax bepaald geen dienst gedaan! Dat soort overwegingen. We vergeten nu wel iets. Er zit ook een stuk geschiedvervalsing bij.
Toen Koeman bij Ajax kwam, slaakte iedereen, van een groot deel van de supporters tot de spelersgroep, een zucht van verlichting. Het Ajax was Co Adriaanse was een jonge, wisselvallige ploeg, die de ene week met 9-1 won en de andere met 2-1 onderuitging. De uitspraken van Co Adriaanse waren soms verhulde wijsheden die uit hun verband werden getrokken (ruiter/paard) en soms gewoon tenenkrommende onzin. Spelers kregen sancties die ze niet serieus namen. In de kranten verschenen berichten dat iedereen bij Ajax elkaar wantrouwde. Ik hoef het hopelijk niet eens over de taktiek bij Ajax - Celtic en het Berlijnse Muur-systeem te hebben, toch? Ik bedoel maar: Koeman mag ook wel wat krediet gegeven worden. Ook al won hij de dubbel met de groep van Adriaanse, het staat helemaal niet vast dat Adriaanse dat ook zou hebben gepresteerd, net zo min als het vaststaat dat Ajax onder Adriaanse in 2002/2003 het ook tot de kwartfinale in de Champions League zou hebben geschopt. Er valt veel af te dingen op Koeman, maar misschien zijn we wat teveel doorgeschoten in ons cynisme en hebben we tegelijkertijd Co Adriaanse net wat teveel heilig verklaard.
Ik heb totaal geen verwachtingen over Koeman bij Feyenoord, maar als Ajacied heb ik toch een belang: dat Feyenoord in de eredivisie blijft. Wat is de eredivisie zonder de enige Klassieker die we kennen?
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1531.php
Ajacieden zijn vooral cynisch over Koeman omdat we jarenlang last zouden hebben gehad van zijn beleid. Maar eigenlijk waren we vanaf het begin al cynisch, ondanks de dubbel. Oudgedienden van Ajax Netwerk zullen zich deze topic nog wel weten te herinneren. Koeman kreeg al vroeg bijnamen als 'Devi's pretprins', 'Bartina's orakel' of 'Onze Tomatenblonde Baviaan'. Niet alleen Koeman kreeg ervan langs. Ook Ruud Krol, maar dat terzijde. Bottomline: Koeman is veel te lang bij Ajax gebleven. Hij had na 2002/2003 (succesvol in de CL) of uiterlijk het kampioenschap van 2004 al weg moeten zijn, is de communis opinio. Ik ben het ermee eens. Het kampioenschap van 2004 was een prima gelegenheid om de wegen te laten scheiden.
Waar komt dat vandaan, dat cynisme over Koeman? Daar kunnen we kort over zijn. De miskopen, Koetenaccio en zijn voorganger. Of beter: het succes van zijn voorganger in latere jaren. Bij AZ, die dubieus gefinancieerde club. We zagen hoe het bij Ajax had kunnen zijn, met Co aan het roer. En we werden, volgens mij, ook een tikkeltje jaloers. Daar zaten we dan in de ArenA, slapend en wel. Terwijl het zo mooi had kunnen zijn, als we Co Adriaanse alle tijd zouden hebben gegeven. Verdorie, Van der Eijden en Beenhakker, jullie hebben Ajax bepaald geen dienst gedaan! Dat soort overwegingen. We vergeten nu wel iets. Er zit ook een stuk geschiedvervalsing bij.
Toen Koeman bij Ajax kwam, slaakte iedereen, van een groot deel van de supporters tot de spelersgroep, een zucht van verlichting. Het Ajax was Co Adriaanse was een jonge, wisselvallige ploeg, die de ene week met 9-1 won en de andere met 2-1 onderuitging. De uitspraken van Co Adriaanse waren soms verhulde wijsheden die uit hun verband werden getrokken (ruiter/paard) en soms gewoon tenenkrommende onzin. Spelers kregen sancties die ze niet serieus namen. In de kranten verschenen berichten dat iedereen bij Ajax elkaar wantrouwde. Ik hoef het hopelijk niet eens over de taktiek bij Ajax - Celtic en het Berlijnse Muur-systeem te hebben, toch? Ik bedoel maar: Koeman mag ook wel wat krediet gegeven worden. Ook al won hij de dubbel met de groep van Adriaanse, het staat helemaal niet vast dat Adriaanse dat ook zou hebben gepresteerd, net zo min als het vaststaat dat Ajax onder Adriaanse in 2002/2003 het ook tot de kwartfinale in de Champions League zou hebben geschopt. Er valt veel af te dingen op Koeman, maar misschien zijn we wat teveel doorgeschoten in ons cynisme en hebben we tegelijkertijd Co Adriaanse net wat teveel heilig verklaard.
Ik heb totaal geen verwachtingen over Koeman bij Feyenoord, maar als Ajacied heb ik toch een belang: dat Feyenoord in de eredivisie blijft. Wat is de eredivisie zonder de enige Klassieker die we kennen?
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1531.php
17/07/11: Oefenpotjes
Het gaat tot nu toe niet goed in de oefencampagne. En ik lig er geen seconde wakker van. Een oefencampagne is er in de eerste weken om weer een beetje conditie te krijgen en in de laatste weken om de automatismen in het team te krijgen. Daarbij moet van nieuwe spelers gekeken worden in hoeverre ze stappen maken en naar het niveau wat we van Ajax verwachten toe groeien. Doe je dat niet, dan is een oefencampagne zinloos. Schuif je niet met opstellingen – om later in het seizoen keuzes te kunnen hebben - dan is een oefencampagne zinloos. Dan kan je in de zomer ook eindeloos trainen, tot de eerste officiële wedstrijden beginnen.
Inherent aan een oefencampagne is dat nieuwe spelers getest worden. Dat zal in het begin soms wel tegenvallen: ze zijn net terug van vakantie en hebben een conditionele achterstand, ze hebben tot dusver op ene lager niveau gevoetbald en de extra kwaliteiten moeten er nog uitkomen of ze moeten gewoon domweg wennen. Het is dus waanzin om nieuwe aankopen tijdens de oefencampagne al te bekritiseren. Voetballers kan je beoordelen als het ergens om gaat, punten, prijzen. Natuurlijk is het niet leuk om oefenpotjes te verliezen, zeker niet als je Ajax een paar honderd kilometer achterna hebt gereden, maar daar is die oefencampagne óók voor.
Het is daarom ook vreemd dat de oefenwedstrijden nu live op televisie, met de nodige bombarie, te zien zijn. Het vergrootglas waaronder Ajax ligt wordt nog groter, en daarmee de druk. We gaan nog vroeger nog strenger beoordelen en alles nog eerder kapot analyseren. Alsjeblieft zeg. Net alsof we door van Neurenberg te verliezen al kansloos zijn voor een plek bij de eerste drie van de competitie 2010/2011. Net alsof we de competitie schriftelijk af kunnen doen als we van het zesde van AFC verliezen.
Het is niet zo dat we de keuzes van De Boer blindelings goed moeten vinden omdat het de Boer is en dat we nieuwe aankopen perfect moeten vinden omdat het nieuwe aankopen zijn en niet voor niets zijn aangekocht, maar je mag in deze fase van de voorbereiding best redelijk zijn en clementie hebben. Zeker als je weet dat een hoop internationals pas sinds kort terug zijn van vakantie. Het seizoen is lang zat, laten we het niet nog langer maken door overspannen te reageren op oefenpotjes.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1529.php
Inherent aan een oefencampagne is dat nieuwe spelers getest worden. Dat zal in het begin soms wel tegenvallen: ze zijn net terug van vakantie en hebben een conditionele achterstand, ze hebben tot dusver op ene lager niveau gevoetbald en de extra kwaliteiten moeten er nog uitkomen of ze moeten gewoon domweg wennen. Het is dus waanzin om nieuwe aankopen tijdens de oefencampagne al te bekritiseren. Voetballers kan je beoordelen als het ergens om gaat, punten, prijzen. Natuurlijk is het niet leuk om oefenpotjes te verliezen, zeker niet als je Ajax een paar honderd kilometer achterna hebt gereden, maar daar is die oefencampagne óók voor.
Het is daarom ook vreemd dat de oefenwedstrijden nu live op televisie, met de nodige bombarie, te zien zijn. Het vergrootglas waaronder Ajax ligt wordt nog groter, en daarmee de druk. We gaan nog vroeger nog strenger beoordelen en alles nog eerder kapot analyseren. Alsjeblieft zeg. Net alsof we door van Neurenberg te verliezen al kansloos zijn voor een plek bij de eerste drie van de competitie 2010/2011. Net alsof we de competitie schriftelijk af kunnen doen als we van het zesde van AFC verliezen.
Het is niet zo dat we de keuzes van De Boer blindelings goed moeten vinden omdat het de Boer is en dat we nieuwe aankopen perfect moeten vinden omdat het nieuwe aankopen zijn en niet voor niets zijn aangekocht, maar je mag in deze fase van de voorbereiding best redelijk zijn en clementie hebben. Zeker als je weet dat een hoop internationals pas sinds kort terug zijn van vakantie. Het seizoen is lang zat, laten we het niet nog langer maken door overspannen te reageren op oefenpotjes.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1529.php
05/07/11: Kleine dingen
Als de trein weer eens veel te lang stilstaat zie ik mensen onrustig worden. Voor me zie ik iemand binnensmonds 'Gofferdomme' zeggen en op zijn horloge kijken. Hij pakt een boek en begint te lezen. Hoofdschuddend. Zodra de trein weer in beweging komt verschijnen er een een kleine glimlach om zijn lippen en een tevreden blik in zijn ogen.
Op straat loopt er een vrouw hand in hand met haar dochter, een guitig meisje van een jaar of zes. Het meisje wijst naar een ijssalon en je ziet de moeder denken dat het geen goed idee is. Het is immers al half zes, bijna etenstijd. Ze knikt met haar hoofd dat dat feest niet door kan gaan en kijkt bedenkelijk, alsof ze een huilbui verwacht. Die blijft uit. Het meisje loopt verder zonder de ijssalon nog aandacht te schenken. De moeder blijft haar dochter lang aankijken.
Op de markt, zaterdagochtend, een man in een Ajax trainingspak. Het is een vertrouwd beeld aan het worden: mensen dragen de clubkleding weer met trots. Of met éxtra trots. Mensen die de kleuren en het logo van Ajax herkennen reageren verschillend. Sommigen gaan strak voor zich uit kijken, anderen beginnen te grijnzen.
Ik lees het bericht dat Vertonghen er nog een jaartje aanplakt bij Ajax en heb meteen een goed humeur dat pas verpest wordt als er op het werk een spoedklusje komt.
Alles kan een mens gelukkig maken. Het klinkt pathetisch, maar het is waar. Deze zomer is mooi, broeierig en veelbelovend. Er hangt een positieve gloed over Ajax. De voorbereidingen worden niet verstoord door kwalificatiewedstridjen, het transferbeleid ziet er tot dusver goed uit. Wat de concurrentie en Feyenoord doet of laat maakt me helemaal niets uit. Hoewel het wel zuur is voor Feyenoord, die situatie rond Fer en Wijnaldum. Ik maak me geen zorgen over Co bij Twente. Ik maak me er geen zorgen om dat PSV miljoenen verbrast aan veelbelovende spelers. Het is heel simpel: als Ajax van zichzelf uitgaat hoeft het voor niemand bang te zijn. Dat is geen arrogantie. Zonder molensteen op je schouders speel je een stuk vrijer dan wanneer dat wel het geval is, wanneer je je teveel zorgen maakt. 'Gewoon lekker voetballen' is niet zomaar een kreet, het is een houding. En die houding mogen we bij Ajax wel weer eens gaan hebben. Het is niet zo dat we op een onrealistische roze wolk moeten gaan leven, maar we mogen best positief zijn.
Om met ene paar dooddoeners te eindigen: deze zomer geniet je van elk zonnestraaltje, ijsje, iedere bewegende trein, iedere zuur kijkende PSV-er. Pak het leven bij de strot, wees trots en kijk uit naar wat er komen gaat.
Of, zoals Nina Simone in Ain't Got No/I Got Life:
I've got life , I've got my freedom
I've got the life
And I'm gonna keep it
I've got the life
And nobody's gonna take it away
I've got the life.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1528.php
Op straat loopt er een vrouw hand in hand met haar dochter, een guitig meisje van een jaar of zes. Het meisje wijst naar een ijssalon en je ziet de moeder denken dat het geen goed idee is. Het is immers al half zes, bijna etenstijd. Ze knikt met haar hoofd dat dat feest niet door kan gaan en kijkt bedenkelijk, alsof ze een huilbui verwacht. Die blijft uit. Het meisje loopt verder zonder de ijssalon nog aandacht te schenken. De moeder blijft haar dochter lang aankijken.
Op de markt, zaterdagochtend, een man in een Ajax trainingspak. Het is een vertrouwd beeld aan het worden: mensen dragen de clubkleding weer met trots. Of met éxtra trots. Mensen die de kleuren en het logo van Ajax herkennen reageren verschillend. Sommigen gaan strak voor zich uit kijken, anderen beginnen te grijnzen.
Ik lees het bericht dat Vertonghen er nog een jaartje aanplakt bij Ajax en heb meteen een goed humeur dat pas verpest wordt als er op het werk een spoedklusje komt.
Alles kan een mens gelukkig maken. Het klinkt pathetisch, maar het is waar. Deze zomer is mooi, broeierig en veelbelovend. Er hangt een positieve gloed over Ajax. De voorbereidingen worden niet verstoord door kwalificatiewedstridjen, het transferbeleid ziet er tot dusver goed uit. Wat de concurrentie en Feyenoord doet of laat maakt me helemaal niets uit. Hoewel het wel zuur is voor Feyenoord, die situatie rond Fer en Wijnaldum. Ik maak me geen zorgen over Co bij Twente. Ik maak me er geen zorgen om dat PSV miljoenen verbrast aan veelbelovende spelers. Het is heel simpel: als Ajax van zichzelf uitgaat hoeft het voor niemand bang te zijn. Dat is geen arrogantie. Zonder molensteen op je schouders speel je een stuk vrijer dan wanneer dat wel het geval is, wanneer je je teveel zorgen maakt. 'Gewoon lekker voetballen' is niet zomaar een kreet, het is een houding. En die houding mogen we bij Ajax wel weer eens gaan hebben. Het is niet zo dat we op een onrealistische roze wolk moeten gaan leven, maar we mogen best positief zijn.
Om met ene paar dooddoeners te eindigen: deze zomer geniet je van elk zonnestraaltje, ijsje, iedere bewegende trein, iedere zuur kijkende PSV-er. Pak het leven bij de strot, wees trots en kijk uit naar wat er komen gaat.
Of, zoals Nina Simone in Ain't Got No/I Got Life:
I've got life , I've got my freedom
I've got the life
And I'm gonna keep it
I've got the life
And nobody's gonna take it away
I've got the life.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1528.php
01/07/11: Deense Ajacieden [3/3] Michael Laudrup
Als je over Denen bij Ajax schrijft kan je twee kanten op. Je bemoeit je met de jongste generatie Deense Ajacieden of je kijkt naar het verleden. Die jongste generatie komt in een andere vorm aan bod, dus het wordt weer een stuk over een Deen uit het verleden. Een tijdje geleden vroeg ik op twitter wie mijn volgers de beste Deense speler bij Ajax vinden. De uitkomst was voorspelbaar: meest genoemde namen waren Jesper Olsen en Michael Laudrup. Niets ten nadele van Olsen, maar als Ajacied en voetballiefhebbber ben je bijna moreel verplicht om over Michael Laudrup te schrijven, ook al speelde hij slechts één jaar bij Ajax.
Michael Laudrup werd op jonge leeftijd al gezien als een Europees supertalent en de aanbiedingen waren toen al niet te tellen. Ajax, dat al goede ervaringen had met Deense spelers, hengelde ook naar de diensten van de toen bij Brøndby spelende Laudrup. Het werd Juventus. Een beslissing waarover Laudrup later heeft gezegd dat hij het wellicht anders had moeten doen. Vijftien jaar later nam Michael Laudrup afscheid van het voetbal als speler. Bij Ajax. Alsnog.
Ajax had er een belastingschandaal voor over om Laudrup naar de club te krijgen, maar hij heeft geen seconde teleurgesteld. Ik hoorde destijds in de ArenA kritische opmerkingen: hij zou bij Vissel Kobe al flink af hebben gebouwd en in niets meer lijken op de grote sterspeler van Cruijff's Dream Team en Real Madrid. Het enige wat je in zijn spel terug zag was dat hij ouder werd. Voor de rest bracht hij in zijn jaar bij Ajax Amsterdam in vervoering, net zoals hij Barcelona en Madrid naar zijn hand heeft gezet. Soms werkt het, soms, niet, een oude speler terughalen of contracteren. In het geval van Michael Laudrup was het een prima beslissing. De sleep, de slimme passjes, every inch a gentleman (nooit een rode kaart gekregen in zijn hele loopbaan), dat was Michael Laudrup ook bij Ajax. We winnen de dubbel bij Ajax, onder Morten Olsen, die de nare smaak van het laatste jaar van Van Gaal bij Ajax zoet weg wist te spelen. Laudrup speelde niet alle wedstrijden. Vaak werd hij gespaard om de volgende - belangrijkere - match te kunnen spelen. Toen in de ArenA afscheid werd genomen van een van de grootste Europese spelers ooit, kwam hij die wedstrijd niet in actie, omdat hij werd gespaard voor de bekerfinale tegen PSV. We weten nog hoe de supporters van Utrecht zich hebben misdragen bij dat afscheid en hoe Olsen daar schande van sprak, maar de vernedering van PSV in de Kuip maakte heel veel goed.
Het is jammer dat het bij één jaar is gebleven. Als Brian Laudrup niet zou hebben getalmd door van de Rangers naar Chelsea te gaan in plaats van, zoals afgesproken, Ajax, zou Michael Laudrup een jaar langer bij Ajax hebben gespeeld. ook weer een mooi what if-momentje. Maar als je het over een speler van het kaliber Michael Laudrup hebt, is het het beste om naar hem te kijken dan over hem te lezen. daarom, als je tien minuten hebt en bereid bent om naast beelden van Laudrup bij Ajax ook naar zijn acties bij Barça en Real Madrid te kijken, moet je even op deze link drukken:http://youtu.be/YrqpGaaWOqM
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1525.php
Michael Laudrup werd op jonge leeftijd al gezien als een Europees supertalent en de aanbiedingen waren toen al niet te tellen. Ajax, dat al goede ervaringen had met Deense spelers, hengelde ook naar de diensten van de toen bij Brøndby spelende Laudrup. Het werd Juventus. Een beslissing waarover Laudrup later heeft gezegd dat hij het wellicht anders had moeten doen. Vijftien jaar later nam Michael Laudrup afscheid van het voetbal als speler. Bij Ajax. Alsnog.
Ajax had er een belastingschandaal voor over om Laudrup naar de club te krijgen, maar hij heeft geen seconde teleurgesteld. Ik hoorde destijds in de ArenA kritische opmerkingen: hij zou bij Vissel Kobe al flink af hebben gebouwd en in niets meer lijken op de grote sterspeler van Cruijff's Dream Team en Real Madrid. Het enige wat je in zijn spel terug zag was dat hij ouder werd. Voor de rest bracht hij in zijn jaar bij Ajax Amsterdam in vervoering, net zoals hij Barcelona en Madrid naar zijn hand heeft gezet. Soms werkt het, soms, niet, een oude speler terughalen of contracteren. In het geval van Michael Laudrup was het een prima beslissing. De sleep, de slimme passjes, every inch a gentleman (nooit een rode kaart gekregen in zijn hele loopbaan), dat was Michael Laudrup ook bij Ajax. We winnen de dubbel bij Ajax, onder Morten Olsen, die de nare smaak van het laatste jaar van Van Gaal bij Ajax zoet weg wist te spelen. Laudrup speelde niet alle wedstrijden. Vaak werd hij gespaard om de volgende - belangrijkere - match te kunnen spelen. Toen in de ArenA afscheid werd genomen van een van de grootste Europese spelers ooit, kwam hij die wedstrijd niet in actie, omdat hij werd gespaard voor de bekerfinale tegen PSV. We weten nog hoe de supporters van Utrecht zich hebben misdragen bij dat afscheid en hoe Olsen daar schande van sprak, maar de vernedering van PSV in de Kuip maakte heel veel goed.
Het is jammer dat het bij één jaar is gebleven. Als Brian Laudrup niet zou hebben getalmd door van de Rangers naar Chelsea te gaan in plaats van, zoals afgesproken, Ajax, zou Michael Laudrup een jaar langer bij Ajax hebben gespeeld. ook weer een mooi what if-momentje. Maar als je het over een speler van het kaliber Michael Laudrup hebt, is het het beste om naar hem te kijken dan over hem te lezen. daarom, als je tien minuten hebt en bereid bent om naast beelden van Laudrup bij Ajax ook naar zijn acties bij Barça en Real Madrid te kijken, moet je even op deze link drukken:http://youtu.be/YrqpGaaWOqM
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1525.php
30/06/11: David Endt
Eigenlijk hoort David Endt al zolang bij Ajax als ik me kan herinneren. Wat doet hij eigenlijk? Volgens Wikipedia: 'Van 1993 tot 1999 was hij binnen de club de verantwoordelijke voor perscontacten. Sinds 1997 is hij teammanager, waarbij hij als vertrouwenspersoon geldt voor veel spelers.' Hij verschijnt ook op televisie als er iets over Inter gezegd moet worden. Je ziet hem zitten, tijdens wedstrijden, achter het doel. Legendarisch moment: zoek Ajax zingt Shaffy op (editie 2004, uiteraard) en kijk naar de gedeelde blijdschap tussen Sneijder en Endt toen PSV werd verslagen. Of de blijdschap van Endt na het behalen van de derde ster. Dat is passie. je ziet hem soms mensen begeleiden bij de training. Uitleggen, mensen aan elkaar voorstellen, een prettige sfeer kweken.
Als ik aan Endt denk, denk ik aan passie. Hij kan lyrisch over Ajax en Ajacieden schrijven. Soms ook té lyrisch, maar dat is een kwestie van smaak. de boeken van Endt zijn me altijd goed bevallen, op één na die veel te lyrisch was. Ik heb er 12 jaar over gedaan om alle jaarboeken waar hij voor verantwoordelijk was te verzamelen. Voornamelijk via De Slegte, in Amsterdam, Rotterdam of Den Haag. Zonder Endt geen Twintig brieven aan Frank Rijkaard en één brief terug (1991), Onvoltooid verleden (2008) en, de mooste, Gloria Victoria (1995). Die passie van Endt, dat is voor mij een inspiratiebron.
Maar er is meer. Endt is er ook voor de supporters. Hij slaat een brug tussen enerzijds de spelers - die door al dat besloten trainen onbereikbaarder dan ooit zijn geworden - en anderzijds de supporters. Hij heeft me geholpen toen ik Maxwell en Pienaar om verschillende redenen nodig had. Daarmee zou je dit stuk kunnen afdoen als een partijdig stuk, maar ik geef dat graag toe. Maar ik weet ook dat ik niet de enige ben geweest, dat hij ook (veel) andere supporters heeft geholpen. Dat is ook een dikke plus waard.
Iedere club zou naast een archivaris een clubschrijver moeten hebben, zoiets als een nationale of stadsdichter, maar dan van een club en in proza. Iemand die de geest van de club kan vatten en daarnaast nut heeft voor spelers en supporters. Laat dat David Endt zijn.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1523.php
23/06/11: Deense Ajacieden [2/3] Jesper Grønkjær
Het is de laatste scene in Daar hoorden zij engelen zingen en het zijn de enige woorden die Jesper Grønkjær in de film spreekt. 'Wat een kloteseizoen.' En dat was het. Het seizoen 1999/2000 kwam vooral hard aan vanwege de ontluisterende manier waarop Ajax nationaal en internationaal onderuit ging. Eén van de weinige lichtpuntjes waar ik van kon genieten was de in 1977 in Groenland geboren Jesper Grønkjær.
Morten Olsen was trainer van Ajax toen Grønkjær - als ik het goed heb eind 1997, begin 1998 - zijn contract bij Ajax tekende. Hij kwam pas midden 1998 bij Ajax spelen. Zo hoort het: talent onderkennen en toeslaan. Ik zie het nog voor me: dat zelfbewuste hoofd van Grønkjær, grijnzend, minzaam en koel. In het jaar dat hij de beker met Ajax won werd hij Speler van het Jaar bij Ajax. Dat laatste was niet zo moeilijk. Niet dat hij geen concurrentie had, maar als je Grønkjær in zijn periode bij Ajax zag spelen, vond je het zonde dat hij niet een paar jaar eerder was opgemerkt. Grønkjær was een prima vleugelspeler, wiens voornaamste wapens snelheid, techniek en schotkracht waren.
Als ik aan Grønkjær denk, denk ik vooral aan de bekerfinale van 1999. In een half gevulde Kuip versloeg Ajax het Fortuna Sittard van Bert van Marwijk. Die wedstrijd, in een sfeerloze Kuip, een scherp contrast met de bekerfinale van 1998, kende twee hoogtepunten: de vrijwel identieke goals van Jesper Grønkjær. Twee keer krijgt hij de bal van dezelfde - ik ben vergeten wie -, twee keer weet hij zijn directe tegenstander te omzeilen en op snelheid en techniek te scoren. Een dravertje, hoorde je soms, een beetje denigerend. Maar wel een Ajaxwaardige draver. Een Ajacied die ik een beter elftal dan het Ajax van Jan Wouters toewenste, omdat ik wist dat hij in een beter Ajax nog beter kon spelen.
Het mocht alleen niet zo zijn. Hij werd verkocht, aan Chelsea en nam, samen met Brian Laudrup en Dani, afscheid tijdens de erewedstrijd Ajax - Panathinaikos, in een steen- en steenkoude ArenA. Op foto's kan je tranen in zijn ogen zien, maar dat kan ook van de kou zijn geweest. dat laatste ligt voor de hand: Grønkjær was altijd wel correct naar de supporters, maar koel. Dat hij een ijskonijn is gaat me te ver. Kijk maar naar de derde foto in deze serie van Yvonne Witte. Het zegt genoeg.
Na Ajax speelde Grønkjær nog voor Chelsea, Birmingham City, Atlético Madrid, VfB Stuttgart en F.C. Kopenhagen. Onlangs heeft hij, na het behalen van het kampioenschap bij F.C. Kopenhagen, zijn kicksen aan de wilgen gehangen. Hij wilde stoppen op het hoogtepunt. Ik heb hem niet vaak zien spelen, bij al die andere clubs. Maar er zijn genoeg goede herinneringen aan Grønkjær bij Ajax te koesteren.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1521.php
20/06/11: Drie strepen en een rare kraag
We weten allemaal dat voetbal niet zonder commercie kan. We weten ook allemaal dat commercie niet zonder supporters kan. Voetbal zonder commercie, dat kan niet. Ook al schakelen bepaalde clubs in deze barre economische tijden rustig de gemeente in om hulp te krijgen om de enorme spelerssalarissen en andere zaken te kunnen blijven betalen, voetbal en commercie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden sinds voetbal een massasport is geworden die overal ter wereld aanhangers heeft die liever een rib uit hun lijf verkopen dan dat ze een seizoenkaart niet kunnen betalen. Bij wijze van spreken.
Hoe ver kan je gaan met commercie? Barcelona heeft, net als Real Madrid, een half miljard schuld en is ook een commercieel monster. En kijk naar wat ze in Catalonie het thuisshirt aandoen. Om over de overgecommercialiseerde Premier League en de schuldenlast van Engelse clubs maar niet te spreken. Dat je als club je ziel aan de duivel verkoopt door afhankelijk te worden van Russische, Arabische of Oost-Europese miljardairs - die hun rijkdom al dan niet op twijfelachtige wijze hebben vergaard - is tot daaraan toe, maar dat je het meest essentiële van je club, hetgeen je óók supporters oplevert, je shirt, verkracht kan en wil ik nooit begrijpen.
Zo, dat is er uit. Ja, het nieuwe shirt is kut. Ik had het vanmiddag niet eens gezien of ik kreeg al een smsje uit Engeland met de vraag hoe het voelt Arsenal-supporter te zijn. De band is te breed, de strepen op het shirt zijn weer foeilelijk (doe ze dan in het wit!), er zijn rode strepen op de broek aangebracht (doe die dan ook in het wit!) en er zijn strepen op de sokken (doe normaal! Zuurstoksokken, dat is iets voor PSV!). Over de kraag en de manier waarop de drie sterren zijn aangebracht wil ik het niet eens hebben. Ik kan nu flink gaan klagen en mezelf afvragen waarom Ajax er telkens weer in slaagt goodwill te verliezen - ze hádden iets over het ontwerp kunnen zeggen -, maar dan herhaal ik mezelf teveel, na die stunt van de club met de toegangskaart-prijzen op Engels niveau.
Het was misschien wel een mooie deal met Adidas, commercieel gezien, maar Ajax had bepaalde dingen vast moeten leggen. En eigenlijk wordt het tijd de vraag te stellen wat het is, het commerciele aspect van een voetbalclub. Een doel of een middel? Als het het laatste is, kan iemand me dan uitleggen hoe het zo kan zijn dat een middel het effect kan hebben dat supporters (nog verder) van de club vervreemden? Dat kan toch de bedoeling niet zijn? Of zijn we echt alleen maar klanten?
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1520.php
Hoe ver kan je gaan met commercie? Barcelona heeft, net als Real Madrid, een half miljard schuld en is ook een commercieel monster. En kijk naar wat ze in Catalonie het thuisshirt aandoen. Om over de overgecommercialiseerde Premier League en de schuldenlast van Engelse clubs maar niet te spreken. Dat je als club je ziel aan de duivel verkoopt door afhankelijk te worden van Russische, Arabische of Oost-Europese miljardairs - die hun rijkdom al dan niet op twijfelachtige wijze hebben vergaard - is tot daaraan toe, maar dat je het meest essentiële van je club, hetgeen je óók supporters oplevert, je shirt, verkracht kan en wil ik nooit begrijpen.
Zo, dat is er uit. Ja, het nieuwe shirt is kut. Ik had het vanmiddag niet eens gezien of ik kreeg al een smsje uit Engeland met de vraag hoe het voelt Arsenal-supporter te zijn. De band is te breed, de strepen op het shirt zijn weer foeilelijk (doe ze dan in het wit!), er zijn rode strepen op de broek aangebracht (doe die dan ook in het wit!) en er zijn strepen op de sokken (doe normaal! Zuurstoksokken, dat is iets voor PSV!). Over de kraag en de manier waarop de drie sterren zijn aangebracht wil ik het niet eens hebben. Ik kan nu flink gaan klagen en mezelf afvragen waarom Ajax er telkens weer in slaagt goodwill te verliezen - ze hádden iets over het ontwerp kunnen zeggen -, maar dan herhaal ik mezelf teveel, na die stunt van de club met de toegangskaart-prijzen op Engels niveau.
Het was misschien wel een mooie deal met Adidas, commercieel gezien, maar Ajax had bepaalde dingen vast moeten leggen. En eigenlijk wordt het tijd de vraag te stellen wat het is, het commerciele aspect van een voetbalclub. Een doel of een middel? Als het het laatste is, kan iemand me dan uitleggen hoe het zo kan zijn dat een middel het effect kan hebben dat supporters (nog verder) van de club vervreemden? Dat kan toch de bedoeling niet zijn? Of zijn we echt alleen maar klanten?
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1520.php
18/06/11: Deense Ajacieden 1/3: Johnny Hansen van Odense
Nu Ajax in een Deense revival zit, is het goed om eens naar het verleden te kijken. In deze serie van drie afleveringen kijken we terug op drie Deense Ajacieden die een plekje in de clubgeschiedenis hebben verdiend. We trappen af met Johnny Hansen.
Johnny Hansen speelde voor Odense BK toen hij naar Ajax werd gehaald. Zes wedstrijden en tweeënhalf jaar later verliet de Deen Ajax. Je zou zeggen dat daarmee genoeg is gezegd over Hansen, maar dat is niet zo. Een speler die het tot zes wedstrijden heeft gebracht, maar toch tweeënhalf jaar lang het vertrouwen van Louis van Gaal heeft genoten, die moet iets extra's hebben.
Toen Hansen voor het eerst in een officiële wedstrijd het shirt van Ajax droeg was ik positief verrast. Hij bleek een vechter te zijn, met een ijskoude instelling. Het soort verdediger dat zich niet snel in de war laat maken. Rust en concentratie overheersen, emotie bestaat even niet. Het type van de stille genieter die zijn werk goed doet. Een slimmere versie van Peter Larsson, dacht ik even, en ik verheugde me op meer.
Bij het verheugen en die belofte is het gebleven. Net als Dan Petersen, die ook nooit echt doorgebroken is, was Hansen vrij blessuregevoelig. De uren die Hansen bij De Goede Beul en Lazlo Jambor heeft doorgebracht zijn ontelbaar. Als je aan Bobby Haarms vroeg wie zijn favoriete Ajacied was, dan antwoordde hij steevast: 'Hansen'. Louis van Gaal heeft lang het vertrouwen in Hansen kunnen houden omdat hij zag dat de Deense verdediger er alles aan deed om weer fit te worden, bij Ajax en privé.
Een korte opwelling, uiteraard in een uitwedstrijd tegen Feyenoord. Hansen verving in de 68e minuut Edgar Davids. Het stond op dat moment 0-1, na een goal van Davids. Met Hansen won Ajax uiteindelijk met 0-3. Pettersson en Overmars wisten het net te vinden. Na deze wedstrijd raakte Hansen weer geblesseerd: er zouden hem weer dagen in het krachthonk en bij de fysiotherapeut wachten, dagen waarin hij nauwgezet en met een ijzersterke discipline alles deed om weer fit te kunnen worden. Lange, vervelende en frustrerende dagen, maar zonder een onvertogen woord.
Hansen speelde zijn laatste wedstrijd voor Ajax tegen FC Twente, op woensdag 15 december 1993. Hij zou Ajax verlaten en teruggaan naar Odense, waar hij weer aan spelen toe zou komen. Het kwam er niet meer uit bij Ajax. Misschien kon een nieuwe omgeving het laatste zetje naar een constructief herstel zetten. De twintig minuten die hij mocht spelen waren een eerbetoon aan zijn inzet en professionaliteit. Ajax won met 4-1, de goals van Ajax werden gemaakt door Ronald de Boer, Stefan Pettersson (2x) en Danny Blind. Hansen liet zien dat hij geen miskoop is geweest: hij speelde sterk en viel niet uit de toon, in dat sterke elftal. Hij heeft alleen verschrikkelijk veel pech gehad.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1519.php
Johnny Hansen speelde voor Odense BK toen hij naar Ajax werd gehaald. Zes wedstrijden en tweeënhalf jaar later verliet de Deen Ajax. Je zou zeggen dat daarmee genoeg is gezegd over Hansen, maar dat is niet zo. Een speler die het tot zes wedstrijden heeft gebracht, maar toch tweeënhalf jaar lang het vertrouwen van Louis van Gaal heeft genoten, die moet iets extra's hebben.
Toen Hansen voor het eerst in een officiële wedstrijd het shirt van Ajax droeg was ik positief verrast. Hij bleek een vechter te zijn, met een ijskoude instelling. Het soort verdediger dat zich niet snel in de war laat maken. Rust en concentratie overheersen, emotie bestaat even niet. Het type van de stille genieter die zijn werk goed doet. Een slimmere versie van Peter Larsson, dacht ik even, en ik verheugde me op meer.
Bij het verheugen en die belofte is het gebleven. Net als Dan Petersen, die ook nooit echt doorgebroken is, was Hansen vrij blessuregevoelig. De uren die Hansen bij De Goede Beul en Lazlo Jambor heeft doorgebracht zijn ontelbaar. Als je aan Bobby Haarms vroeg wie zijn favoriete Ajacied was, dan antwoordde hij steevast: 'Hansen'. Louis van Gaal heeft lang het vertrouwen in Hansen kunnen houden omdat hij zag dat de Deense verdediger er alles aan deed om weer fit te worden, bij Ajax en privé.
Een korte opwelling, uiteraard in een uitwedstrijd tegen Feyenoord. Hansen verving in de 68e minuut Edgar Davids. Het stond op dat moment 0-1, na een goal van Davids. Met Hansen won Ajax uiteindelijk met 0-3. Pettersson en Overmars wisten het net te vinden. Na deze wedstrijd raakte Hansen weer geblesseerd: er zouden hem weer dagen in het krachthonk en bij de fysiotherapeut wachten, dagen waarin hij nauwgezet en met een ijzersterke discipline alles deed om weer fit te kunnen worden. Lange, vervelende en frustrerende dagen, maar zonder een onvertogen woord.
Hansen speelde zijn laatste wedstrijd voor Ajax tegen FC Twente, op woensdag 15 december 1993. Hij zou Ajax verlaten en teruggaan naar Odense, waar hij weer aan spelen toe zou komen. Het kwam er niet meer uit bij Ajax. Misschien kon een nieuwe omgeving het laatste zetje naar een constructief herstel zetten. De twintig minuten die hij mocht spelen waren een eerbetoon aan zijn inzet en professionaliteit. Ajax won met 4-1, de goals van Ajax werden gemaakt door Ronald de Boer, Stefan Pettersson (2x) en Danny Blind. Hansen liet zien dat hij geen miskoop is geweest: hij speelde sterk en viel niet uit de toon, in dat sterke elftal. Hij heeft alleen verschrikkelijk veel pech gehad.
http://ajax.netwerk.to/forums/HTML/forum23/1519.php
